Cafémadammen Part Two

July 10th, 2009

We zaten er eens op het terras, een jaar of zeven geleden.

Dat ik Ledeberg zo schoon vond, zei ik haar.
Ze kon daar gelijk niet mee lachen. Ik bedoel, ze vond het vreemd.

Ze noemde me Mieke vanaf de eerste dag, en dat doet ze nu, zeven jaar later, nog steeds.

Ze heeft diepe groeven in haar mooie gezicht, met een blik die weinig verraadt. Ze kent al haar klanten op haar duim, en duwt haar man richting terras, terwijl ze ‘Piepke’ roept. Ze is eeuwig bezig achter haar toog en loopt gedurig met een schotelvod in de hand.

Ik zag haar eens manillen, of piekezotten, of een ander kaartspel spelen waar ik de naam niet van ken.
Wij waren daar toen alleen, zij en ik, in haar café.

”t Leven is lastig, Mieke,’ begon ze. Ik had nauwelijks door dat ze tegen me sprak.

Ze nam haar sigaret, stak die aan en rookte alsof ze op haar sterfbed lag. Nog ééntje, zal ze gedacht hebben.

‘Hm’, zei ik, want meer dan ‘hm’ kon ik niet zuchten op het leven dat lastig was.

‘Werken tot we doodvallen, Mieke’, vervolgde ze, ‘dat is wat mijn grootmoeder me heeft geleerd.’

Ze stond op, nam een trek van haar sigaret en bestelde de man die ondertussen aan de toog was komen zitten.

Rosita – Ledeberg

One Response to “Cafémadammen Part Two”

  1. reverse phone lookup Says:

    Sorry for that large evaluation, but I’m actually loving the brand new Zune, as well because
    wish this particular, along with that the superb reviews another individuals wrote, can help
    you find out if it’s that the correct selection for
    you.

Leave a Reply