de trein

September 28th, 2016

een tijdje geleden, toen het nog broeierig warm was in september, ging mijn lief wat gaan tjooln in het noorden van Frankrijk.
ik moet al weer werken, en de ladies moesten naar school, dus we gingen niet mee.
‘ladiesnight’, brulde Simonne, en ze stak haar vuist hoog in de lucht. Ze kriepte vervolgens wel meer dan een uur om haar vadertje, maar bon.

‘weet je,’ zei ik fluisterend, ‘wat als wij na school nu nog eens over en weer naar de zee gaan, wij drie?’
‘Ja,’ brulden ze samen en we spraken af dat we allemaal haast haast na werk en school zouden klaar staan om de trein te nemen naar Oostende.

Ze stonden om 15.40u te blinken aan de schoolpoort, alsof we een immens geheim pact hadden gesloten.
We haastten ons naar het station, deelden een megadikke chocoladewafel en sprongen op de trein.
Terwijl ik las maakten zij huiswerk en toen de trein binnenreed in het station waren wij helemaal klaar voor zand, garnalen en zoute zee.

We tjoolden naar het strand, namen garnalen mee, waaiden meeuwen weg en overtuigden Clarisse om met ons mee de nieuwe steiger af te wandelen. Ze zei ja en zo wandelden we bijna de zee in. De ladies kropen op blote voeten op de reusachtige rotsblokken die er liggen tot ik bijna naar adem moest happen en we waren zo ontroerd toen we de immense zee zagen dat ik bijna moest huilen. We maakten onze verbinding en beloofden elkaar dat we naar Engeland zouden gaan, met de boot, en dat we er niet meer lang mee zouden wachten.
We speelden nog een avontuurlijk spel op het strand nadien en misten daarna onze trein, waardoor we verplicht waren chips te eten op ons gat op het perron, wachtend op de volgende trein.
We hadden heerlijke reisgenoten, waaronder 2 stoere Pakistaanse gasten, die hun koeken deelden met de ladies en liedjes lieten horen via hun telefoon.
Clarisse had plek en tijd om te tekenen en Simonne kon zwieren tussen de zitjes door, terwijl ik alleen maar kon denken aan hoe fijn ik zulke uitstappen vind. Hoe dicht we bij elkaar zijn, hoeveel tijd ze krijgen om te praten en na te denken en te kijken naar de wereld.

Anouk had eten gemaakt toen we thuiskwamen en de tafel gedekt als in een echt restaurant, ook al was het al bijna 9 uur.
We lagen te laat in bed, hadden zandvoeten en vielen als een blok in slaap.

Mijn dochters droomden over treinreizen, met rugzakken en stations die we nog nooit eerder hadden gezien. We hadden vlinders in onze buik, want we zagen plots een nieuwe wereld opengaan, van reizen die ons niet snelsnelsnel naar paradijselijke oorden brengen, maar van reizen die échte eizen zijn. Met tjooldagen en zoektochten en gemiste treinaansluitingen. Van vreemde talen en nieuwe gerechten en bomen die anders zijn dan hier.

Wat ik zelf belangrijk vind, kan ik niet anders dan meegeven aan mijn achterban, en traagheid bij het reizen is één van de meest schone dingen die ik hen wil tonen.
Wat.ben.ik.blij.dat.zij.dat.snappen.
Wat.ben.ik.daar.zo.ontzettend.blij.om.

Next ones (zonder overnachting, omdat ik dat nog wat moet uitzoeken, maar het ziet er veelbelovend uit):
de Groene halte
en het Zwin

Nadien plannen we een échte treinreis. Met het lief erbij.
Als je tips hebt, of ervaringen: ze zijn bijzonder welkom.