2014

December 31st, 2013

Ik heb een maat.
Een maat van lang geleden.
Hij heeft mij met één gesprek getroost toen mijn zoon stierf, jaren geleden.
Hij zal dat zelf wel niet meer weten, maar dat maakt ook helemaal niet uit, voor mij was het een cadeau toen.
Die maat van mij kan ongelooflijk veel van zijn kloten maken.
Ik kan dat niet anders dan dat zo te zeggen, dat is gewoon zo.
Hij kan kwaad zijn op de wereld, vloeken op de vrouwen en veel te veel whisky drinken.

Maar hij is mijn maat en ik hou van hem.

Jan heeft een vriendin.
Een vriendin van lang geleden.
Ze kan zo erg van haar voeten maken dat ik soms een beetje onder de tafel zou willen kruipen.
Ze kan een middelvinger plaatsen dat het geen naam heeft, iedereen die haar niet aanstaat naar de verdommenis wensen en ze drinkt graag rum.
Ze schrijft verhalen onder een machtige schrijversnaam en haar verhalen zijn zo sappig en vettig en vol vloeken, echt, ik geniet er meer van dan ik ooit van Herman Brusselmans heb genoten in mijn ganse leven.

Ik hou van haar. Ik heb door de jaren heen een appreciatie gekregen die echt is, en ik lijk haar door haar gevloek beter te kennen.

Ik wens je dat, dit jaar.
Mensen die op een andere manier naar de wereld kijken, mensen die van hun kloten maken en een middelvinger kunnen opsteken.

Ze zorgen voor diepte in mijn leven, en mijn leven zou maar bleekjes en saai zijn zonder hen.

Dat 2014 zulke mensen mag brengen. En andere warmte, veel gezelligheid en vooral, bovenal

een fucking goede gezondheid.

omdat dat het enige is dat echt telt.

Beelden van 2013

December 28th, 2013

Het is een constante in mijn leven, plaatjes kijken.

Soms, als het tot diep in mijn hart boort, knip ik foto’s uit de krant en hang ik ze aan de muur.

Dagen later komen de vragen.

Ik wacht er soms stiekem een beetje op.

Zoals met Mandela, het ingrijpend beeld dat op de voorpagina van de Standaard stond toen hij gestorven was. Hand voor zijn hoofd, ogen op het oneindige.

Clarisse las de cijfers en daarna ook zijn naam. Ze linkte hem vervolgens aan een voetbalveld, want dat had de juf geleerd.

‘Een krijger’, brulde Simonne, die heldhaftigheid zo heerlijk vindt dat haar ganse gezicht ervan straalt.

Tijd voor wat nuance dus. Het is dansen op een dunne koord, wereldgeschiedenis aan kinderen van 3 en 6. Het is vooral zonder teveel shock, met veel aandacht voor de kern, dingen vertellen waar ze iets aan hebben.

Zoals die keer dat ik zes was en iemand mij vertelde over de atoombom: ik was niet bang, maar ik kon de impact snappen. Het was één van de helderste geschiedenislessen die ik ooit kreeg.

‘Madiba dus’, zei ze zuchtend. ‘Wat een geluk dat er mensen zoals hij bestaan. Maar hoe is het nu in Afrika van hem, is het vrede of is er oorlog?’

In één twee drie komt zij zelf tot de kern van mijn gedachten, tot waar het eigenlijk om gaat. Ja, hoe zit het nu in dat Zuid-Afrika van hem.

 

 

Wat zou het verrijkend zijn als geschiedenisonderwijs die stap kon maken. Als ik de cursus van mijn 14-jarige bekijk, en de manier waarop ze ermee omgaat, word ik altijd een beetje droevig. Droevig omdat je kinderen zoveel kennis door de strot duwt, zonder kapstokken mee te geven. Om in slaap te vallen, zijn ze, de cursussen geschiedenis en aardrijkskunde. Saai, oninteressant en vooral dodelijk vermoeiend. Elke week opnieuw. Grondlagen kennen, rivieren in China van buiten blokken.

In mijn hoofd is er een berg geschiedenis die mij moordend boeiend lijkt voor kleuters, laat staan voor pubers die alles zwart-wit zien. Perfect uitgangspunt voor discussies, redeneringen en conclusies die daar allemaal boven in onze kop ontstaan.

Ik doe het zelf thuis dan maar een beetje. Met mondjesmaat nadenken, zoiets. Weinig evidenties, veel gedachten. Een lief dat in twee zinnen rake opmerkingen geeft en de manier waarop onze kinders dat verteren. Traag maar grondig.

