Zes jaar geleden, toen wij hier kwamen wonen, ging Anouk net naar school.
Een keuze moest er niet meer gemaakt worden, want op 15 min stappen had ze er al een paar maanden school opzitten. De school in de straat van ons vorig huis.

Het was een evidentie, die school. Zelfs toen bleek dat hier, net om de hoek, op één minuut stappen,ook een school bleek te zijn. Want die school had een overgrote meerderheid allochtone kinderen tussen zijn muren, en er wordt nog al vlug eens gezegd dat dat feit het niveau naar beneden haalt. De taalachterstand zou één van de grote oorzaken zijn. Wat ik zelf bevestigd zag toen ik voor de klas stond. Turkse en Marokkaanse kinderen hebben het vaak een pak moeilijker met de (geschreven) taal. Dat zorgt voor meer werk, meer remediëring, en minder uitdaging voor de autochtone kinderen.

Het is geen veroordeling,maar een feit. Het is dan ook één van de redenen dat Vlaamse ouders vaak niet kiezen voor dichtbijgelegen buurtschooltjes, die algauw de stempel ‘concentratieschool’ krijgen. Die gedachtengang, dat feit: nefast voor de school, de leerkrachten en al zeker voor de kinderen, die op die manier nog minder in contact komen met autochtone kinderen, en op die manier nog minder kansen krijgen om Nederlands te spreken.

Gelukkig loopt het voor dat schooltje vlak bij ons huis niet meer zo’n vaart: waar je enkele jaren geleden nog héél weinig Vlaamse kinderen zag, zie ik daar al maar meer kinderen opduiken die Nederlands als moedertaal hebben. Ik zie fietskarren, ouders met draagdoeken en steppen, ik hoor de enthousiaste verhalen van mijn fantastische buren, die uitermate tevreden zijn over de school. Ik zie veel groen, veel engagement en heel veel blije kinderen als ik er passeer.

Ik was er enkele jaren geleden ook gevoelig voor, voor die waarschuwende vinger over het niveau in zogenaamde concentratiescholen.

Maar het is simpel: het is gelijk het doorbreken van een vicieuze cirkel. Het is de beslissing van doordachte ouders, die tegen die stroom in, toch voor de school gekozen hebben. Die een pioniersrol hebben gespeeld als het om onderwijskeuze ging.

Ik wil mijn dochter graag naar daar. Niet onze oudste, die zit goed waar ze zit, en heeft een band met de school. Maar de jongste dan. Ik wil als ouder het engagement aangaan dat die school verdient. Met of zonder taalachterstand.

Want de schoonste taal, die leren ze toch thuis.

No Responses to “De keuze en hoe vicieus die kan zijn”

  1. Sarah Says:

    goed zo! ken je het project ‘school in zicht’? dat doet hier in borgerhout en antwerpen rondleidingen in ‘concentratiescholen’ aan groepjes ouders, en zo worden die ouders aangemoedigd om hun kinderen ‘massaal’ in te schrijven. of toch zo dat ze weten dat hun kind niet het enige autochtone kindje is in die school. en zo komt er druppelsgewijs, jaar na jaar weer een fatsoenlijk mix!

  2. Els Says:

    Ik kan je bijtreden, Marie. Ik denk dat we onze kinderen idealiter groot brengen in een wereld met veel diversiteit, met toegang tot al datgene wat de wereld van vandaag ons brengt. De lagere school is daar de perfecte plaats voor. Met ouders als jullie kan dit enkel goed lopen voor die gelukzakjes daar bij jullie thuis. Want, onderwijs kan je als ouder ok een beetje zelf mee begeleiden! Veel succes!

Leave a Reply