2 zeg.

December 30th, 2011

Fietjes. Manonaise. Een minuut later: Ketchup. Haar verjaardagswensen.

Twee jaar, dat klein brokje, dat als de beste kan kussen, knuffelen en boekjes lezen op mijn schoot.

Ze verovert iedere ochtend mijn hart, hoe ze daar glunderend goelemorgen mama roept als haar deur opengaat.

Met haar knoddig kopje, haar dikke billen en haar honger naar de wereld.

Twee jaar al zeg.

Samenslapen

December 28th, 2011

Toen ik naar boven liep voor het honderdste verhaaltje van de week, vond ik Clarisse nergens.

‘Ik ben hier’, fluisterde ze, en toen dook ze vanonder de dekens op.

In het bed van haar zus, ja.

‘Wij willen samen slapen, mama’, glunderde ze, en in haar ogen blonk de compromis die ze met haar zus had moeten sluiten.

Morgen moet je doen wat ik zeg, morgen mag je niet wenen en ook niet onbeleefd zijn.

Het zal wel zoiets zijn geweest.

Er was een kleine aanvaring over kussens die te dicht lagen, over benen die geen plaats hadden en over dekens die niet konden gedeeld worden.

Toen was er gegiechel, een licht dat aan en uit ging en trippelvoetjes op de vloer.

Toen ik wat later binnenging, het was er muisstil, vond ik bovendien nog een stapel boeken tussen hen in, en Joepie’s en een dagboek.

Als ik goed keek, zag ik ook twee slapers, een van 12 die even deed alsof ze kleiner was, en een van vier die haar best deed om zes te zijn.

Good good times hier.

Banden voor het leven, daar tussen die dons en die boeken.

 

Dat vanavond al zo gezellig mag zijn, dat je nergens anders wilt zijn.

Dat je uitziet naar de mensen met wie je deze dagen in glitterkleedjes en dito broeken zult doorbrengen. Met foto’s van zatte nonkels die karaoke doen en al.

Dat je niet ziek bent, en geen pijn hebt en dat je net als ons geen hoofdgerecht eet op kerstavond, omdat tienduizend hapjes gewoon veel lekkerder zijn.

‘Ukkig kersfeest’, roept hier een peuter, waarna ze nogmaals naar de koekenkast loopt en een droog toastje in haar mond stopt.

Ewel ja, zoiets wens ik u allemaal.

 

 

Winterweekenden

December 20th, 2011

Ik hou van lege decemberweken.

Mijn kinders hebben daar zo deugd van, van weekenden vol met niks.

Dan is er tijd om te schilderen en om te bakken en om liedjes te leren kennen. Om verhaaltjes te vertellen en op zondagnamiddag samen in bed te kruipen.

Rustige voldane kinders, dat krijg ik ervoor in de plaats.

En ik zou met niemand willen ruilen.

Badkamerlavabo ow yes

December 16th, 2011

Al weken werk ik mij door boekjes en sites van badkamermeubelen.

Soms zeg ik ‘oh’. Meestal ‘iew’.

Soms eens ‘fiew’ ook. Als iets wel mooi is, maar zo duur dat ik er nooit voor zou willen sparen zelfs.

‘Ik heb iets gevonden, denk ik’, zei mijn lief voorzichtig gisterenavond, toen hij de website van Kapaza opende. ‘Ik ben het niet zeker, maar ik denk van wel.’

2 minuten later hing ik aan de lijn. Met Bjorn, die een wonderschone oude dubbele lavabo weg deed, en toen hij nog vriendelijker bleek dan zijn advertentie, en de prijs me belachelijkmakend laag leek, zei ik: ‘Mag ik nog één iets vragen, meneer?’

Dat de lavabo van zijn grootouders was, antwoordde hij.

En hij moest een beetje lachen met mijn idiote instantverliefdheid op een lavabo.

Zeker als ze van zijn grootouders komt.

 

 

Poteten

December 7th, 2011

Warm eten dat is bij ons poteten.

‘Hom nog poteten doe(n) vanaovnd?’ is eigenlijk hetzelfde als ‘Zullen we nog koken vanavond?’

Dit lijkt mij een coole tussenweg.

En het blijft wel poteten, uiteraard.

Meer en minder

December 3rd, 2011

Hoe meer ik kijk en hoe meer ik schone dingen zie, hoe minder ik koop.

Ik moet zoeken en lijstjes maken en knopen doorhakken over verlichting en lavabo’s en een zwart toilet.

Hoe meer verplichte nummers, hoe minder de drang.

Plots dacht ik: ‘Wat als ik nu niks meer koop?’

Met niks bedoel ik geen schoenen in de solden, geen stof om te naaien, geen kookboeken, geen kleren, geen gadgets voor in ons huis, geen jas voor de winter want ik heb er drie, geen tijdschriften, geen sjakosj, geen sjaals.

Geen. Ook niet in de solden omdat het dan slimmer lijkt.

Ook geen verslavende zwarte stiftjes, schriftjes en leuke kinderboeken. Geen oorbellen (ik draag toch altijd dezelfde), geen mooie glazen en geen vaas waar ik zo verliefd op was.

Geen. Ook al is het bloedmooi. Ook al zou het mijn huis gezelliger maken, of mijn imago opblinken.

Geen als in zelfs bij Sinterklaas niet meedoen aan de ziekmakende commerce. Gelukkig hebben we dat nooit gedaan, en gaan we basic dit jaar, met veel mandarijnen en chocolade. Want dat mag wel. Net als Onzelievouwtjes en chocoladecenten. Dat wel. En één geschenk. Ja, zo dus. Wij hébben 15 dieren voor de boerderij, Playmobil van toen Anouk klein was en puzzels en spelletjes genoeg. Net genoeg, niet in overvloed en geen tekorten.

Geen. Zelfs niet in den Delhaize, enkel eten dat ik nodig heb, niet vlug vlug nog de Knack, Delicious of Knippie. Een keer geen Joepie, die maar € 1.60 kost en zorgt voor een angstige dochter, die vraagt of we arm zijn. Al een geluk dat mijn kinders wijs zijn, en zoiets aanvaarden. ‘Mama, Joepie of niet, ik ben toch heel gelukkig. En ik besef nu nog meer dat het zo leuk is als ik wel de Joepie krijg.’ De dochter ja, die voor haar verjaardag 2 cinematickets vroeg, ‘omdat ze genoeg heeft’. i love de dochter.

Arm dus, was de eerste reactie?

Mwoeha.

We zijn nog nooit zo rijk geweest, eigenlijk. Ook al slorpen de verbouwingen een groot deel van ons budget op, draag ik mijn jas van vorig jaar en zal ik in de solden helemaal niet shoppen.

Minder is eigenlijk echt meer, en dit zit al dagen keihard in mijn kop:

De recessie niet zozeer, en het geheel klopt niet helemaal, maar wel dat van het raisen van een generation, ja.

Allee hup, nu allemaal naar De Standaard, want Lilith blies me weer van mijn sokken.