12.

January 23rd, 2010

Hij zou twaalf geworden zijn, mijn zoon, deze week.
Twaalf jaar.

Ik knijp mijn ogen heel hard dicht en stel me voor: een jongen met donkere ogen en kort, stug, donker haar.
Met sproeten. Op zijn gezicht.
Niet veel zegs, denk ik ook. Zo van ‘hm’ en ‘oh’ en ‘ja-haa’.

We fantaseren verder, de oudste en ik.
‘Hij zou me altijd verdedigen’, mijmert ze stilletjes. ‘Ook als ik de schuld heb.’
‘En met mij naar huis stappen, zonder handen aan elkaar. Want jongens van twaalf vinden handen geven stom.’

”t Is mij broere’, voegt Clarisse eraan toe, want territorium afbakenen is haar sterkste kant. ”t Is mij verjaardagsfeest’, ook.

Dan weet ik weer dat ze dansen, verdriet en vreugde, ze dansen met elkaar.

13 Responses to “12.”

  1. nonkel choco Says:

    t’was woensdag een speciale dag, hebben hem niet vergeten se, vooral niet omdat hij de eerste maanden hier voor ons huis in de creche zat en meter elke dag ne keer ging kijken naar de kleine, haar eerste achterkleinkindje.foto’s genoeg genomen van hem, juist voor hij stierf.Maar hij heeft zijn plaats al gevonden se, geloven of niet Marie.Kweet zeker dat er nog één madam in de crèche is die er toen was er nog steeds aan denk en soms nog eens vraagt hoe het met de mamais, en als meter dan zegt,Marie heeft er al 4 nu, amai, zei ze twee weken geleden.T’zou een flinke kerel geweest zijn denk ik.Maar zoals hij vroger was, zie ik dezelfde trekken in Simonne, dat strenge kijken, die blik

  2. Nonkel Bram Says:

    mister macho zullen we nooit vergeten en hij zal blijven bestaan!!! x

  3. jessie Says:

    Ik kan me héél moeilijk voorstellen hoe dit moet voelen. Maar wél fijn dat jullie er samen over kunnen praten en aan terug denken. Blijf aan hem denken, over hem praten. En vooral: sterkte wanneer nodig.

  4. annava Says:

    Klinkt wel moeilijk allemaal. Wel goed dat jullie daar zo open over kunnen praten. Hou jullie goed en geniet van zo’n mooie momenten.

  5. annava Says:

    als ik dat teruglees, denk ik dat ik beter ‘koester’ zei dan ‘genieten’. Verklaart beter wat ik eigenlijk bedoel…

  6. Tess Says:

    Wat een liefdevolle post. En inderdaad fijn dat jullie zo samen herinneringen kunnen ophalen.
    Een dikke knuffel aan jullie allemaal.

  7. els Says:

    Dit is weer zo mooi geschreven, Marie, “vreugde en verdriet ze dansen met elkaar”. Volgens mij is dit dé kracht om het moeilijkste een eigen plaats te geven! “Kippevelpost” noem ik dit!

  8. Kruimel Says:

    *tranen in mijn ogen*

  9. caroline Says:

    heel triest, maar o zo mooi…

  10. Annelyse Says:

    Hier word ik stil van.
    “Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten” zong Bram Vermeulen.
    Ik ben er zeker van dat jullie hem nooit zullen vergeten.

  11. Machteld Says:

    Ja, zo stel ik me hem ook voor, zoals jij hem ziet.
    Twijfel er maar nooit aan dat heel veel mensen hem in hun hart meedragen.

  12. tantehilde Says:

    Dit is de meest ontroerende blogpost die ik ooit ergens gelezen heb. Ik kan niks moois verzinnen om hierop te antwoorden, ik schrijf bijlange niet zo mooi als jij. maar ik kon het niet laten om hier toch iets te antwoorden, alleen maar omdat ik er zo een dikke tranen van in mijn ogen gekregen heb…

  13. Marie Says:

    @tante Hilde: en ik lees zoveel schoons bij jou 🙂

Leave a Reply