Ik wenste dat elke ouder tijd had om zulke zaken met zijn gebroed te bespreken.

Ik wenste dat elke ouder aan tafel kon zitten met dS Weekblad met de beelden van 2013. Een luik op de wereld, die beelden. Samen ontstaan verhalen, mijn kinderen fantaseren, slaan handjes voor hun mond en zeggen soms ‘wat hebben wij toch veel geluk, mamaatje’.

Boeiend, schrijnend, triestig, prachtig, ontroerend en lastig.

Net zoals de wereld is.

 

Een kerst vol liefde

December 24th, 2013

Zondag haastte ik mij met mijn oudste dochter de stad in. We kopen eigenlijk zo goed als geen cadeaus, buiten de ronde (elk één voor één iemand, maximum 15 eur) in de schoonfamilie. En dat altijd op het laatste nippertje.

Ik kocht mijn lief dit jaar wel 2 platen en nog wat leuks, want hij verjaart ook tijdens de feesten en dat wordt al eens over het hoofd gezien.

Mijn kindertjes hebben niks nodig, de ene wenst niks, de andere een blauw kleed (heeft ze al) en de derde wenst dat ze in 2014 de hele winter hetzelfde kleed mag aandoen. Elke dag. Ook in het weekend. Dus krijgen ze alle drie een drinkbus.

Dat ik contente kinders heb.

 

Maar zondag dus.

Er stonden 4 kleine jongens om het hoekje te grabbelen in een snoepzak van het Kruidvat. Het leek haastig, verboden en vooral ongelooflijk zoet.

‘Smakelijk jongens’, zei ik, en voor ik het wist:

‘Wil je ook een snoep mefraw?’

Ik zei neen uit beleefdheid en ook dat ik het zo gezellig vond dat ze zo lief waren.

Eén van hem stormde ons toch achterna, met twee watermeloenachtige kauwgommen in zijn hand. Eén kauwgom viel in een plas en hij haastte zich terug naar de snoepzak om een nieuwe te halen. Voor mij en voor mijn dochter.

We bedankten hen, en mijn hart werd warm.

Drie van hen kwamen uit Slovakije, één uit Servië (‘maar dat is een beetje hetzelfde mefraw’).

Mijn hart bleef de hele zondag warm.

Dat je ook zoiets fijns mag meemaken.

Zo’n simpele liefde in de vorm van een sjieklet.

Zo’n grote trots van een volk dat in één hap OosteuropesedievenbendeswaarschijnlijkRomazigeuners wordt genoemd. Allemaal door die ene snoep van een halve euro.

Dat er nog veel zulke kindertjes groot mogen worden rondom mij.

En dat we hen met veel liefde kunnen benaderen, dat ze kansen krijgen om trots te zijn, gul en lief.

En ook bakken vol liefde voor u allen, zoals ik u elk jaar wens bij Kerst. Liefde en tijd en rust.

* vrolijk kerstfeest *

 

 

LondenLove

December 17th, 2013

Verrukkelijke lemonade: zurig, fris en ietwat bitter. Geen spoor van zoetigheid.

Falafel en hummus bij de Libanezen.

Uren wandelen en ons warmen in een overvolle pub.

Voor de tiende keer verliefd worden op de sappige manier waarop mylove en sweetheart na elke zin volgen.

De arm van de beste mens van de hele wereld, vier dagen compleet alleen voor mij.

Het vooruitzicht op een curry in één van de vele eettentjes.

Een ongelooflijk gezellige bar op Brick Lane (the Exit) met een geweldig fijn optreden op zondagavond, waarbij mijn lief de poten van zijn lijf danste en ik een rapper met veel te grote vest kuste.

Op zijn wang hé, om hem te bedanken voor de fijne avond die hij en zijn kompanen ons bezorgden.

Ik kuste ook nog een Jamaicaan en bedankte de man die mij kwam complimenteren met het dansen van mijn man. Wat ik als een waar genot beschouw.

Het dansen van mijn man, uiteraard.

Het feit dat we de curry skipten om van het optreden te genieten.

Een mens kan niet alles hebben in het leven.

De souplesse waarmee we overal werden bediend en het elegante Engels van de nette dame in het station.

De evidentie voor veggies en de hopen groenten die ik overal tegenkwam.

 De tijd, de rust, de goesting.

 

Londen was een oppepper, dit jaar. Een mokerslag van heerlijkheid, bruisend leven en veel besef.

Het was zo hard nodig, op het einde van dit klotejaar dat me onderuithaalde op elke mogelijke manier.

Het was met piekende ogen, een hart vol heimwee en een hoofd vol fijns dat ik terug naar België kwam.