filtertje

December 23rd, 2016

img_20161214_111534

Toen mijn lief mijn lief nog niet helemaal was, maar ik wel al zijn bed sliep, stond ik een keer op op een vroege morgen. we hadden veel te lang gebabbeld en sigaretten gerookt in ons bed (ik vind het allermoeilijkste aan jaren niet roken: de sigaretten in bed missen, zo af en toe. dat is iets wat ondertussen in mijn hoofd uitgegroeid is tot een heerlijkheid die volledig uit zijn voegen is gebarst dat het niet meer normaal is, ook al zal ik dat nooit ofte nimmer meer doen). Ik kwam wakker en hij lag er niet meer. Ik wist toen niet wat ik nu al jaren weet, dat mijn lief ofwel een gigantisch ochtendmens is, ofwel een nachtraaf. Geen dagmens, oh neen, geen dagmens. Ik taste met mijn hand en het bed was leeg, en ook een beetje koud. We sliepen toen nog in paarse palmboomlakens, de mooiste lakens die ik ooit heb gezien.

Ik stond op en hij vroeg of ik koffie wou.

Ik dronk bitter weinig koffie, maar ik zei ja want ik vond alles samen met hem toen zo ontzettend fijn dat ik zelfs koffie wou drinken.
Hij maakte één tas koffie, speciaal voor mij. Hij kookte water, plooide een filter, en goot op. Ik dronk koffie en ik smachtte naar hem.

Vandemorgen stond ik op en net als elke morgen (na al die jaren,kinderen, een verbouwingshuis en veel te veel file en werk) vroeg hij ‘wil je koffie keppe’.

Ik zei ja, want ik drink sedertdien nog altijd elke dag koffie, en ondertussen al jaren ook heel erg graag.

Tot voor twee weken maakten we altijd koffie met Filtertje. Filtertje gaat al mee van ver voor mijn komst, maar is ondertussen zo bejaard dat zijn oortje er af is gebroken. Koffiemaken werd de laatste weken een gevaarlijke opdracht, en we kregen van onze vriendin een nieuw klein plastieken filtertje, dat zij nog thuis had staan en niet meer nodig had.

Dag Filtertje, we owe you.

Magie

December 16th, 2016

De ene dag is ze een kat.
Dan is ze helemaal in het zwart gekleed, doet ze haar kattenmuts aan en sluipt ze door huis met zwarte handschoenen aan.

De andere dag is ze een welpje, verdwaald in de jungle en op zoek naar iets om te eten.

Soms is ze een ballerina, doet ze draken na, kleedt ze zich in vogels of gooit ze haar ganse kleerkast ondersteboven voor de glitterrok die past bij haar gemoed.

Ze is vaak een onbestaand wezen dat krolt, krijst en met haar kopje dicht bij mij komt staan om aaitjes te krijgen. Ze kan plots veranderen in een baby, met haar ogen dicht naar Trixie Whitley luisteren en uren als een hond door het leven gaan.

Ik maakte voor haar een soort HarryPotter-jas met diepe zakken die vol schatten zitten, en zelf verzint ze Pokémonfiguren.
Ze heeft af en toe klauwen, had een cowboyperiode en heeft ook een voorliefde voor vampiers en Indianen. Af en toe doet ze haar vleermuiscape aan om naar school te gaan, en dan fluister ik in haar oor dat ze zich niks moet aantrekken van mensen die zeggen dat een cape geen jas is.

Ze schikt zich heel hard naar de wereld, maar vergeet nooit wie ze zelf is. Wat een rijkdom in haar kopje.

Toen was het Halloween. Simonne mocht verkleed naar school. Zij niet, want vanaf het vierde werd er niet meer verkleed.
Oh wat heeft ze geweend. Ze was een beetje verloren, die ochtend, en wij zeiden ‘doe dan stiekem vleermuisklauwen aan, of zoiets’ maar ze was ontroostbaar. Heel veel dagen in een jaar doet ze heel erg flink wat van haar wordt verwacht, zich mogen verkleden is echter het summum.
‘verkleed je toch’, besloot ik, ‘en trek je er verder niks van aan’, maar zo werkt haar kopje niet. Ik heb veel meer middelvinger in mijn hoofd dan zij ooit zal hebben, toch als het over zoiets gaat, dus ze schudde haar hoofd en prevelde ‘mama het mag niet, ik vind het zo jammer maar het mag niet’. ‘je kunt ook protesteren’, vervolgde ik, ‘en een petitie maken zodat jullie volgend jaar wél verkleed kunnen zijn’, probeerde ik nog, en ze giechelde ‘mama toch’.

Het was een akkefietje. Dacht ik.
Het is een akkefietje als ik denk aan alle kinderen die in de angst van oorlog wakker moeten worden, en niet zoals wij ‘s avonds met verstomming naar de schone maan kunnen kijken zonder benauwd te moeten zijn. Een werkelijk kapot te relativeren voorval.

Maar het akkefietje kwam alsmaar terug in mijn hoofd. De drang van het onderwijs om lijnen uit te schrijven, zonder zelf vaak na te denken over de zin van dingen. Ik wéét dat onderwijs dat genetisch in zich heeft, en ik ben daarnaast ongelooflijk tevreden met die fantastische juf van mijn dochter, maar dat onderwijs als systeem: begod, daar is toch nog wat werk aan bij momenten.

Gelukkig is niet iedereen verleerd dat magie werkt. Godzijdank zijn er artiesten.
De wereld heeft er zoveel baat bij, bij al die schoonheid.

Zita Swoon, The Ballad of Erol Klof
(gaan kijken!)
het wonderlijke breiwerk van Céline, Ze breit een zwarte cape voor onze dochter – joepie
mooie vijf minuten