Genoeg zolang

September 6th, 2009

Genoeg is genoeg is genoeg.

Als drie weken dool ik door een huis vol dozen, etiketten en gonzende vragen als :’ Moet dit mee of mag dit weg?’

Een beslissing die alleen ik kan maken, want de meeste mooie dingen in ons huis zijn van mij. Oh, nee, niet weg, niet die doos met alle prenten waarvan ik de kleuren zo mooi vond. Mijn collectie programmaboekjes van de Kopergietery, de kooktijdschriften, de schoendoos met linten, spelden en mooie draadjes die ik in mijn leven tegenkwam. Niet de schelpen, de papieren bloemen van anouk, de handdruk van clarisse. Niet de papieren zak vol oude stofresten waar we broches mee maken, de doos met alle stempels erin, neenneenneen.

‘Mama’, zucht Anouk gedecideerd, ‘Jij zou een geheimenkamertje moeten hebben.’
Ik hoor een bevestigende knik, kreun bij Jan.

Ze komt naast me staan, en kijkt heel diep in mijn ogen.
‘We zijn bijna klaar hé, mama, met verhuizen, ook al denkt oma dat we het nooit halen hé. Ze zegt dat we nog heel véél werk hebben, en dat ze denkt dat het niet zal lukken. Wij hebben nu eenmaal héél véél schatten, in ons huis hé. Anders kun jij nooit meer leuke dingen maken. Van die dingetjes die een beetje van alles nodig hebben, zoals lijm, stof, een pluim, een parel en karton. Dat zit allemaal in jouw hoofd hé.’

Ik geef een knipoog en beslis wijselijk te zwijgen.

‘Hoe komt dat eigenlijk in jouw hoofd?’, gaat ze verder, écht een antwoord verwachtend.
Het verhaal van dat kleine knutselventje dat op een dag besloot in mijn hoofd te komen wonen, omdat het er stoffig, rommelig en zolderig is, kent ze op haar duim. Ze gelooft het nu nog amper.

‘Hoe komt het er-uit?’, vraagt ze verwonderd, alsof ze over die vraag nog nooit had nagedacht.

‘Gewoon,’ zeg ik. ‘Gewoon gewoon.’

‘Oef,’ repliceert ze. ‘Gewoon.’

‘Ik pas niet bij een mama in een huis met niks erin hé’, benadrukt ze even later. Ik weet niet waar ze die vergelijking haalt, ik ken niemand in een huis met niks erin, zij ook niet, en trouwens, ik vind huizen met niks erin af en toe heerlijk, denk ik.

‘Ik ben blij met jou,’ zegt ze,’ met je raar hoofd en je knutselplannen.’
‘Ik erf al je doosjes en je stoffen en je boeken als je sterft.
En je hakkelschoenen en je bloemenkleedjes.’

Ze maakt mijn testament, en het hare op, die kleine.

Zolang ze tevreden blijft met wat stof, linten en een schaar, zolang ze vol blijdschap haar rommelmarktcentjes spaart voor een keukentje van Playmobil, zolang ze beseft dat zeeklassen van 160 euro voor sommige mensen on-bet-taal-baar zijn en een schande voor de school, zolang ze dankbaar blijft voor alles wat ze heeft, mag ze mijn hele inboedel aan kleren, snuisterijen en schoenen hebben.

Echt zolang.

No Responses to “Genoeg zolang”

  1. Machteld Says:

    Ik duim voor een voorspoedige verhuis, ook van alle rommel waaruit af en toe een kunstwerk kan groeien!

  2. lena Says:

    marie, je mag me zeker niet verkeerd begrijpen, ik heb zeker niet willen zeggen dat jullie nog niet veel gedaan hebben hoor. Integendeel…

  3. tante ingrid Says:

    Sommige dingetjes kunnen jaren in een doos ergens een klein plaatsje vinden in een huis.
    Laat die doos gewoon staan.
    Over zovele jaren zal niet alleen Anouk, maar ook jijzelf gelukkig zijn met de doos en wat erin steekt.
    Boven heb ik van die dozen,doosjes, enveloppen en ik zou ze voor geen geld ter wereld willen missen.
    Als ik ze als eens open, dan komen zoveel herinneringen boven….
    Ze zijn werkelijk de moeite om ze te koesteren!
    Dus : niet te vlug weggooien.laat ze samen met jou ouder en oud worden!!!!

  4. Louise Says:

    Wat een héérlijk stukje!
    Ik heb net ook een verhuis achter de rug, en ben steeds weer verbaasd hoeveel prullen ik verzameld heb in mijn leventje…

    Hulp nodig trouwens? 🙂

  5. Sarah Says:

    Oh da’s schoon!

    Maareuh.. moet ik eens langskomen? Ik ben nl. een kei in dingen weggooien. Van mijn mama geleerd.

  6. nonkel choco Says:

    beetje mee van meter zekers? hihi.
    succes alvast Marie

Leave a Reply