mijn moat

July 30th, 2016

we waren vier dagen gewoon met ons twee.

we hadden er zo lang naar uitgekeken, een kleine rustige camping gezocht, viswater gezocht, tent en gerief geramasseerd, oh de voorpret was precies een beetje gelijk het voorspel.

het was de stilte, die me opviel.
de stilte omdat ik las en hij aan het vissen was en niemand anders in de buurt.
als ik opkeek van mijn boek kreeg ik een knipoog en als hij een vis gevangen had ging ik die fotograferen.

wat een onwennigheid, uren niets te doen hebben.
zomaar lezen en dan wat slapen en dan weer lezen en dan aperitieven en openluchtzwemmen en weer lezen.

het was daar, in het noorden van Frankrijk, waar ik weer een beetje tot rust kwam.
‘je bent mijn beste moat’, fluisterde ik toen we terug waren en hij nam me zo stevig vast dat het zeer deed.

het is het beste gevoel na het baren van een kind, vind ik soms, dat ik mijn beste moat naast me heb.

Gelezen
Een soort van liefde, Alicja Gescinska, ISBN 9789023496588
Een klein leven, Hanya Yanagihara, Josephine Ruitenberg, Kitty Pouwels, ISBN 9789046820315

verdragen

July 17th, 2016

er was een keer iemand die me zeer erg dierbaar is die zei, op een moment dat ik echt nodig had:
‘soms moet je gewoon verdragen’.

ik heb er al veel over nagedacht, en het is mijn mantra als ik het nodig heb.

ik heb hartenzeer. vriendschapshartenzeer.

alhoewel ik vannacht mijn lekker lief veel te lang kuste en hij in mijn billen kneep zoals ik dat graag heb, deed het zeer.

het is hier meestal gezellig, op vertellementen, maar in de grote wereld is het soms pijnlijker en verdrietiger en oneerlijker dan ik wil.

verdragen, zei ze, soms moet je gewoon verdragen.

vergeten

July 11th, 2016

het was zondag en ik was al weken aan het zeuren om naar oostende te gaan.

ik kan maanden zonder de zee, maar plots moet ik er heen, voor de lucht en de mensen en omdat ik heel erg van oostende hou.
gisteren hadden we werkelijk niks te doen dus werd het zeetijd, ondanks de combinatie juli+zon+veelmensenaandezee.
het moest.

we hebben altijd heel veel hetzelfde als we naar oostende gaan: naar de schone vissersportretten zwaaien, het veer nemen, de zee begroeten, garnalen eten en rodenbach drinken en zeggen dat, als we oud zijn, we wel in oostende zouden willen wonen.
het is ook altijd veel tijd om te zitten en niets anders kunnen doen, heilzaam voor mijn hoofd.

ik las kranten, wel twee. ik las in maanden weer eens in de Morgen en genoot van het Magazine en de heerlijke interviews.
een mens zou het vergeten, tussen al het gemoet en het gewerk en het gekinder, dat er ook dagen bestaan waarin je ongegeneerd twee uur aan een stuk gewoon kunt zitten en lezen en af en toe eens denken ‘oh ja, dit was ik vergeten’.

gisteren was zo’n dag. met wijze woorden van wijze mensen in de krant en als toetje een heerlijk interview over de Franse dorpen tijdens het EK, op Radio 1.

ik peis dat mijn zomer officieel is begonnen.
een zomer met boeken, mensen, zon, goei eten, een tent, mijn gebroed, mijn lief en ons verrukkelijk hutje in de BresseBourgogne – het fijnste plekje waar ik ooit op reis ging.
bijnabijnabijna.

13662334_1109455969129558_1519531686138565878_o