Pasta a la Tony

January 31st, 2011

De meest verrukkelijke eetervaringen komen altijd als ik er niet naar zoek.

Deze pasta kwam op een zaterdagavond zonder kinderen, waarop wij op de bots bij het nichtje in de buurt binnensprongen. We zouden eigenlijk uit eten gaan en ik had toen al reuzehonger. Moest u nog in wintermodus zijn, sla dit bericht dan maar gauw over, het heeft de lente in zich maar het  neemt niet  veel tijd in beslag en ik snak naar zon. Je kunt het op voorhand maken en laten afkoelen en ondertussen uw krant lezen, als je wilt. Wat niet kan als je witte saus maakt, bijvoorbeeld.

kippefilet, in kleine stukjes gesneden en krokant gebakken – penne, al dente of hoe u het wilt gekookt – gedroogde tomaatjes, die in een bokaaltje, uit de Delhaize, die donkerder zijn dan die andere, ahum – rucola – peterselie, fijngesneden – mosterddressing van uw suprmarkt – een blok parmesan die je raspt op het moment zelf

Het is simpel , denk ik. Je kiepert alles in een schone kom en voegt daar dressing bij tot je vindt dat het genoeg naar mosterd smaakt. Je moet er alleen nog parmesan bij raspen als je begint te eten.

Voila. Tony, merci, roep maar in de commentaren als het niet juust moest zijn.

Oh en Lichtmis, zegt jullie dat iets?

Vuile commerce is het.

January 26th, 2011

Soms doe ik mee aan een marketingonderzoek. Omdat ik dat wijs vind, dat is dicht bij mijn deur en het geld gaat integraal naar de inrichting van ons huis. Ik kan, laat het ons zo zeggen, er al een halve wc-pot mee kopen. Althans, die indruk heb ik als ik de prijzen van badkamers bekijk.

Nu was er laatst een onderzoek voor mama’s met baby’s tussen 6 maanden en 2 jaar. Ik had dus het profiel waar ze naar op zoek waren.

Stel u daar niet teveel bij voor, hoor, maar die mensen zijn altijd joviaal, vriendelijk en attent.

Drie jonge mama’s: cool. Drie keer aftastend naar elkaar kijken en dan vollebak uw grut becommentariëren. Er bestaan minder leuke dingen op deze wereld.

Het ging over poedermelk, een nieuw soort, die de transit van de darmflora zou bevorderen. Wat mij als muziek in de oren klonk, want onze jongste, die kan een mondje meepraten als het over constipatie gaat. Met samengeknepen handjes, zo stijf als een plank. Ik moet er geen tekening bij maken.

Vroegen ze mij wat volgens mij het probleem was. ‘Poedermelk,’ zo stelde ik stoer, want de dokter en Kind en Gezin hadden dat gezegd. Ze eet immers vezels en fruit in overvloed en drinkt veel water, haar voeding is vrij gevarieerd ook.

Zou jij poedermelk kopen die de transit verbetert, vroegen ze verder. Waarop ik volmondig ‘ja’ zei, en de andere mama’s zeiden dat ze snapten dat ik daarvoor zou kiezen. Ah ja, als uw kind schreeuwt elke keer als ze kaka moet doen, wat wil je.

Toevallig, maar helemaal voor mij, dacht ik op de terugweg naar huis. Tot ik op de tram besefte hoe stom ik was geweest. Dom stom oliedom.

Het was verdorie misschien wel de schuld van de poedermelk, zolang ik borstvoeding gaf, was er geen enkel probleem. En ik maar blij dat Nutricia aan mij dacht. Alsof ze mij hielpen met mijn probleem. Terwijl hun melk misschien wel de oorzaak zou kunnen zijn. En ze nu deden alsof zij de grote oplosser waren.

Of hoe een mens, hoe alert hij is, in de truken van de producenten loopt. Met zijn ogen toe.

Maandag

January 24th, 2011

Met maandag staat of valt alles.

Hij stond, mijn Maandag vandaag. Met een goedgehumeurde kroost, trams die op tijd reden en een schoon boek. Werk dat aangenaam was en een dochter die zo schoon accordeon speelde.

Owee als hij valt, want dan is mijn week naar de knoppen. Bijna.

De sleutel is ongetwijfeld de zondag: hoe min, hoe liever. Els, ik weet het als de beste.

13 verdorie

January 20th, 2011

Normaal ging ik deze ochtend naar de bakker gekoersd hebben. Om koeken. En ik ging vers fruitsap geperst hebben.  Ik zou een kado gekocht hebben, in het geheim. Om het deze ochtend voorzichtig naar boven te halen.

Ik zie het zo voor me, echt. Hoe we stilletjes, Anouk en ik, naar boven zouden sluipen. Om een dertienjarige puber verjaardagszoenen te geven.

Of neen, Anouk zou het wellicht kinderachtig hebben gevonden, en mijn rebel van dertien zou zich omgedraaid hebben in zijn bed. Denk ik.

Want ook al is hij hier niet meer, in mijn hoofd groeit hij keihard mee. Alsof hij af en toe naast me loopt, een klop op mijn schouder geeft en zegt dat het allemaal niet zo erg is. Waarna ik hem zeg dat ik dat wel weet, en dat verdriet echt wel went. Dat het na jaren nog eens snerpend kan zijn en dat gemis op het meest ongemakkelijke moment komt bovendrijven. Maar dat het nog altijd een beetje verbijsterend is, zo uw zoon op één twee drie verliezen. En dat ik er nog altijd niet goed van ben. Maar dat ik er vrede mee heb, dat hij er niet is, al is er niets dat ik liever zou hebben dan dat. Echt niks.

