Dat is nu eenmaal zo

November 22nd, 2012

‘Maar hoe? Hoe kan jij de eenden verstaan, mama? Begrijp je ze echt?’

Terwijl we naast elkaar fietsen, zij gehelmd, gefluoriseerd en pinkend als een kerstboom, ik met drie potentiële hartaanvallen en een alertheid van jewelste (ze fietst alleen naar school! naast mij!), zigzagt ze tussen de eenden.

Een massa eendewijfjes op de weg.

Kwebbelende dametjes, nietsontziend, die onze donkere ochtend opfleuren.

Julia. Martha. Odile. Om maar te zwijgen van de felste, Olivia, en de liefste, Prudelle.

‘Wat zeggen ze, wat zeggen ze, begrijp jij de eendentaal, mama?’

‘Oh ja’, zeg ik, ‘iederéén van 32 jaar begrijpt de eendentaal. Tenminste, als ik goed luister, voldoende thee drink en ook nog eens minstens twee stukken fruit per dag eet. Om maar te zwijgen van de liters water die ik drinken moet.’

‘Natuurlijk’, beaamt ze,’ je kunt geen eenden snappen als je weinig water drinkt, want eenden zwemmen in het water. Duh.’

‘Duh’ heeft ze van haar grote zus, de logica van vijfjarigen heeft ze van, tja, van vijf te zijn.

Soms vertel ik over de nicht van Julia, die uit Canada komt, en getrouwd was met een mannetjeseend die een rol had in een jagersdrama. Soms over het eendenbal in het Citadelpark, waar alleen bij volle maan gezwierd wordt dat het een lieve lust is. Over de bloedmooie macho-eend, en over de gebroken eieren van de immer aimabele Prudelle.

‘s Avonds, als haar peuterzus voor de duizendste keer stiekem bij haar in bed is geslopen, hoor ik haar vertellen. Over de eenden, over de eendentaal en de kilo’s water die ik drink.

‘Het is niet echt, Simontje, dat mama de eendentaal snapt, want mama’s zijn geen eenden, en daarom kan het niet. Maar ik doe gewoon alsof ik het geloof.’

‘Ja,’ zegt Simonne, ‘en pannekoeken zijn ook lekker, ik heb dat zelf al eens geproefd.’

 

Novemberliefde

November 21st, 2012

November is mijn lief.

Mijn weekend van het jaar.

De date waar ik 11 maanden lang naar uitkijk.

De maand waarin de dagen ons bedriegen en ik op zoek ga naar sjaals, mutsen en winterjassen. De ochtenden die gemiddeld 10 minuten langer duren, door het geworstel met laagjeskledij. De dagen waarop ik met verward haar op het werk aankom, en mijn nette collega een beetje meewarig lacht met de verkeerd gestrikte trui.

De zomerzon die nog in mijn kop genesteld zit, waardoor ik de regen relativeer. ‘Als je je ogen bijna dichtknijpt, en het regent, dan lijkt het net een lichtjesfeest.’ De maand waarin ik veel lees, in bed blijf liggen en uitspraken van mijn dochters opschrijf.

November kan mij krijgen. Altijd weer opnieuw.

 

 

Sterren

November 14th, 2012

We stonden samen op onze kleine koer maandagavond. Het was pikkedonker, en het was niet eens laat.

Hij met een sigaret in zijn handen, zijn vereelde handen. Met stug grijs haar in een staart en een stoffige werkbroek aan. Ik met een wasmand in mijn handen en mijn hoofd bij de planning van de week. Hij was net klaar met plakken op onze bovenverdieping, een werk waar ik hem ontzettend dankbaar voor ben.

Hij kijkt graag naar de sterren, onze plakkermetser.

Ik kijk ook graag naar de sterren, en als we zo samen op de koer staan, denk ik aan mijn zoon, en hij aan zijn vrouw.

Ik weet dat, ook al heb ik haar nooit gekend, en ook al weet hij niet eens de naam van mijn zoon.

‘Francine zou nu een lekker koteletje bakken,’ mijmert hij, ‘met patatten en iets van groensels.’

Ik zie het altijd voor me, hoe ze zou zijn geweest, zijn Francine: een kloeke huismoeder van een jaar of zestig, met een hart van zacht stoofvlees en een hoofd dat bij het eten en de was zit. Een hoofd dat ook bij hem zit, die vreemde solitaire man van haar. Ik zie hoe ze meewarig schudt als hij weer veel te lang in oude naslagwerken leest over algen en wieren in stilstaande waters, terwijl zij met een peignoir op haar vaste plaats in de zetel naar televisie kijkt. Ik zie haar zuchten als hij ‘s avonds te voet vertrekt naar de zee, om in den donker langs eb en vloed te tjooln, op zoek naar bijzonders uit de zee. Ik zie haar glimlachen als hij 4 worsten eet, en 2 kilo patatten, helemaal in zijn alleen. Ik zie zo voor me hoe zij hem kent, en hoe zij die zonderling zo graag ziet.

‘Ik vind het zo jammer dat ze er niet meer is’, prevel ik, en dat klinkt een beetje stom, want ik heb haar nooit gekend.

‘Ik had haar graag aan mijn tafel gehad, echt, dan had ik koffie voor haar gemaakt en haar beleefd gevraagd hoe het met de kleinkindjes was.’

