Ik werd aangesproken vorige week. Twee keer. Door onbekende dames die mij kruisten op mijn boodschappenpad.

‘Euhm, excuseer, bent u mevrouw Vertellementen?’ en ‘Mag ik iets vragen, ik ben uw fan, Marie.’ Daarnaast is één van mijn lezers een mama die ‘s morgens mijn pad kruist, zij met haar bakfiets, ik met mijn kroost.

Tja, het doet een beetje vreemd. Ik sta mij dan een beetje te generen aan de kassa van de Delhaize, een beetje in mijn blootje gelijk. Want dan wordt er gevraagd naar verbouwingen, weekends in de Ardennen en naar de jongste dochter. Ik knik, al ben ik pas madame op het einde van de week, maar voor de rest weet ik niet goed wat te zeggen. Een beetje ‘uhum’ en ‘leuk’ en ‘amai, zo vreemd’.

Dan denken de lezers vast wel eens: ‘Amai, is dat nu dat mens, zo met haar haar niet goed gekamd en melkplekken op haar kleren?’

Fans en alerte lezers, het wordt er alsmaar beter op. En stel u maar geen vragen bij mijn stuntelig gedrag.

Dat komt allemaal goed als ik getrouwd ben. Met een ring en al.

Weheg

December 3rd, 2010

Wij zijn bijna weg. Naar de Ardennen. De valiezen zijn gemaakt, alles staat netjes klaar te wachten om een file te trotseren en te landen aan de andere kant van ons land. Anouk was een beetje bang, want ik kreeg een brief van de RVA en ze dacht dat we niet meer welkom waren in Wallonië. Stel u dat voor, mijn kind is bezig met politieke miserie.

De lasagne voor vanavond werd in stapjes gemaakt: in het weekend de bolognesesaus, uiteraard ingevroren tot gisteren, en dan gisteren de finishing touch: witte saus, parmesan raspen en lasagneblaadjes schikken.

Ik heb een stapel magazines mee, waar ik de laatste weken geen tijd voor had. Ik heb papiertjes mee, waar ik dringend vanalles op moet gaan schrijven, want ook daar had ik weeral geen tijd voor. Er is het prachtige dagboek dat ik kreeg bij de geboorte van Simonne, dat dringend aangevuld moet worden. Want ze heeft 3 tandjes, rolt met een bal en weet plots ook al hoe chocolade smaakt. Ik heb verhalen in mijn hoofd, over sneeuwkoningen, ijsprinsessen en wilde beren. Er zullen er daar een paar content zijn, zo net voor het slapengaan.

En er is bijna Sint, een kwaaie nogal dit jaar. Want hij weigert koppig om in het weekend langs te komen. Het is een brombeer geworden, onze Heilige Man. Vanonder zijn baard heeft hij gegromd dat hij op 6 december komt, en geen dag vroeger. Ik heb het nogal op grommende oude mannen, dus ik heb me daarnaar geschikt. Omdat mijn meest heerlijke herinneringen aan Sinterklaas die zijn waarop ik een ganse dag op school zat weg te dromen bij de gedachte waar ik ‘s avonds het eerst mee zou spelen.

Nog zeven keer slapen en ik ben een getrouwde vrouw, dat ook.

December, de maand van ijzige koude en extreem geluk. Amai.

Op reis

December 1st, 2010

Soms wordt onze ochtendrit een reis.

We glijden over ijspistes, nemen ruimteschepen naar Gentbrugge, droppen baby’s veilig in een ruimtehaven. Soms ontdekken we olifantendouches, en razen westerntreinen aan ons voorbij. Soms baden we door vogelmeren en springen we over wilde stromen. We hebben geheime plannen, verborgen schatten vol chocolade, we hebben een ton voedsel mee op onze dagelijkse avonturentocht. We verstoppen ons voor vrachtwagens, spelen spion en beklimmen bergen alsof we nooit anders deden.

Dat uur van huis naar mijn werk is soms de hel van de dag, zo alleen met 3 kinderen en het openbaar vervoer. Maar gek genoeg zou ik het eigenlijk met niks of niemand willen ruilen. Voor geen geld op de hele wereld.