Hoop

February 20th, 2014

Zondags of op maandag vraag ik aan mijn dochters wat ze het fijnste moment van de voorbije week vonden, of wat er net helemaal niet leuk was.
Ik houd dat niet bij, maar ben elke keer verwonderd over hun antwoorden.
Vaak zien zij de wereld compleet anders, evidenties voor mij zijn vaak wonderen voor hen, en wat ik als heel fijn heb ervaren, zijn zij soms alweer vergeten. Een enkele keer valt hun antwoord samen met wat ik in gedachten had, maar meestal is het erg verrassend.
Zo was er al eens ‘de smaak van avocado’, ‘mijn eigen bib-kaart’, ‘frietjes’, ‘dat jij mijn haar waste en dat er geen druppel water in mijn ogen kwam en dat jij zo zacht was met je handen in mijn haar’, ‘mijn knuffels in bed’, ‘bij jou kruipen ’s morgens en niet naar school moeten’, ‘kleien’, ‘mijn blauw blinkerkleed aandoen’, ‘met papa op boodschappen’, ‘gewoon bij jou zijn’, ‘mijn kleerkast die zo netjes is’ (dit komt weinig voor, jammergenoeg), ‘mooie kousen aandoen’, ‘de tulpen op tafel’, ’wandelen aan de zee met Seppe’, ‘papa die niet moet werken en mooie platen oplegt en wij die héél voorzichtig mogen helpen met die plaat’.

Dit weekend lagen onze gedachten dicht bij elkaar.
‘Dat onze goede vriend S. zijn haar terug heeft, en dat hij niet meer zo ziek is en dat hij eindelijk nog eens bij ons op bezoek kwam. En dat papa zo mooi lachte met blinkerogen naar hem, omdat hij ook zo blij is dat S. een beetje genezen is,’ zei Clarisse plechtig.
‘Ja, dat, echt, serieus.’, repliceerde Simonne.

En toen haastten ze zich naar de gang, op zoek naar hun jas en vol contentement om naar school te vertrekken.

Traagheid

February 15th, 2014

De traagheid waarmee mijn dochter leeft is fenomenaal.

In alles is ze traag.

Ze eet traag, ze denkt traag, ze kleedt zich traag aan (en uit) en zelfs stappen doet ze traag. Ze tekent traag, maakt haar huiswerk traag en oh wat eet ze toch zo traag. Ze doet er gemiddeld drie tot vier keer zo lang over als haar zussen en mij, en bij alles wat wij doen, moeten we op haar wachten.

Doe voort.

Het is zowat de zin die zij het vaakst te horen krijgt.

‘Maar ik doe voort’, zegt ze gemeend, ‘en ik ben bezig’.

Eigenlijk klopt dat. Eigenlijk doet zij altijd voort. Minder dan mij heeft zij momenten waarop ze niks hoeft te doen, omdat ze altijd bezig is. Terwijl ik een uur in de zetel kan zitten, is zij hier en daar nog iets aan het afwerken, of wurmt ze zich net in haar tweede schoen.

En toch. Doe voort.

Maar ik onderschat het niet (of weinig).

Ik heb namelijk een lief van wie ze dat mee heeft, en onze twee tragen in huis zijn pakken efficiënter dan wij drie, die altijd snel snel snel zijn.

Wat ben ik blij met haar juf, die traag en net in het vaandel draagt.
Wat was ik blij met dit artikel: http://www.klasse.be/leraren/43694/school-is-geen-race-tegen-de-tijd/ (ik kan nog altijd niet netjes linken).

Oh wat hoop ik dat ze dat mag blijven doen, die traagheid aanhouden. Dat ze in klassen komt waar ze tijd krijgt, studies die traagheid nodig hebben en werk dat haar traagzijn beschouwt als een meerwaarde.

Ze heeft een schoon voorbeeld aan haar vader, dat scheelt.

Rust

February 9th, 2014

Het was een grote toevalligheid en ook wat bewustzijn die ervoor zorgden dat de laatste weken de rust zelf waren.

Weekends met rode kruisen erdoor: we love it.

Maar het komt er niet altijd van.
2013 was zo een jaar, weekends vol met dingen en weinig tijd om thuis te zijn.

2014 is helemaal anders begonnen, en te zien aan de contente gezichten, de uitgeruste lijfjes en de lange uren lezen, breien, muziek en lekker eten ziet het ernaar uit dat niemand hier zin heeft in onmiddellijke verandering.

Ik krijg elke keer opnieuw een vreemde vorm van bewustwording als ik een hele tijd nergens naartoe ga.
Het lijkt alsof mijn hoofd andere focussen legt, handelingen trager maar doordachter uitvoert, alsof het af en toe eens zelf gaat zitten op een bankje. Zo met de benen over elkaar gekruist, de armen op de leuning en vooral af en toe ‘hèhè’.

Zo fijn dat dat is zeg. Het lijkt soms een beetje op saai, maar dan van die gezellige saaiheid, die mijn hoofd rustig maakt en mijn hart even laat winterslapen. Dat is broodnodig, met dat hart van mij, want als het teveel wordt getoucheerd, dan loopt het in mijn hoofd ook een beetje mis.

Rust, boeken, breiwerk, pyama’s en veel kussens in mijn bed als ik de krant lees.

Het lang leven, serieus, het lang leven.