Hij lacht alleen een beetje. Een beetje stil, een lach die vol gemis en mijmering zit. Ze is begod meer dan twintig jaar dood, zijn Francine, en in elke vezel van zijn lijf zit een onstilbaar verdriet.

Ik heb hem graag, die oudere mens die af en toe mijn huis verlicht.

Hij weet dat want ik zeg dat elke keer als ik hem zie.

Net zoals ik al altijd een grote biefstuk voor hem heb gebakken, echt elke keer als hij hier was.

‘Dat hij liever varkensvlees eet’, zei hij nu, ‘dat hij eigenlijk niet zo van biefstuk houdt.’

Daar zal Francine vanuit de hemel wel al eens goed mee gelachen hebben, denk ik nu.

 

 

13

November 9th, 2012

Ze is 13, de dochter. Ze organiseerde een ontbijtfeestje op de trein, voor haar 2 treinvriendinnen.

Je zou kunnen denken dat ze samenzat met Kim en Dorien, maar niets is minder waar.

Ze bedacht alles helemaal zelf.

Eerst stikte ze pennezakken voor hen, en daarvoor ging ze kijken bij Lies (die net een zeer leuk boek uitbracht, en toevallig ook net nieuwe pennezakken maakte). Het eerste exemplaar maakte ze een beetje vloekend, weken geleden, maar de geduldige geweldige buurvrouw snelde ter hulp. Nu maakt ze pennezakken met haar ogen dicht.

Ze nam een schoendoos mee, bedekt met servietjes die ze had gerecupereerd, en vol met eten dat net iets lekkerder is dan een boterham met choco: fruit, croissants, cornflakes, kaas en uiteraard Capri sonne fruitsap. Geen feest in huis zonder dat drankje dat naar niks smaakt, er bijna als water uitziet en mij altijd doet denken aan warme kleffe schoolreizen.

Dat het treinverkeer in het honderd liep die ochtend, en dat ze uiteindelijk niet op dezelfde trein zaten, zijn bijkomstigheden.

Kinderen van 13 passen daar een mouw aan, en ontbijten als je ‘s avonds richting huis treint: de oplossing.

‘Het was gezellig’, zei ze, en ‘s avonds mocht ze afhaalpizza eten op bed, met de andere goede vriendin.

Ze gibberde, lachte, fluisterde en glimde.

13 jong. en alleen naar Brugge elken dag. en je mannetje moeten staan in een klas met 12 jongens en 2 andere meisjes. opboksen tegen de onbeleefde jongens op de trein, die vuile woorden zeggen en lachen met stupiditeiten.

‘Ik laat me niet doen hoor’.

13 jong, en al zo vast in uw schoenen staan.

Bij haar komt alles altijd goed.

 

Eat Love Tastings*

November 3rd, 2012

Het is twee maanden geleden dat ik er kwam.

Dat lijkt niet lang, maar voor mij wel, want er was toen zomer in mijn hoofd, en we zaten buiten, en ik had verlof.

Het was een Belangrijke Dag en voor etentjes op Belangrijke Dagen trek ik aan de mouw van de vriendin met zicht op Belangrijke Zaken.

‘Eat Love Tastings,’ zeiden ze en dat paste perfect. Perfect omdat het restaurant op maandagmiddag open is (wat vaak niet zo is) en perfect omdat het op wandelafstand van school ligt. 3 september, ik moet er geen tekening bij maken.

We zaten buiten en we mochten kiezen. Barbites en Tastings. Je kiest een formule (3 Barbites – 2 Tastings en 1 Sweetie) en de chef die beslist wat je krijgt. Je kan ook aan de kaart kiezen, maar ze hebben een ambetante website, dus je zult het zelf eens moeten uitzoeken. Of eens tot daar moeten geraken, wat zeer erg de moeite is.

Enfin.

We kregen veel. Het kwam op het gemak en ik nam weeral geen foto’s. Ik reken op Coolinary voor de real stuff.

Ik onthield lardo di Colonnata (machtig, echt machtig!), verrukkelijke tomaten, tarwerisotto (mijn lief deed lang nadien nog euforisch), sublieme mosseltjes in een klein kommetje om te delen,  uiringen (beestig goed) en brood om voor te buigen.

We dronken bier en besloten samen dat het daar zo hemels was. Dat alledrie de dames voor het eerst samen op school zaten, zal ook wel een beetje geholpen hebben, net als die zeer vriendelijke madam die ons bediende.

Ik zwicht daarvoor, voor een no nonsense – aanpak en niet teveel tralala. Bier op tafel en een kom of twee drie. Een beetje van trek-uw-plan maar op de fijne en aangename manier. Zalig was het, zalig.

‘Daddèmensvazukètwukkliejnslikènadjoenzukkegrootstedingkumoakn’**, besloot mijn immer rationeel lief, en ik kon hem alleen maar gelijk geven.

Eat Love, Tastings*, Onderbergen 25 – 9000 Gent, open op maandag!

(Er is ook een Pizza, Eat Love, van dezelfde eigenaar, maar daar was ik veel minder wild van. Maar dat kan ook aan de grote hoeveelheid OSB hebben gelegen, in tijden van verbouwingen kan dat tellen)

** dat een mens van zoiets kleins als een ajuin zoiets groots kan maken