Kamp #vakantie

July 26th, 2012

‘Mogen wij een kamp maken onder tafel, mama, please?’

De kleinste krijgt een duwtje van de middelste, in de hoop dat ik zal zwichten.

‘Allee, mama, please zeg.’

De middelste geeft nog een klein duwtje. Ze fluistert: ‘zeg dat we vanavond al ons speelgoed zullen opruimen’

‘Wij moeten alles opruimen als het vanavond is hé mama.’

‘Doe maar’, zeg ik, en ik duik weer achter mijn krant met een tas koffie.

Ons huis is een kamp geworden, zonet. En uit noodzaak zullen we deze avond in het park moeten gaan barbecuen.

Ze slapen in hun kamp, namelijk, hebben ze zonet beslist.

‘Mama is nog leuker dan mijn juf’, besluit de middelste tegen de kleinste. Stil, maar luid genoeg om vijf minuten later een klein ijsje af te pingelen.

Straks gaan we wat koken, samen rusten en veel lezen. Honderd boeken op mijn bed en een doos met blokken. Ze zullen eerst springen, de dames, dan kriebelen, dan rustig worden en dan allebei in slaap vallen. Mijn lief is geld gaan verdienen en de oudste zit in de Ardennen.

Ik moet niks vandaag, helemaal niks.

<3 ier bij oes. <3 <3 <3.

Nathan heeft stijl.

July 25th, 2012

Kent u Nathan, de ober van de Afsnis?

Gelieve u eerstweeks eens naar zijn terras te begeven, om zijn adorabele kleding te aanschouwen.

Hij zegt dat ze soms lachen. Ik geloof hem.

Ze zijn nu eenmaal Abercrombie & Stitch en Hollister gewend.

Arme jongens.

Geef mij dan maar Nathan.

Wat een smaak. Wat een stijl. Wat een feest om naar te kijken.

Onthechting

July 22nd, 2012

Hij woont op de grens met Frankrijk, en op de grens met Frankrijk wonen nog al vaker intrigerende mensen.

Hij heeft geen gsm, en ook geen vaste telefoon.

Hij heeft geen bed, en slaapt op een luchtmatras die je zelf moet opblazen.

Hij drinkt eigenlijk geen alcohol, en kan daar af en toe een uitzondering op maken, maar meestal niet. En als hij dan al alcohol drinkt, dan kan hij dat plaatsen.

Net zoals hij alles een plaats probeert te geven in het leven.

Hij ziet er een beetje uit als Jezus en ik hang aan zijn lippen als hij ovr het leven vertelt. Ik ken weinig mensen die zo beklijvend over het leven en de dood kunnen praten. Hij heeft een schone, bijzondere visie op de kracht van woorden en ik deel die ongelooflijk veel met hem.

Hij lijkt ook echt op Jezus, een klein beetje, maar genoeg.

Het is de mens in mijn leven die het dichtst de onthechting verpersoonlijkt en oh wat een eer dat ik hem ken.

Veltertje toch, ze zeggen dat niet iedereen daar mee om kan, met mensen die zoveel denken en op een eigen manier naar het leven kijken.

Maar ik heb hem in mijn hart, mijn maat, voorgoed en voor altijd.

Een parel in de stad

July 21st, 2012

Het Gouden Hoofd, dat is wat een mens nodig heeft in zijn verlof.

Dat is om te beginnen een schoon café. Met mooie muren, heerlijke stoelen en fijn volk dat er werkt.

Dat is ook een café waar je een goede huiswijn krijgt, het ultieme bewijs dat men daar nadenkt en van zijn klanten houdt.

Goed brood, lekkere boter en kaas die niet naar plastiek smaakt, maar gemaakt wordt door de nabijgelegen kaasmakerij het Hinkelspel.

De eetkaart is beperkt, er zijn fijne suggesties en nogmaals, het is zo gezellig om er te zijn.

Maar haast u,  want hoe pijnlijk het ook is, het Gouden Hoofd sluit binnenkort zijn deur.

Er komt een vervolg, dat is zeker, en ik kijk er reikhalzend naar uit.

 

 

Fundamenten

July 20th, 2012

We hoeven niet echt naast elkaar te zijn, de hele tijd, maar als ik rond me kijk, op zoek naar hem, en hij ziet me, dan knipoogt hij.

Die knipoog en zijn blik maken me na al die jaren nog altijd week als een pop.

Ik knipoog terug, maar ik kan dat niet, ogen trekken.

Hij lacht een beetje, maar hij vindt het niet erg dat ik geen knipogen kan maken, en zo ongeveer iedereen die ik ken weet het ondertussen al, het maakt dus niet meer uit.

Wij kunnen dat goed, hele uren met elkaar doorbrengen, zo zonder echt veel moeten en met open dagen in het zicht.

Hij en ik, dat is gewapend beton.

Veel en geen tijd

July 17th, 2012

Ik moet u zoveel vertellen zeg.

Maar u zult nog allemaal even moeten wachten want mijn man wordt vanaf morgen weer mijn lief en dan feesten wij tot zondagmiddag.

 

Vier lange dagen zeg.

Mijn lief en ik.

Vuurwerk is dat jong, echt en onversneden vuurwerk.

What happens on the Vlasmarkt stays on the Vlasmarkt, zei de slimme vriendin deze week.

Groot gelijk heeft ze, heel erg groot gelijk.

De Buizen

July 14th, 2012

Toen wij ons huis kochten, kregen we er de buizen zomaar bij. Ze lopen door de gang, komen binnen in onze living en leggen daar een grappig parcours af.

Het lijkt een kleine buizenautostrade, zo een meter of twee boven mijn hoofd.

Na 3 jaar ben ik ervan gaan houden, van die leidingen door mijn huis. In het begin stiekem, maar toen mijn lief een jaar of wat geleden zei dat ze allemaal weg moesten, leek het alsof ik afscheid moest nemen van een schoon stukje van mijn huis.

‘Ik zou ze graag houden, ik ben er zo erg aan gewend’, piep ik af en toe, maar tot op heden hadden mijn smeekbedes geen effect.

Nu broed ik op een Masterplan.

Ik betrek ze binnenkort zo erg in ons piepklein huishouden, dat ook de Verbouwer onder ons er niet meer zonder kan.

Wacht maar af.

U hoort nog van de Buizen.

Al heel erg lang bezit ik een oude grote zak, onderaan in de kast van Jan, vol met stofjes.

Het zijn allemaal stukjes stof, afkomstig van kledij die versleten, te klein en te afgedragen om door te geven, of te vuil was geworden.

Ondertussen is het een berg lapjes stof.

Vanavond begon ik aan het Deken.

Het Deken Waar We Ooit Alle Vijf Samen Onder Zullen Liggen Als We Een Zetel Zullen Hebben.

Ooit.

Voorlopig ben ik enorm euforisch over het licht dat aan gaat als je op de zolder op de schakelaar duwt.

Een bijzonder schone zolder, namelijk.

Waar mijn lief het voorbije jaar 90 procent van zijn vrije tijd spendeerde, samen met een hoop kameraden  en familie die ooit een feest krijgen van mij.

You rock allemaal een beetje veel zeg.

Nu nog een metalen balustrade, de plakker versieren en onze Kenny voor de finishing touch van den eletriek.

Badkamer, here we (almost) come. En dan keuken. En dan pas de grote verbouwing.

Ah. Ooit zal mijn lief kunnen zeggen: ‘ik heb dat huis eigenhandig verbouwd’.

Tegen dan is hij alle crisissen, wanhoop, sukkeling en vermoeidheid al lang vergeten.

Zo gaat dat nu eenmaal in een mensenleven.