Lijstje

May 19th, 2015

* Kinderboeken.
Ik ben al maanden bezig aan een lijstje. Het komt er binnenkort, beloofd.

* Altaarstuk.
Ik ben ook al heel lang bezig met de mails van de mensen over altaartjes. Daar kruipt zoveel werk in, want daar gaan heel wat emoties mee gepaard, en het zijn niet altijd de gevoelens waar een mens mee te koop loopt. Wie nog geen antwoord heeft gehad, eerstweeks, beloofd.

* Foto’s.
Ik krijg soms mail van jullie, en jullie vragen dan al eens foto’s. Allee, geen verplichting, ‘maar dat leest gemakkelijker weg’, argumenteerde iemand. Er was nog iemand die zei dat dat gezelliger is, met foto’s en ook een beetje echter. Ik twijfel daar niet aan, maar ik ben zo’n luie als het op media aankomt. Ik heb daar ook fel over nagedacht, over wat de rest van mijn menage daarvan vindt. ‘Is dat dan voor Facetime?’ vroeg de jongste, en ik verslikte mij bijna een ongeluk. Ik dacht tot gisteren dat dat een deel van Facebook was, maar niets is minder waar. De kleuter heeft een klasgenootje die even in Australië zit, en ze gaan facetimen. Zo cool zeg, mijn vijfjarige haalt me razend snel in. ‘Swipen, mama, dat is met je vingertje verschuiven op een scherm’. Maar foto’s dus, ook beloofd.

* Verbouwingen.
‘Hoe zit het met de verbouwingen?’. Die vraag staat ook al een paar keer met een rood vlaggetje in mijn mailbox, popelend om beantwoord te worden. Ewel, traag traag maar goed. Het is eigenlijk een schande dat ik niet wat meer stoef met al dat werk dat mijn lief hier verzet, zo op zijn eentje, zonder te zagen en te klagen. Altijd maar kamertjes aan het bijmaken voor al zijn vrouwen. Dat zijn er nu al 2 en een half, waardoor wij de komende jaren bij onze twee kleinsten slapen. Ik moet daar ook nog eens over schrijven, want dat samenslapen is zo erg de max dat ik nu al treur voor het moment dat we niet meer samen zullen slapen.

* Koken.
Koken, nog zoiets. Ik heb zo’n schriftje boordevol eten dat zo erg de moeite is dat ik het met jullie wil delen. Belangrijkste criteria blijven: op voorhand klaar te maken en scoren bij mijn lief. Dubbel plezier. Stevige soepen ook, want met mijn buikproblemen is soep de hemel op aarde: licht verteerbaar, op voorhand klaar te maken, te pimpen zodat iedereen het lust en ook wel dé manier om groentjes te verwerken die op moeten of die de kinderen zogezegd niet lusten.

* Herinneringen.
Ik kwam laatst wakker na een droom over mijn grootouders, waarin mijn petertje nog leefde en hoe echt het leek en hoe slecht ik was bij het wakkerworden, omdat dat nooit meer zal kunnen. Wat een chance van al die herinneringen: brieven, mails, foto’s en allemaal kleine dingen die dagelijks door mijn handen of door mijn hoofd passeren en waarbij ik denk ‘metje toch, wat mis ik je zoveel zoveel’. Rond onze tafel staan nu hun verandastoelen en het lijkt een beetje alsof ze mee met ons aan tafel schuiven.

huisstoelen

* Handwerk.
Zes maanden geleden beval mijn vriendin van haar dochtertje, en ik ben nog altijd bezig aan het geboortegeschenk. Straks heeft ze tandjes en ben ik nog altijd niet klaar. Het is zo’n gezellig geschenk geworden, en ik heb al een resem andere mensen nodig gehad om mij te helpen, maar het is zo schoon. Als ze het gekregen heeft dan deel ik het hier.

* Jubilee.
In het najaar bestaat Vertellementen al 8 jaar. 8 jaar maat, ik zat met een boreling aan mijn borst. Die ladie wil nu al alleen naar huis komen van school. Slik. Omdat ik het de vorige jaren nooit hebt gedaan wil ik het deze keer vieren. Ik moet nog een beetje nadenken over hoe en wat, en 8 jaar is een wat rare datum om te vieren, maar zoals mijn kritische dochter vaak opmerkt: ‘wie heeft gekozen dat 5, 10 en 15 belangrijker zijn dan 2, 7 en 9? Ze zet dan ook haar alarm om 7.13u, rebel van de brave soort.

* Vraag.
Welke lijstjes vinden jullie fijn?

Rocking girl

May 18th, 2015

Zaterdag in de vooravond vertrok ze met mijn fiets, met een mand vol kraamkost en een cadeautje.
Mijn broer en zijn vrouw zijn papa en mama geworden en zij ging voor het eerst haar neefje bewonderen.
Ze popelde. Ze fietste met haar kleinste zus ondertussen ook nog eens naar de Hema, om een cadeautje.
Ze had zelf boodschappen gedaan, daarna balletjes in tomatensaus, puree en een slaatje gemaakt, en ging dat afleveren.

Donderdag, vrijdag en zondag werkte ze. Van 11.30u tot 18.30u, 8 km met de fiets heen en ‘s avonds ook nog eens 8 kilometer terug.

De verhalen over haar job sijpelen binnen als ze ‘s avonds afgepeigerd thuiskomt.
‘Ik snap niet dat mensen zo onbeleefd kunnen zijn, mama’, briest ze, als ze het heeft over gasten in de cafetaria die zuchten en rologen als ze wat moeten wachten. Ze snapt niet dat mensen hun dienblad niet netjes wegzetten, en het leeggoed in de bak waar heel duidelijk ‘leeggoed hier’ staat opgeschreven. Ze staat stil bij het feit dat er mensen zijn bij wie afwassen hun werk is, en dat dat lastig is. In haar hoofd reorganiseert ze de keuken waar ze werkt, en met wat schuifwerk en wat silicone lost ze in haar hoofd keukenproblemen op. Ze vertelt glunderend over Freddy die er werkt, en giechelt als ze het over de frieten heeft. Ze rekent af, kuist op en zegt dat ze haar benen bijna niet meer voelt ‘s avonds.

Deze ochtend vertrok ze voor dag en dauw met haar loodzware valies naar school, een week weg op internaat. Nooit moet ik haar oproepen, nooit is ze een minuut te laat op weg naar de bus. Ze koopt zelf haar abonnement, regelt haar werk en ruimt zelf af en toe haar rommelkamer op.

Ik zag haar gisterenavond zitten, aan tafel en ik kon niet stoppen met kijken naar haar. Haar mooie haar, haar welvend lijf en haar stevige handen, die zoveel werk verzetten. Ze zegt ‘daddy’ tegen haar vader en knuffelt hem vaak zo hard dat ik vrees dat hij op een dag zal breken.

Ik ken geen enkel, maar dan ook geen enkel kind dat zo’n plantrekker is als die vijftienjarige van ons.

Heldin, waarlijks, heldin.