Voeding

September 28th, 2013

Ik leerde hem vorige week kennen, op ons feest.

Hij heeft deuken op zijn ziel, dat is waar. Zware deuken, denk ik, en ik wil niet eens weten hoe hard het leven hem door de mangel heeft gehaald. Hij woont in een kleine caravan en heeft geen stroom, maar wel een hond. Een hond die in zijn bed slaapt en vergroeit is met zijn ziel.

Hij hielp ons veel, niet altijd gevraagd en soms een beetje te druk om het fijn te vinden.

Maar zaterdagnacht, toen de donkerte net verdwenen was, ik nog niet geslapen had en Jan en hij en ik samen een tas koffie dronken, gebeurde het.

Ik zat daar, zonder slaap, en ik dacht: ‘ik hou van mensen zoals jij’. ‘Ik hou van jou’, dacht ik. En ik mag dan al een beetje vertroebeld denken als ik een hele nacht niet heb geslapen, ik dacht het zondag nog.

 

Ik had het willen filmen: zijn oprechtheid, zijn schone besluiten en zijn rechtlijnigheid.

 

Mensen zoals hij doen me deugd. Mensen die de relativiteit van een verwachte visie in alcoholstift onderstrepen. Eigenlijk zijn wij daar bijna allemaal veel te veel slaven van geworden, van hoe het zogenaamd hoort.

 

Hij maakt dat besef bij mij wakker, en ik zal hem daar altijd een beetje dankbaar voor blijven.

Ook al weet hij dat zelf niet.

 

Nuances

September 16th, 2013

Dat het hier niet altijd zo gezellig is als het lijkt, dat wou ik eens zeggen.

Dat het hier dondert en stormt en dat ik vaak veel kwader ben ik dan ik wil. Dat ik veel pijn heb, en dat dat niet betert en dat dat door mijn hoofd doolt af en toe.

Dat ik goede voornemens heb die compleet mislukken en dat ik stiekem eens de borden door de lucht zou kunnen gooien, ook.

Dat ik teveel zaag op mijn kinders, en dat ik in mijn hoofd te weinig tot tien tel maar op drie al dingen heb gezegd dat ik eigenlijk nooit wou zeggen. Of op twee al.

Dat er teveel rommel is, te weinig rust en te weinig tijd om bij mijn lief in de zetel te zitten.

Ah ja, want ik moet altijd vanalles doen dat dringender is.

 

Maar niet gisteren.

 

Toen kwam mijn lief aan mijn billen, en moest ik giechelen. Toen keek hij verliefd in mijn verliefde ogen en het leek even alsof we met twee alleen op de wereld waren.

Life sucks big time in mijn hoofd, en ik krijg het moeilijk gesust.

Maar niet vorige zondag.