Hoogdag

May 23rd, 2014

Ze had zwemmen op school, en ik had beloofd dat ik mee zou helpen. Ik nam een halve dag verlof, pikte haar op op school en nodigde haar uit om samen frietjes te gaan eten. De kleinste lieten we wijselijk op school, soms hebben moeders en dochters tijd alleen van doen.
‘Wilt u, lieftallige prinses, zich naast mij neervleien op het bankje van een frietkot, om samen verrukkelijke frietjes te smullen?’
‘Jaaa!’, brulde ze enthousiast, waarop ik haar uitlegde dat echte prinsessen niet zo gul zijn, maar gereserveerd knikken dat ze dat wel op prijs stellen.
Ze kreeg carte blanche: ze mocht kiezen wat ze at, waar ze wou zitten, wat ze dronk en met welke snelheid ze at.
Ze koos bitterballen, frietjes en ketchup, en een flesje fruitsap. Ze ging vervolgens zitten op het donkerste plekje, gaf een uitleg waarom ze daar wou zitten, en legde de zorgvuldig uitgekozen vorkjes (in dezelfde kleur als ons drankje, geel bij haar fruitsap, blauw bij mijn water) klaar. Ze at zeer traag, praatte veel en dacht ondertussen ook wat na.
Toen we buiten kwamen, en we nog altijd meer dan een half uur tijd hadden voor school opnieuw begon, vroeg ze: ‘Wat doen we nog?’
Impulsief sprongen we binnen in het bootcafé, waar ze kirde van contentement, een ijsje kreeg met een grote toef slagroom en zuchtte dat het leek alsof we aan het varen waren.

De rest van de namiddag, op weg naar en van het zwembad liep ze verstrengeld aan mijn hand, knipogend en giechelend alsof we een verbond hadden gesmeed.

Hoogdagen van mijn moederschap.

Feest op de bovenste plank.

Geluk

May 14th, 2014

Zes jaar geleden zat Clarisse nog maar net bij onze onthaalmama. Simonne ging later ook, en ze gaan nog steeds graag. Een dagje in de vakantie bij Cica, ze kijken er zo naar uit.

Er was daar nog een kindje, Felix. Zijn mama en ik kruisten elkaar in de gang ‘s morgens en zeiden ‘goedemorgen’ tegen elkaar.
Ik kon toen niet weten dat ik zo blij zou zijn dat ik haar leerde kennen. Ze las hier en ik herinner mij de dag dat Oontje (http://oontje.blogspot.be) er was.

We zien elkaar niet veel, al wonen ze vlakbij, maar ik kijk reikhalzend uit naar de keren dat we samen zijn. We leerden ook haar man kennen, en serieus: ik viel als een blok voor hen beiden. Hij is de mens die ik naast mijn sterfbed zou willen als ik terminaal zou zijn. Wat hopelijk niet nodig is, maar een mens weet nooit.
Liesje en ik zagen ondertussen niet alleen zelfgemaakte kleren, boeken en kinders die aan het opgroeien zijn, maar vooral, we zagen de donkerte in het leven, en hoewel haar donkerte de mijne niet was, ze raakten aan elkaar en de fluisterende gesprekken met thee in de zetel waren mijlpalen in mijn leven.
Vic kan als geen ander snappen hoe geworstel met familie, dood en afscheid aanvoelt, en serieus, ik denk dat veel mensen deugd zouden hebben van zijn zachtaardige empathische blik. Zijn mogelijkheid om onbevooroordeeld te kijken, en zijn sterke band met het leven en de dood.

Van goud zijn ze, mijn vrienden van aan de overkant van de Steenweg, van puur puur goud.

Mijn dorp

May 1st, 2014

(toen ik bemerkte dat dit stukje in mijn Drafts was blijven staan)

Vorige week sprong mijn vriendin eens binnen. Ze bleef even, tekende wat met de kindjes, en bezorgde blije dochters. Het was fijn, zo’n gestolen moment met de vriendin die meestal werkt als ik thuis ben. Ze woont aan de overkant van de Steenweg, zeg maar, heel dichtbij.

Tijdens het weekend kwam mijn nichtje langs, die hier vlak om de hoek woont.
We kruisen elkaar soms, ‘s morgens, of de dametjes smeken of ze even mogen roepen door haar deurvenster, om te kijken of ze al vertrokken is.
Het gebeurt dat we dan mijn andere nichtje tegenkomen, samen met de jongens, op de fiets, op weg naar school.

Gisteren kwam mijn andere vriendin aanbellen, met wat boeken die ze niet meer nodig had. Terwijl ze hier was kwam mijn buurvrouw-vriendin binnen, en en passant hielp ze me met het verhuizen van een kast in de gang. We ruilden bloemen, confituur en gebabbel en dronken koffie op mijn KleinKoertje.

Terwijl wij koffie dronken, turnden de ladies in de turnclub om de hoek, turnclub Willen is Kunnen. Ze turnen samen met de dochter van onze overburen, met wie onze kindertjes goed overeenkomen, en met wie ze vaak samen spelen op verloren momenten.
Ik zag ook de andere buurvrouw, die plantjes verkocht op school waar het turnclub is, stopte even bij de oudere buurman die eigenhandig een huis verbouwt om de hoek. Afspraak om samen een glaasje te drinken als de verbouwingen voorbij zijn. Jeuj.

Ik bracht de boeken naar de bib in de straat hiernaast, ging binnen in het kruidenierswinkeltje om te zeggen dat ik het jammer vind dat ze er deze week mee stoppen, en stak de kinderen over omdat die gingen spelen bij Lore. Efkes, tot het eten klaar was.

Stijn, onze vriend, sprong ook even binnen gisteren, en terwijl ik aspergesoep maakte, dronk hij een pintje en kletsten we wat bij over onze vakantieplannen.
Jan ging gisterenavond naar het clubhuis, drie straten verder, bij lieve Jurgen en Mona. Hij kwam blij thuis, want Jurgen en Mona horen bij de besten uit de buurt.

Morgen haal ik via Thuisafgehaald soep bij mijn buren, en komen mijn nicht, buurvrouw en ik samen om te breien terwijl de oudste dochter gaat babysitten aan de overkant.
Mijn broer en zijn lief wonen op wandelafstand, en hij springt vaak binnen, zomaar even, of om vliegertje te doen met zijn petekind.
Zondag is er markt op het plein, en als er voetbal is op tv op café, dan stuurt de madam van het café een sms naar mijn lief. Dat hij het niet vergeet.
Binnenkort kunnen we versassen naar het Keizerspark, onze groten tuin zonder onderhoud.

Het is een fractie van hoe deze buurt in tien jaar tijd mijn thuis is geworden, meer dan ik ooit had durven dromen. Hoe mijn leven zich hier afspeelt, en hoe de wortels van mijn menage hier diep in de grond zitten. In dat stukje volgebouwd, propvol deel van Gent. Met zijn eigen kerk, zijn rare straten, eeuwige verbouwingen en veel te weinig plaats.

Er zijn momenten dat ik groen mis, en dat ik ruimte mankeer, maar oh boy, er zijn zoveel meer momenten dat ik met contentement aan mijn voordeur sta en denk:
‘ Als ik kon kiezen, ik stond hier’.

<3 Ledeberg, <3 <3 <3.