Waarop hij als een echte dertienjarige zijn schouders ophaalt, en in de verte voor zich kijkt.

En nu?

January 19th, 2011

Gisteren heb ik een facebookprofiel aangemaakt.

En gisteren ben ik dan ook verdronken in namen, foto’s en ‘dat vind ik leuk’.

Mijn god, wat weet facebook veel van mij. Zo van het lief van mijn vriendin uit het jaar 1996, bijvoorbeeld. Fiew.

Zonder het goed en wel door te hebben, had ik plots een vriend die ik nog nooit gezien had. Toen heb ik die maar weggedaan. Toen vroeg ik mij af of die dat zou kunnen zien en of hij boos zou zijn. Maar ja, dat is waarschijnlijk zo op Facebook.

Het gaat zo vlug, daar op dat netwerk. Voor ik het weet, hebben 3 van mijn vrienden alweer iets gezegd. Of gezocht.

Ik doe van slow facebook, denk ik. Lezen, en af en toe iets schrijven om te tonen dat ik nog leef.

Leven

January 15th, 2011

Oh heerlijk vind ik het.

het leven helemaal loslaten, tot in het oneindige. gaan ontbijten met mijn mama, mijn tante en mijn nichtjes, zomaar op een zaterdagochtend, om daarna te gaan aperitieven in het Pakhuis. koffie drinken in plaats van strijken. dansen met mijn baby, die dat zo leuk vindt. vegetarisch koken, in plaats van met kip, en champagne drinken die we kregen voor onze trouw. doen alsof we mekaar nog maar juist kennen en weer verliefd zijn. geen regels, geen dwang en geen gehaast. geen gezaag want wij doen daar bijna nooit aan mee, alleen maar blij en alles een beetje nemen zoals het komt. vanwege imperfectie, andere visies, uitgesproken meningen. wij kunnen dat allemaal aan, wij twee. wij lachen dan een keer, halen onze schouders op en zijn zo content dat het hier allemaal gewoon loopt. met hoogtes, vooral veel hoogtes, en af en toe laagtes, of wolken. zelfs dat kunnen wij alletwee aan. blij dat ik het leven zo licht kan vinden, dat ik mijn lief heb en mijn drie dametjes.

het enige ware aan groot verdriet is dat de lucht soms anders is, later.

Cool.

January 14th, 2011

‘Ik ben geen koe’, zegt het kleine neefje, elke keer als ik zeg :cool.

Ik zeg namelijk cool om hip te zijn bij mijn kleine kinders. Ik dacht dat die onder de indruk zouden zijn van mijn taalgebruik. Niet dus.

Onze kinderen zijn blijkbaar véél meer onder de indruk van de vaders. Die werken en op café moeten. Vooral dat moeten. Die altijd de vuilnisbakken buitenzetten, sleuren met commissies en nagels in de muur kloppen.

‘Jij bent écht ouderwets, ook al ben je nog maar dertig, mama. Leeftijd is niet altijd het belangrijkste, hoor.’

Er woont hier iemand onder mijn dak die groot wil zijn, om een eigen bankkaart smeekt en véél meer zucht dan me lief is. Ze pakt me op elk woord, en de kleinste doet daar naarstig aan mee.

‘Jij kan nog niet goed koken, hé, mama, jij snijdt altijd in je vinger dan.’ of  ‘Je moet niet bang zijn, ik ben alleen een beetje in de gang, dat is echt niet ver.’

Alsof ik niet kan koken. En bang ben in het donker. En ‘koe’ zeg in plaats van ‘cool.’ Alsof ik mij gedraag als iemand van zeventig, of ouder. Ja, ouder, want ons metje van 81 is bijlange zo ouderwets niet, benadrukt miss.

Gelukkig wonen hier nog 2 mensen in dit huis.

Een grote die knipoogt en zegt dat beleefd zijn tegen uw moeder van het allerbelangrijkste op de wereld is. Die mij ondertussen vastpakt en zegt dat pubers zo zijn.

En een kleintje met zeven tanden, kwijl, een eeuwige glimlach en een dansend lijfje van heel veel kilo’s.

Gelukkig maar.

Voorstel

January 10th, 2011

Ik stel voor dat we vanaf gisteren keihard doen alsof het lente is. Met zon, voorjaarskoude en krokussen. Met zonder mutsen, handschoenen en sjaals.

Anouk is goed begonnen, dus. Ze stelde voor in een short naar school te gaan. Met zonder broekkousen.

Terzake.

January 7th, 2011

Kathleen Cools die een interview afsluit met de opmerking dat sommigen zich vragen stellen bij de deelnames van Bart De Wever aan de Allerslimste Mens.

Of hoe duidingsprogramma’s op de VRT niet altijd het niveau van Dag Allemaal overstijgen.

Ode aan mijn visboer

January 5th, 2011

Woensdag werk ik nooit.

In de namiddag doe ik van kinderen, maar die 2-3 uur in de voormiddag zijn me goud waard. Het is korte, georganiseerde tijd voor mezelf.

Om de 2 weken wandel ik naar het centrum, naar mijn visboer. Ik wens altijd stiekem dat dezelfde man daar staat want hij is schoon, vriendelijk en hij weet wat van vis. Ik heb het graag zo, zo iemand met vakkennis en een vriendelijk gezicht.

Hebt u ook zo’n vakman, waar u met plezier naartoe wandelt?