Luxe

October 13th, 2013

Ik lig in bed.

De rest is ofwel wakker beneden ofwel niet thuis.

Mijn lief bracht koffie op bed, ik heb 2 verse weekendkranten en ik heb gisteren alle was gedaan.

Ik word nergens verwacht het eerste uur, en de kans dat iemand mij komt storen is bijzonder klein. Of het zou een driejarig fel keppetje moeten zijn, dat vaak roept ‘dat ze altijd bij mij wil zijn’.

In de Standaard staan gesprekken met mensen over luxe. Ze zijn boeiend, omdat ze me doen denken over al mijn eigen luxe: nooit meer honger, nooit meer koud, bakken liefde en een zondagochtend alleen op bed. Kinderen die niet ziek zijn, een lief dat koffie brengt en het vooruitzicht aan warm eten dat gesudderd heeft, en een glas champagne deze avond met ons twee.

Mijn mama heeft een vriend die in Bangladesh werkt voor een ngo. Hij heeft – verbeter me als het niet klopt mama – twee broeken en twee hemden en ziet dagelijks kinderen sterven van de honger, de ontbering en het tekort aan medische bijstand.

Mijn kinderen denken na over Sinterklaas, ik over de kleur van de muren en wij samen over welke muziek we deze avond zullen luisteren. Anouk kreeg gisteren nieuwe schoenen alsof het niets was (en bijgod, er is een tijd geweest dat ik daarvoor naar adem hapte).

Al die perspectieven, denk ik dan stil.

Wat een luxe voor ons.

Wat een overvloedige luxe.

Ik lette erop toen ik gisteren twee moeders volgde, die samen met mij achter het glas zaten in de kantine van het zwembad, kijkend naar onze kinders die watergewenningles volgden en ploeterend door het kleine badje zwommen. De moeders vonden dat de leerkracht méér moest doen, dat het actiever moest, dat ze daarvoor geen geld hadden betaald, ‘voor wat heen-en-weer-getjaffel in het kleintje’.

Welke perspectieven. Wat een contrast.

Zo pijnlijk om te zien hoe vlug essentie verloren kan gaan, hoe gauw mensen zichzelf verliezen in de wereld van evidenties, luxe en keizerskindertjes.

Ik ben er niet vrij van, van de gedachte dat mijn kinderen keizertjes zijn, verre van.

Maar wat een besef: de uren die wij als ouder kunnen spenderen aan de analyse van onze eigen kinderen, en de uren dat moeders elders geen enkele seconde van hun ganse leven kunnen stilstaan bij dergelijke zaken. Omdat overleven vaker voorkomt dat het leven zoals wij het hebben.

Perspectieven jong.

En ondertussen foto’s van Marc Jacobs die kleren ontwerpt. Thomas Siffer die een sabatjaar nam.