Wat als

April 30th, 2009

De zon roept mij.
Het is hier zo stil in huis. Niet stil als in stil stil, maar stil als in zonder andere mensen.

Alleen muziek, mezelf en hopen werk.

Met muziek gaat alles beter, en ik denk terug aan de reeks ‘We are from Belgium’, die ik nu voor het eerst zie.
Ik denk terug aan de lachende gezichten van de mensen die hun hebben en houden nu in Frankrijk hebben. Ze drinken koffie om 8 uur ‘s ochtends, samen. Ze lachen als ze horen dat er (weeral) file is in België.

Ik geef hen groot grof gelijk, en denk op hetzelfde moment aan mijn lief, die keihard in de file staat. Elke dag, tegenwoordig. Het alternatief als trein is géén optie, voor het geval dat in uw hoofd moest komen.
Het is een beetje stom, en het is zo’n ongelooflijk tijdverlies. Het betekent tegenwoordig in het midden van de nacht opstaan en thuiskomen als de kinders bijna naar bed moeten. Het is rennen tegen de tijd voor hem, en ik denk dat het hem een beetje opeet.
Kilometers file als virussen die zich nestelen in zijn botten en daar weelderig groeien.

Ik vind mensen die daar bij stilstaan en alles opgeven in de hoop hun leven te verrijken, on-ge-loof-lijk wijze mensen. Ik krijg kriebels van de risico’s en word als het ware verliefd op de gedachte dat die mensen nu een ander leven hebben, dat echt leven is. Dat niet bestaat uit werk dat ik uitbesteed omdat ik er geen tijd meer voor heb. Dat koken daar plezier is en niet vlug vlug, dat die mensen voor 8 uur ‘s avonds al meer dan tien woorden hebben gewisseld. Dat ze daar in de winter liedjes zingen en samen eten, lijkt me heerlijk, al weet ik niet of ik het volhoud.

Wat ik wel weet, is dat zij durven. En ik niet. En zij hebben gelijk, wees daar maar zeker van.

Voor de rest gaat alles goed. Hoe gaat het eigenlijk met u, lezer? De winter al wat kunnen afschudden? Vakantieplannen? Kinders in ‘t verschiet? Andere emotionele verschijnselen?

Laat u gaan in de commentaren. U zijt welgekomen. Echt wel.

No Responses to “Wat als”

  1. Sarah Says:

    Het leven is aan de durvers!
    En: ge leeft bij mijn weten nog altijd maar ene keer!

    Doen, als je voelt dat je iets moet doen.

    En met mij gaat het prima, ook al weet ik nog niet wat ik na de volgende vier weken werken eigenlijk van job ga doen 🙂
    Geen vakantieplannen en geen kinders in ‘t verschiet, want waarschijnlijk geen geld meer over vier weken 🙂
    En toch heb ik nog altijd geen milliseconde spijt van mijn beslissing. Nah!

    Leuk lang weekend! x

  2. clarissejananoukmarie Says:

    @Sarah: Gij zijt een echte durver. Er komt wel iets op uw weg, met zoveel creativiteit 🙂

  3. Sarah Says:

    Na zeven jaar dan toch ja 🙂
    Geloof mij, het was niet op 1-2-3 gefikst hoor. Het was zeven jaar lang: zou ik, kan ik, misschien, durf ik, eventueel, kan ik, wil ik…????
    Zie ik je op de markt volgende week? Zou ik leuk vinden!

  4. marc ogiers Says:

    Ik weet dat ik een ongelooflijke pietzak ben. Met mijn fietske elke dag naar centrum Gent. Tot voor kort werken op het schoonste plein van Gent maar nu in de schoonste straat van Gent. Eat you heart out, fileschuivers, zou ik zeggen, maar dat doe ik niet, want ze kunnen er ook niet aan doen dat ze moeten fileschuiven. ‘t Is hoeresjans, ik weet het, ik ben een pietzak.

  5. marc ogiers Says:

    youR moet het zijn…

  6. kaat Says:

    Mooi en terecht blogje. Waar zijn we toch mee bezig ? Het sterke is dat dit de ervaring van veel mensen is, en toch doen we allemaal door. Dat van moed enzovoort vind ik heel herkenbaar. Ik denk zoveel : dit kan toch zo niet verder gaan. Maar doe jaar na jaar toch maar door.

