Award

October 31st, 2009

honest_scrap_award1

Ik kreeg hem van Kruimel.
Laat dat nu net een hele eer zijn, want ik hou zoveel van haar schrijfsels. Ik lach, ik knik en soms heb ik tranen in mijn ogen. Omwille van de zo mooie manier waarop zij alle dingen vertelt. Ik gooi hem dus onmiddellijk terug, die award, gelijk een boomerang. Bedankt, Kruimel!

Tien dingen over mezelf. En jullie weten al zoveel. Ik heb niet veel geheimen, maar wel een paar. Speciaal voor jullie, lezers.

Ik zuig op mijn duim. De eerste tien jaar van mijn leven bijna altijd, daarna enkel nog als ik alleen was. Nu nog zelden, alleen bij groot verdriet en enorme zenuwen. In de lift vlug, voor ik op sollicitatie ging. In de verloskamer, als de vroedvrouw zich omdraait. Dat is het zowat, wat dat duimzuigen betreft.

Ik zoem ook nog, als ik mij concentreer. Luider dan de tv en storend voor de rest, maar ik doe het toch. Ik besef het niet eens.

Ik heb een dikke buik nu, en wildvreemden hebben de drang eraan te komen. Begeleid door kreten als ‘oh’ en ‘ah’ en medelevende blikken. Zo naar voren dragen, dat wordt een jongen, en ook nog dat ik zo laag draag en wellicht te vroeg zal bevallen. Ik laat het allemaal over me heen gaan, lach een keer terug en denk er toch het mijne van.

Mijn collega’s vinden mij stukken rustiger en kalmer dan ik in het echt ben. Alleen kunnen werkgerelateerde zaken mij heel moeilijk van mijn melk brengen. Vandaar wellicht de misvatting. Maar ik laat ze in de waan.

Ik heb een zeer vreemde band met onderwijs. Hoe noodzakelijk vorming en opleiding ook zijn, ik verfoei een groot deel van het huidig onderwijssysteem en maak mij ongelooflijk kwaad in bepaalde gangen van zaken. Ik schaf huiswerk af. Zonder meer. Zodat mijn kind niet zit te kreunen boven rekensommen om half negen ‘s avonds. Ik schaf misschien ook meteen rekenen en wiskunde af, want ik hou er hoegenaamd niet van.

Ik fiets of stap elke morgen de Kantienberg op, wriemelend tussen al die hippe studenten, en k tel elke keer de trappen die ik maak tot ik boven ben aan het museum.

Ik stop altijd als ik de maan zie, en mijn dochters ook. We spelen dan meestal een spel, kiekeboe-maan, waarbij de maan zich achter de huizen verstopt en wij haar terug moeten vinden.

Wij vinden elke dag minstens één nieuw woord uit, hier. Waardoor Clarisse bij momenten een zeer onbegrijpelijke woordenschat heeft voor buitenstaanders. Jammer, maar wij vinden nieuwe woorden zo lekker, dat we onszelf soms wat moeten remmen. Wat denk je van ‘kriebelbrood’, ‘muziekstinkie’, ‘floeperkast’ en ‘blotebillencake’?

Jan stond héélemaal achteraan in de rij bij het bedelen van de fantasie. Het is genetisch, denk ik. Zijn ouders krullen als ze me bezig horen, vrees ik ook. Mijn schoonzus denkt wellicht dat het aan de hormonen ligt. Jan rolt met zijn ogen als ik aan het vertellen ben, en sedert kort rolt hij ook met zijn ogen als de dochters aan het vertellen zijn. Hij voelt het niet, maar lacht wel, en dan weet ik dat het goed is.

Ik nu koffie zal drinken, want de zaterdagochtend is heerlijk.

2 Responses to “Award”

  1. lieve Says:

    He Marie,

    Ik had ook de buik die eerst om de hoek keek en het is een meisje , iedereen zei dat word een jongen ! Om t even, de achtste maand was voor mij ‘t zwaarst !

  2. Kruimels Says:

    7 & 8, die zijn prachtig.
    En bedankt voor je lieve woorden. Ze zijn geland op een zachte plek.

Leave a Reply