Zus

October 24th, 2009

‘Ik word natuurmens’, zei ze beslist, en dat klonk als iets onheilspellends, spannends en mysterieus.
Terwijl ze de woorden uitsprak, vlamden haar wangen rood en keek ik naar het kleefkruid in haar haren.
‘Hm’, mompelde ik. Hm.
Ik kon me bij natuurmens weinig voorstellen, ik wist alleen dat mijn blaas op springen stond, ik het koud had en ik liever bij de haard had gezeten.

Met veel te grote rubberen laarzen ging ik haar achterna, het bos in.

‘Kijk’, glunderde ze, ‘wat vind je ervan?’

Ik keek en ik zag het werk waar zij een halve dag mee bezig was geweest. Het was een kleefkruidkamp, laag bij de grond, maar lang genoeg om met drie, plat op de buik, in te liggen. Als een camouflage in een oerwoud vol wilde dieren.

Die wilde dieren, die verzon ze maar bij. Een op hol geslagen oergeit, een bende uitgebroken schapen, poezen die bezeten waren en een hond die meer tanden had dan kwijl.

Ik kroop door het kamp, omdat zij het had gemaakt. Mijn broer ook, maar misschien omdat hij het leuk vond. Zij omdat ze zich echt in het oerwoud waande. Dat denk ik toch.

Jaren hield ze vol, ze zou natuurmens worden, maar ze werd eerst kleuteronderwijzeres (wat niet bij haar paste) en toen verpleegster (wat nog minder bij haar paste), om uiteindelijk haar draai te vinden in de interieurvormgeving. Wat ongelooflijk bij haar past.

Ik zie haar bijna nooit, wat veel te weinig is, en ik noem haar nog altijd zus, al is dat niet echt zo.

Maar ze draagt een vreselijk warme plek in mijn hart.

3 Responses to “Zus”

  1. Tante Mieke Says:

    Fijn dat je op deze verterende manier aan Lore denkt. Heb je dan geen contact meer met haar? Jammer, ik vond haar aardig en op zich een kranige meid.

  2. Machteld Says:

    Ik had het ook voor haar. Een speciaal meisje, heel intelligent …

  3. Nonkel Bram Says:

    we hebben zelf nog een spinnenkamp gehad ook… man man wat was dat een prachtig stuk speelgoed daar langsachter in het bos! kzou daar wel terug eens naartoe willen zo!!! en als we moesten eten dan hoorden we dat aan de klok die ze lieten bellen!

Leave a Reply