over de vluchtelingen

April 27th, 2016

Ik was vorige week mijn huissleutel vergeten, dacht ik.
Ik stond zeker al tien minuten te trappelen aan mijn voordeur, toen ik ontdekte dat mijn sleutel toch boven in mijn rugzak zat.
Wat een gelukzalig gevoel toen ik toch binnen kon. Ik keek een keer rond en zag plots niet meer hoeveel werk ons huis nog vraagt, maar vooral hoe graag ik hier ben. Ik keek naar onze plantjes, en de tweedehands zetel, de boeken en de grote tafel waaraan iedereen welkom is. Het is niet veel, maar genoeg om ontzettend blij te zijn met wat ik heb.

Mijn lief stond hier in onze kleine living en zei: ‘Ik ben blij om thuis te komen, echt, ik ben graag thuis.’

Een van onze dochters kust soms de voordeur als ze thuiskomt, en een andere dochter vertrouwde me toe: ‘ik lig graag in mijn bedje, met mijn knuffels en mijn deken en mijn lampje.’

Hier, op die paar vierkante meters waar wij met vijf leven, liggen de fundamenten van onze opvoeding, van wie we zijn, van hoe we naar de wereld kijken. Hier wordt gepraat, nagedacht, muziek geluisterd, samen gegeten, gediscussieerd, gedanst, gedronken, gekust, gekept en getroost.

Maar werkelijk, hoe moet het zijn om alles wat je hebt achter te laten, soms zelfs een deel van je gezin. Hoe moet het voelen om enkel je gebroed mee te nemen, op een eeuwige vlucht, niet wetend waar je terechtkomt en hoe het daar zal zijn?
We praten erover, met onze achterban, hier aan tafel. Niet altijd en niet in horrortermen, maar wel vanuit het besef dat wij zoveel luxe hebben, en zo weinig zorgen. Geen koude, geen honger en geen ziekte. Hoe sterk je ook wordt als je je eigen plek hebt, een fort om tot jezelf te komen.

Caritas International.be is op zoek naar huizen voor vluchtelingen. Vluchtelingen die erkend worden als vluchteling moeten binnen de 2 maand de opvangstructuren (die als tijdelijke structuur dienen) verlaten.

Zonder een huis en een adres ben je niks in ons land. Niks en niemand. Nabil en Fadia vluchtten uit Homs in 2012, en hebben nu een huis in Beauraing, een kleine stad in Namen. Je kunt via de link hun verhaal lezen.

Lang leve mensen die hun huizen willen verhuren aan vluchtelingen. Een huis huren is namelijk niet evident: vorig jaar hielp ik iemand die tijdelijk op zoek was naar een huis, voor haar en voor haar twee kinderen: je wilt niet weten welke criteria eigenaars toepassen voor ze een huis verhuren. Je wilt het echt niet weten: de vrouw waar ik het over heb spreekt Nederlands, werkt en kan loonfiches voorleggen, en toch werd zij niet gekozen als huurder. Of het verhaal van een kennis, die een woning zocht voor een Franstalige artiest, maar als antwoord kreeg dat ze liever Nederlandstalige huurders had.

Wat dan als je de taal niet machtig bent, geen inkomen hebt, uit oorlog komt en niemand rond je heen hebt die kan helpen?
Ik hoorde deze week op de radio hoe hulporganisaties pleiten voor een structurele aanpak van sociale huisvesting. Niet alleen voor vluchtelingen, maar voor alle mensen die om één of andere reden geen plek krijgen op de reguliere huizenmarkt.
Hoe kunnen wij vluchtelingen erkennen als vluchteling, en ze nadien gewoon laten dolen in ons land, zonder structurele houvast?

Caritas is op zoek naar huiseigenaren die wél een huis willen verhuren aan mensen die het zo hard nodig hebben. Mensen die misschien leegstand betalen omdat er toch niemand in hun huurhuis woont. Mensen die een huis hebben dat leegstaat en niet onmiddellijk van plan zijn het voor iemand anders te gebruiken. Mensen die wél aan eerlijke prijzen willen verhuren en geen torenhoge waarborgen vragen. Mensen die waarborg die eventueel via het OCMW wordt geregeld, niet erg vinden.
Ze leggen dit heel duidelijk uit op hun website. Caritas International.be helpt: zij zoeken naar een match tussen de woning en de gezinnen, en blijft ook later een contact- en informatiepunt.

Ik deel met zoveel plezier hun dringende vraag naar huizen, vanuit het diepst van mijn hart.

Omdat ik zelf getjoold heb vroeger, omdat ik een moeder van drie kinderen ben, omdat mensen uit oorlog komen en onderweg al zoveel meemaakten dat ze nood hebben aan rust, aan een thuis, aan een plek om te bekomen. Aan een adres zodat de kindjes naar school kunnen en zij onze taal kunnen leren, zodat ze barrières kunnen overwinnen en opnieuw thuis kunnen komen.

Als één iemand van jullie zich geroepen voelt, twijfel dan niet deze keer.
Op hun website vind je alle informatie, die zeer helder wordt geformuleerd.

Als we via deze weg ook maar één woning vinden, dan is een deel van hun missie geslaagd.
Maar ze hebben heel veel huizen nodig, heel veel plekken voor mensen om thuis te kunnen komen.