Stilte en stormen

November 2nd, 2010

7.19u.

Mijn lief is terug gaan werken en mijn kinderen hebben zich wonderwel aangepast aan het nieuwe uur. Ze slapen nog allebei. (de oudste is op verlof bij de tante die haar voet gebroken heeft, en nu wil ze plots ook verpleegster worden, tiens tiens)

Ik vind dit één van de magische momenten in het leven. Ik, mijn tas koffie en de website van de Standaard. Een krant ware beter, maar toch.

Koffie en wat nieuws, en oh, zelfs géén Radio 1, want Jan is niet thuis. Heerlijke stilte, die straks doorbroken wordt met aardig en lief gekwebbel. Al even magisch, maar wel in de goede volgorde. Eerst alleen, dan samen. Voor mijn humeur.

Maar het is de andere stilte waar ik het over heb, kijk maar:

Kromme muren, afschuwelijke wanden en een plafond waar ik al een jaar een beetje ziek van word. Dit is in één dag bijna allemaal een beetje verleden tijd. Het lief gooit zich in de strijd en ik moet kijken en zien of het vordert. En foto’s nemen, wat dacht je. En dochter van 3 jaar sussen, want zij is bang van geluid (mensen, dat is niet leuk, een dochter die bang is van stofzuigers, strijkijzers, boren en klopmachines). Maar gisteren overwon ze weer een beetje haarzelf. Met grote ogen riep ze: ‘Ik ben niet bang, ik lach daarmee’. Of ze het meende, daar ben ik nog niet uit, maar ze liet toch geen tranen. Oef.

Verbouwingen, voor een jaar of 2: eerst de kamers, dan een nieuwe badkamer, en dan een nieuwe living/keuken.

Het wordt de Brico of de Hubo of een andere doe-het-zelf-zaak waar u me kunt spotten, deesdaags. Want ik weet exact al wat ik wil. Alleen mijn lief nog overtuigen nu. Overtuigt u mee?

Hoe het met Karjonkel gaat?

November 1st, 2010

Goed zunne.

Ze doet het nog altijd, mijn hart een beetje breken. Vooral als ze zo kwijlend op mijn arm zit. En blablabla zegt. En als ze zwaait, van zodra ze ‘tata’ hoort. Ze slaat nu sedert gisteren ook op haar buik, als je ‘klappenandjes’ zegt. En klakt je na met haar tong. Als jij het voordoet.

Ze eet ook goed, heelde peren met een keer, het liefst van al eigenlijk ganse bananen. Waarbij ze smakelijk smekt en knikt van nog. Ze verorbert alles, met veel zin en veel plezier.

Ze kan zelfs sedert kort kwaad worden. Kwaad met grote letters, waarbij ze tiert en zich smijt in haar stoel.

Kleine kinnekes worden groot, mensen. Maar ze breken nog altijd uw hart.