Verlof

July 30th, 2014

* juli-tradities *

Drie dagen voor ons twee in Amsterdam. Met rust, gezelligheid, heerlijke insidertips en een bed dat dubbel zo groot was als dat van bij ons thuis (en waarvan we beseften dat 1.60m ruim voldoende is voor ons twee). Wandelen, tjooln en lekker eten.
Uren verliezen in de zetel terwijl mijn lief plaatjes draait.
Kindjes die onverwachts uit logeren gaan en een uurtje langer buiten op straat mogen spelen omdat het vakantie is.
Samen koken, zo op het gemak in ons klein keukentje dat me zo dierbaar is.
Macramé leren en net op het moment dat ik mijn eerste probeersel wil losknopen, koopt mijn lief dat van mij over omdat hij ervan houdt.
Dochter op kamp en verlangen tot ze terugkomt. Een beetje wennen aan het feit dat ze op internaat gaat binnenkort. Jeetje.
Mijn metje missen, die gestorven is niet zo lang geleden, en ‘s morgens wakker worden met het besef dat ze voorgoed weg is en nooit meer terugkomt.
Clarisse die haar haar kort wou en bijgevolg heb ik hier plots een ander kind. Een ander kind dat overigens nog steeds even goed weet wat ze wil. Simonne die groeit, en die me verraste toen Jan en ik met haar alleen aan tafel zaten deze week. Haar mimiek, haar spraak, haar gedachten, dat klein keptje dat graag aan mijn sleppen hangt verandert zienderogen.
Reikhalzend uitkijken naar echt verlof, dat pas begint in augustus en dat juli zo licht en verteerbaar maakt.
Mijn dames beter leren kennen, omdat verlofgevoel ons allemaal on hold zet en dat levert hier fijne combinaties op. Hoe minder ik wil, hoe minder ik forceer, hoe minder ik regel, hoe beter het hier verloopt. Weinig evidenties, veel ‘doemaarenwezienwil’ werkt helend voor mijn kindertjes.
Een speelpleinfietsdag organiseren (vandaag). We vertrekken straks met de fiets en rijden van speeltuin naar speeltuin, om ‘s middags bij de vriendin te gaan eten en van daaruit verder te trekken naar een nieuw speelplein. We eindigen in de Rozebroeken en eten frietjes na het zwemmen. Wat zien zij hiernaar uit. Aanrader, werkelijk, aanrader.

En het echte verlof moet nog beginnen.

the war on drugs

July 6th, 2014

Ik wou een plaat kopen voor mijn lief.

Hij heeft weinig nodig, dat machtig lief van mij. Voor lessen in nederig- en soberheid moet je eens bij mijn wederhelft wonen. Wat eten, een beetje veel muziek, een pintje, zijn bed en wat warmtedat maakt van hem een gelukkig mens.

Als hij plaatjes draait, of muziek kiest voor mij, dan ben ik ook een gelukkig mens. Hij weet ondertussen wat ik fijn vind, en als hij mij vraagt wat ik wil horen dan zeg ik altijd dat het gelijk is. Hij weet dat dat niet klopt, maar hij weet wel wat hij moet opleggen dan. En dat klopt bijna altijd.

Daarom wou ik voor hem een plaat kopen.

Ik stapte op een vrijdag na het werk een platenwinkel binnen. Een beetje met klamme handen, want platenwinkels dat is niet mijn plaats. Ik ken weinig muziek, en ik kan al zeker moeilijk muziek kiezen voor een ander.

Zit daar, op een barkruk, wel geen goede vriend van mijn lief zekers.
U moet weten dat zijn vriend ook al lang diep in mijn hart zit, dat we elkaar weinig zien maar dat ook hij perfect weet welke muziek mijn lief prefereert. Meer nog, hij weet ook wat ik graag hoor, en wat onze gemeenschappelijke liefde wegdraagt. Zonder dat ik het moest vragen stelde hij voor dat hij wel wat wou helpen.

Ik ging naar huis met Lost in the dream van The war on drugs.

Ik wist op dat moment niet hoe hard hij kon inschatten hoe content we beiden zouden zijn.