thuis

December 23rd, 2015

Ze hielp me met het opruimen van de tafel, die altijd vol ligt. We hebben maar één tafel en die moeten we delen en daarom ligt hij altijd vol.
Kruimels, tekengerief, glazen, opladers, portefeuilles, speelgoed, popjes, scharen en telefoons.

Help.
Eén van de dingen die ik wens voor het nieuwe jaar is dat mijn tafel altijd proper ligt, zonder gedoe. Zo’n nette lege tafel.
‘Kom mama’, zei ze, ‘we maken hem samen leeg.’

‘Mama,’ zei ze, en ze werd ineens een klein meisje en geen grote tienerdochter die aan mijn sleppen hangt als ik thuis ben, ‘ik snap niet dat je niet graag thuis kunt zijn, echt, ik ben zo graag thuis.’

We deden samen verder, ik zei dat ik blij was en zij was al vlug over Kerstavond bezig, en haar stage die eraan komt.

Ik dacht erover na, de voorbije dagen. Ik was ooit niet graag in mijn huis, toen ik net in Gent kwam wonen, en het is een gevoel dat onder je vel kruipt om daar zo lang te blijven liggen dat het te pas en te onpas goeiendag komt zeggen. Bizar dat zulke gevoelens soms in den treure blijven doen alsof ze nog steeds van belang zijn.

‘Eat this, fuckers van oude gevoelens’, dacht ik (en ik moet echt dringend eens leren om minder onbeleefde woorden te gebruiken, maar ik vind die zo mooi), toen ik de kaarsjes aanstak op mijn rommelige tafel, en mijn dochters vol goesting de living binnenkwamen. Mijn lief passeerde en hij wreef over mijn rug en flikte een oog en zijn flikogen maken me week tot in het oneindige.

2015 was niet het beste jaar als het over mijn gezondheid gaat, zo’n gesukkel zeg, en zoveel pijn, maar het leven is altijd een beetje geven en nemen en mijn rommelige tafel in mijn klein huis is de plek waar mijn hart op tafel ligt en waar ik het allerliefste ben.

over de liefde

December 20th, 2015

‘Can you swimming?’ vroeg ze aan haar nieuwe klasgenoot, die vanuit Afrika naar Spanje tot in haar klas is beland.

Hij leek op de euforie van een onbekend pralientje.

‘Er komt een nieuwe jongen in mijn klas, mama, hij spreekt Spaans en Engels en ik moet samen met hem van dienst zijn. Het zal lukken denk ik, maar wel moeilijk, als je dezelfde taal niet spreekt. Ik zal gebaren doen, en trekken aan zijn arm als hij mee moet komen. Oh, mama, joepie.’
Ze kan – bij uitzondering – razend gelukkig zijn, net zoals ze vlammend boos kan zijn, ons kind.

Van mijn vriendin kreeg ze een woordenboek Nederlands-Engels uit de Slegte en dat ligt nu in de klas, zodat ze woorden kunnen opzoeken die hij niet begrijpt.

‘Ik vind hem fijn, mama, ook al zegt hij yesnoidon’tknow als ik iets vraag, oh ik vind hem fijn.

Dat is liefde, dacht ik, en het schoonste dat er is op de wereld, liefde tot in het kwadraat. Het gemak aan haar liefde is dat die zonder vooroordelen is, compromisloos en intens overheersend. Die liefde huist in haar lijf, haar hart haar hoofd, en ze is voorbestemd voor alle dieren van de wereld, voor ons, voor sommige vriendinnen van mij en voor alle andere mensen die haar pad kruisen. Ze is acht en heeft de gave om mensen helemaal te laten zijn wie ze zijn, en in die mensen te speuren naar het mooiste dat er in zit, zonder dat ze het zelf beseft.

Moest ik kunnen, ik spon wat van haar pure liefde op een spinnenwiel. In kleine pakketjes, met een strikje errond. Ik zou ze onder kerstbomen leggen, in de huizen waar ze nodig is, en bij de mensen die ze vandoen hebben voor het moment.

Het is een onmogelijke wens, liefde van een mens spinnen voor een ander, absurd ook, want net zo schoon aan de liefde is dat ze overal anders is.

Maar toch, ik wens ze je. Ik wens je ze in de vorm van een mens of een dier dicht bij je, die je hart helegans warm kan maken enkel en alleen om wie hij of zij is.

Fijne feesten alvast, maar ik kom nog terug vandejaar, want ik heb een cadeautje gemaakt en ik wil nog een lijstje geven en zeggen dat ik 2016 graag zie komen.

een naam voor ons huis

December 9th, 2015

ik vind dat ik mijn huis te weinig eer aandoe.

ik poets het te weinig, ik vloek er te veel op, het krijgt te weinig eten, ik kleed het soms aan met de vreselijkste kitsch en het is mijn tante die mijn vensters komt kuisen zo nu en dan.

maar ik eer het wel, diep in mijn hart, heel heel erg. het is de plek die me behoedt van de boze grotemensenwereld, de plek waar mijn gebroed speelt, verkleedt, eet, slaapt en tegen me aan kruipt. de plek waar mijn lief mooie muziek oplegt voor ons en met me danst in de oh zo kleine plek waar we leven. het is de tafel waar mijn vrienden en vriendinnen kunnen zitten als het gezellig is of als het klote is, want het leven is heel schoon, maar ik zou het verdorie soms graag eens een blauw plek slaan ook, zo soms een keer.

mijn burcht verdient een naam, vind ik, een echte naam zoals oude villa’s in den Haan.

je mag mij helpen als je een naam voor mijn huis in je gedachten hebt.

x
marie