Wensen

December 21st, 2014

Mijn wijze vriend zei het vrijdagavond nog eens. ‘Marietje, ‘t is waar hé, op een bepaald moment heb je geen nood meer aan bullshit in je leven.’

Zoals steeds als hij zulke wijze dingen zegt, plak ik ze vast in mijn hoofd, kader ik ze later in en denk er nog veel aan, aan die grote waarheden. Ze lijken misschien klein, en een ander kan ze in één twee drie van tafel vegen, maar voor mij zijn ze van levensbelang. Kleine warme waarheden, die soms eens op gefrons of ooggedraai worden onthaald: bij mij komen ze thuis. Net als die keer dat we het allerbeste Orloffgebraad ooit aten, samen met onze vrienden, en we tot de conclusie kwamen dat het leven vooral om voldoende eten, warmte en een goede gezondheid draait. Er werd toen ook een beetje gelachen, ik weet dat nog, maar ik lachte niet. Ik zette de deur naar die plakkamer in mijn kop open, en was alweer bezig met het vasttimmeren van een nieuw kadertje.

Mijn lief zegt vaak niet veel, maar als hij iets zegt, dan luister ik meestal goed. Het duurt soms een beetje langer dan bij andere mensen, maar het is zo vaak echt de moeite om geduldig te zijn. Zoals toen we samen van Ieper kwamen, met de auto, en wij twee na het parkeren nog even bleven zitten. Gewoon om nog een beetje te babbelen. Over de firewall die mensen moeten passeren als het over zijn drie dochters gaat, en over hoe goed wij overeen komen met elkaar. Over echt belangrijke dingen in het leven, en alle ballast die het lastig maakt. Over nadenken, je hoofd laten werken en over hoe trots we zijn dat onze oudste dochter zo sterk in haar leven staat, en hoe goed ze het allemaal wel niet doet.

Ik wens jullie zulke waarheden.
Ik wens jullie zulke mensen.
Mensen rondom je die slimme dingen zeggen en weten waar het leven echt om gaat. Weinig complexen, geen tralala maar gewoon een beetje proberen om er het beste van te maken. Geen torenhoge verwachtingen en zware principes (die je later toch maar overboord kiepert) maar blij zijn dat je gezondheid het niet af laat weten.

Het is als het leven op zijn simpelst is, dat het het schoonst kan zijn.
Dat je dat nooit mag vergeten.

Dieptes en hoogtes

December 7th, 2014

We hebben een zeer bijzondere, heel erg dichte vriend verloren woensdag. We hebben dinsdag een bloemetje van een kindje verwelkomd, van heel erg dichte vrienden.

We hebben gedanst dit weekend. Gebleit, gejankt, gevloekt, gelachen, gevrijd, gedronken en samen met onze kinderen op de grond in de living gegeten. We hebben foto’s gekeken, mails gelezen, teksten geschreven en af en toe eens gepiept naar de foto van het kleine meisje naar wie we zo uitkeken allemaal. We hebben geklonken, te weinig geslapen en teveel in elkaars armen gezegd dat het leven suckt. Ook dat het mooi is, het leven, zelfs als je verdrietig bent. We hebben getjoold, tranen gedroogd, mooie liedjes geluisterd, oh ja, veel mooie liedjes geluisterd. Ook naar het Zesde Metaal, omdat Wannes in onze taal zo schoon kan verwoorden waar het leven over gaat. We hebben samen, mijn lief en ik (en mijn fantastische buurvrouw) een tipi gemaakt voor de Sint, en de dames waren euforisch. We hebben onze dappere zwemmer gefilmd toen ze van de hoge glijbaan in de Rooigem durfde, en we hebben in ons klein keukentje, dicht bij de mensen die we graag zien, gezegd dat het goed was om bij elkaar te zijn. Mijn lief heeft gedanst op het verlies van zijn maat, en (veel en lang) geklonken op de geboorte van de dochter van zijn andere maat. Allemaal mensen die dicht bij hem kunnen zijn als hij door de hel van verdriet en gemis moet. We hebben naar Gorki geluisterd en aan de oudste dochter uitgelegd dat ook collectief verdriet bestaat, en dat dat goed is, ook als ze dat zelf niet voelt. Dat dat troostend kan werken, en dat het goed is als mensen gelijke gevoelens hebben, omdat dat verbindt.

Samen verdrieten is bijzonder. Janken als een klein kind, samen met je dochter van zeven, en daarna beginnen lachen omdat wij twee de bleitkousen van ons huis zijn. ‘Ik zal hem zo missen, mama’, prevelde ze, en ik heb verteld over verdriet, en vreugde en gemis en kwaadheid en angst en hulpeloosheid, allemaal gevoelens die door je lijf razen als je afscheid neemt. Een minuut later zat ze tekeningen te maken voor het nieuwe babytje, en kon ze niet meer wachten om haar in het echt te gaan bewonderen.

Dat is louterend, zo samen rouwen, vind ik.

Ik wou dat ik, als ik mijn zoon verloor, ook een omgeving had waar ik dat kon: zo diep gaan en rechtklauteren als ik uitgeraasd was.
Want meer dan iemand missen is afscheid nemen soms een strijd leveren met jezelf om opnieuw rechter te leren leven, met een gat in je hart en een zeurende toon in je hoofd.