  7. els Says:

    Waarmee ik zoal bezig ben? Heel wat zoals je kan vermoeden.En ja, ook met filerijden.
    Nu weet ik dat ik een controverse ga losmaken maar,ik kies er bewust voor!
    In mijn job waar ik bezig ben met de mens in heel zijn wezen en zijn, zowel de mens zelf als al de mensen die hem dierbaar zijn,is mijn enige overlevingsstrategie:afstand nemen! Me verschuilen in de veilige schoot van mijn gezin, opgaan in de professionele anonimiteit en geborgenheid van onze gezellige wijk, de school,dansles,chiro…Geen verplichtingen, me geen zorgen hoeven te maken of ik net genoeg gekleed ben, een fout mogen maken zonder nagekeken te worden,het zotje uithangen.
    Noem het gewoon:het leven leven!
    En ja,ik benijd mensen die met de fiets naar het werk kunnen maar om te ruilen weegt de letterlijke en figuurlijke afstand te veel door,in de positieve zin dan.
    En toch vloek ik soms op de files omdat ze mijn dag en al mijn plannen in de war sturen,ze soms zo zinloos zijn en bovenal onvvorspelbaar.
    Anderzijds geeft de file me de tijd om te babbelen met mijn vriendinnen, mijn huishouden te organiseren, naar de radio of mij i-pod te luisteren. Essentiële dingen waar ik anders te weinig tijd voor maak.
    En, op een moment dat ik de telefoon en de radio uitzet geeft de file me de tijd om mijn hoofd tot rust te laten komen. Ja,noemt het maar een vorm van meditatie…

  8. Tante Evita Says:

    Ik kan mij voorstellen dat er mensen zijn die niet anders kunnen dan met hun auto na

  9. Tante Evita Says:

    naar het werk gaan. Daarentegen ben ik er ook rotsvast van overtuigd dat er ook veel mensen zijn die erop staan om met hun auto naar het werk te gaan, ookal zijn er tal van andere mogelijkheden. Ik begrijp niet hoe je kan zeggen ‘mijn auto, mijn vrijheid’ als je dagelijks uren moet aanschuiven… Wat meer creativiteit, car-poolen, het openbaar vervoer, de fiets… En je spaart er nog eens heel wat geld mee uit op jaarbasis! Ik heb het hier nu niet over Jan, hé, ik weet dat mocht hij anders kunnen, hij dat zeker zou doen!

  10. Nonkel Bram Says:

    ik ben ook zo’n pietzak die elke dag met de fiets kan gaan werken… ooit werkte ik in brugge en nam ik de trein en dan de bus… ik was toen twee à drie uur per dag onderweg… als een mens zo vrij kan zijn om te kiezen waar hij kan werken dan moet hij dat zeker doen, ik heb gekozen voor dichtbij te werken ook al mis ik mijn andere werk. maar je moet nu eenmaal keuzes maken. waar ik me dan wel aan erger is aan het feit dat er alleen in de stad al zoveel gevaarlijke rondbellende mensen achter het stuur zitten en als je ze dan eens betrapt op een foutje, woedend reageren alsof het de fout is van diegene die ze in gevaar brengen! Ik geef toe, ik ben een durver op de velo en ik zou mezelf ook niet altijd graag tegenkomen, sinds ik onlangs de grond leerde kennen van dichtbij, zonder fietshelm, en een bank naar me toe zag komen, rijd ik nu weer zoveel mogelijk met de helm op en let ik erop dat ik niet te stoer fiets 😉
    een andere zaak die niet zo leuk is, is dat mensen die met de wagen komen werken een grotere vergoeding krijgen dan mensen die met de fiets komen! gelukkig is deze sinds kort verdubbeld! al is het nog niet wat het zou moeten zijn!

  11. clarissejananoukmarie Says:

    at Bram (ons apestaartje werkt niet op de laptop): inderdaad vreemd, die fietsvergoeding, ik krijg ze ook en het is biezonder weinig voor de regen, wind die ik doorsta. Toch vind ik het een heerlijke luxe om te kunnen fietsen naar het werk en dat van die vergoeding leg ik dan maar gul naast me neer 😉

  12. clarissejananoukmarie Says:

    at Els: Het lokt bij mij geen controverse uit, ik snap je standpunt volledig, en ik vermoed dat ik er ook op die manier mee om zo proberen te gaan, maar Jan reageert er compleet anders op. Het zorgt er de laatste weken voor dat ik uren weg en weer hol om de kinderen, Anouk moet staan wachten aan de muziekschool omdat we het niet halen, en het zorgt voor Jan vaak voor werkdagen waarvan hij meer dan 3, soms 4 uur onderweg is. Nu ja, ander werk wordt hier, naast een nieuw huis, een prioriteit. Al hebben we er nog andere 🙂
    En van dat bellen: groot gelijk!

  13. clarissejananoukmarie Says:

    at Marc: Je bent een rasechte pietzak. En tegelijk de hardste werker van héél Gent, blijft Anouk herhalen.

  14. annava Says:

    Eerlijk en mooi blogje.
    En met mij gaat alles goed, bedankt:)

  15. Els Says:

    een klein addendum aan mijn reeds geschreven commentaar. Toen ik deze morgen in de file stond besefte ik dat ik het volgende vergeten was: moest ik kunnen zou ik naar mijn werk gaan met het openbaar vervoer doch, dit neemt nog meer tijd in beslag dan de file. Het zou per dag 4 uur transport betekenen, tegenover een 2 tal uur met de wagen….Maar, de afstand, daar hou ik aan vast!

Leave a Reply