kies wel

May 24th, 2019

Er liep een ouder koppel op een fietspad in de Antwerpse binnenstad.
Een fietser belde om hen te verwittigen.
Ze foeterden en toen ik hen kruiste zeiden ze, zuchtend ‘Geef ze een bakfiets en ze denken dat ze burgemeester zijn’.
Dat is fout.
Die fietser was niet met de bakfiets en reed waar hij reglementair moest rijden.

Wij hebben veel miserie met onze buren. Onze buren komen uit een grote Romafamilie en veroorzaken ontzettend veel overlast en bovendien zijn ze agressief, zowel verbaal als fysiek als wij hen benaderen.
‘Ik weet waarom ik op het Vlaams Belang stem’, zei een buur van verderop mij na het laatste conflict.
Dat is fout.
Onze buren zijn één gezin van een gemeenschap, zoals wij behoren tot een gemeenschap. De gemeenschap waar zij uit voortkomen heeft een diepe nomadische culturele achtergrond en basis.
In mijn staart wonen Turkse mensen, Marokkanen, Polen, Belgen, Tunesiërs. Zij zijn onze dierbare buren, met wie wij de straat in wederzijds respect delen.
Ik zou niet zonder hen kunnen, hun anderszijn, hun manier van koken, hoe ze leven en hoe zij naar het leven kijken.

Mijn dochter van 11 werd vorig jaar in mei betast door een man op de route die we al heel veel jaren nemen. Op klaarlichte dag.
‘Typisch’, reageerde iemand toen ik het vertelde, ‘ het loopt daar altijd vol met Polen en drugsdealers’.
Dat is fout.
De man was vermoedelijk een Belg, ik heb daar nog nooit een junkie gezien. De Polen die ik daar wel zie worden opgehaald in een camionette en werken zich waarschijnlijk te pletter in onze bouwindustrie.
Ze knikken altijd goedendag en hebben me nog nooit ook maar één seconde een onveilig gevoel bezorgd. Ik kom er dagelijks al bijna 18 jaar. Mijn dochter is doorgaans veilig op straat, en er is geen enkele partij die méér veiligheid kan garanderen.

Mijn mama heeft een buurjongen gehad die het niet gemakkelijk heeft in zijn leven en dingen heeft gedaan die helemaal niet ok zijn.
Hij bezorgde geen enkele overlast in de straat, en toch wensten mensen hem weg, ‘dat krapuul’.

Ik zie mensen die het financieel heel erg goed hebben en die toch vinden dat ze kwaad moeten zijn op anderen, die het minder hebben, maar toch. Wij hebben veel minder dan veel mensen rondom ons, maar ik zie niet in waarom ik kwaad zou moeten zijn om een vluchteling, begod.

Ik heb schrik voor de manier waarop mensen, gewapend met leugens en fouten, zondag naar het stemhokje trekken.
Ik ben bang dat mensen met leugens en van de pot gerukte redeneringen bolletjes kleuren omdat ze hopen dat de leugens die ze geloven zullen worden opgelost door politiekers die in slogans denken en in hun handen wrijven als ze zien dat mensen tegen elkaar opzetten nog veel gemakkelijker is dan ze dachten. Quickwins. Wijs misschien naar diegene die een uitkering krijgt, dan maken ze elkaar wel af, ik zie ze het zo zeggen tegen elkaar.

Ik ben ook opgelucht. Omdat mijn dochters, mijn lief, mijn mama, ik, mijn vrienden, niet zo denken.
Ik ben blij dat mijn dochters genuanceerd leren denken, zonder al te scherpe oordelen, maar met menselijkheid en doordachtheid.
Ik weet het soms politiek ook allemaal niet meer, hoor, daar niet van.

Maar kies wel, mensen. Een beetje met uw hart, een beetje met uw verstand.

Kies wel zondag, mensen, voor onze kinderen, onze bomen, tegen armoede, voor goede huizen