Ster

February 24th, 2010

Terwijl ik haar rondwieg op ‘Mars Needs Woman’ van Novastar, valt haar ene oog langzaam dicht.
Het andere ook, maar net iets later.

Er loopt nog wat melk uit haar mondje, want ze heeft net gedronken.

In het begin van haar slaap is dat zo, dat er wat melk uit haar mondje loopt. Altijd.
En ook dat ze altijd een keer lacht naar mij, zo van ‘bedankt,’ t was lekker’.

Ik begraaf mijn hele gezicht in haar nek. Want nu ze zes kilo weegt, is er gigantisch veel plek tussen haar kin en nek.
Ik voel hoe de slaap haar baas wordt. Ze pruttelt niet tegen, maar laat die overgave volledig zijn gang gaan. Ze zucht een keer.
Ze vindt in slaap vallen vast heerlijk, denk ik, zoals haar papa, die dat het meest fantastische moment van de nacht vindt.

Haar handjes staan precies klaar om te dansen, ook. Alert, en een beetje alsof ze niet bij de rest van haar lichaampje passen.

Tot ze gromt. Als een kleine beer. Op het ritme van The Best Is Yet To Come, laat haar lijfje zich helemaal hangen. Met de handjes erbij.

Dit is van het beste tussen haar en mezelf, dat in slaap vallen.
Moest de appelmoes niet op het vuur staan, ik zou het nog geloven ook.

Geloven dat dit het leven is, en niks anders.
Altijd.

No Responses to “Ster”

  1. annava Says:

    Jij kan zo schoon schrijven zeg, ongelooflijk.
    Ik herken het, oohja, ik herken het helemaal!

  2. Tess Says:

    Ik kijk al helemaal uit naar dat gevoel.
    Prachtig verwoord

  3. Els Says:

    Heerlijk geschreven, om weg te doezelen bij het leven leven…Ik geniet elke keer opnieuw van je mooie schrijfsels! Bedankt!
    En, geniet nog verder van dat mooi, klein, nieuw leven!

Leave a Reply