100 op 1

November 27th, 2010

Dit ga ik doen vandaag. Luisteren naar Radio 1, en zeemzoete herinneringen ophalen aan vroegere tijden.

Aan de tijd dat ik in het donker met een walkman honderd keer naar Deus en Nirvana luisterde. De tijd waarin ik verliefd werd en dat gevoel weer helemaal opnieuw beleef als ik Novastar hoor. Ik schuim in mijn hoofd langs festivals, in de regen, met een hoofd vol bier en een lief dat niet echt op mij zat te wachten.  Andere liedjes doen mijn denken aan stages, aan afstuderen en aan warme chocomelk toen we aan het brossen waren en in het Salon zaten. Soms ook eens keihard aan de zoon die er niet meer is, want verdriet en muziek, dat pakt gelijk mayonaise.

Vandaag wandel ik eventjes terug door mijn leven, ja.

Met een kleuter die de baas wil zijn, een baby met drie tanden die wiebelt op alle muziek en een tiener die vanaf nu graag op Messenger wil.

En terwijl ik door het verleden dans, maak ik osso bucco klaar.

Mijn kind

November 24th, 2010

‘Lief’, zei ik net voor we gingen samen, ‘ik vind het schokkend vreemd dat iemand anders ons dochter zo goed kent.’

Mijn lief mompelde een beetje, wreef eens over mijn rug en gaf me een kus. Want dat doet hij meestal als ik tot nuchtere vaststellingen kom.

Maar deze keer was mijn inzicht niet alleen nuchter: het was ook alles van voelen en van denken en van binnen en van buiten. Het was iemand anders die mijn  dochter bijna net zo goed kende als ikzelf. Het voelt een beetje vreemd als een buitenstaander het over uw gebroed heeft, zeker als ze nagels met koppen slaan.

mijn kind met haar groot hart en haar opofferingen voor een ander, met haar enthousiasme en haar voortdurend gebabbel, ook als ze moet zwijgen. mijn kind dat nog zo klein is dat je ze amper ziet staan tussen haar klasgenoten. maar dat vindt ze geeneens erg, want dan kan ze zich verstoppen als ze aan het babbelen is. mijn kind dat elke week minstens één keer haar agenda vergeet, dat toetsen vlug vlug afwerkt om tekeningen te kunnen maken. maar ook mijn kind dat alleen kasten in mekaar steekt, handleidingen leest en roloogt als ik de batterijen niet in mijn fototoestel krijg. dat bezig is met een groot klasevenement op het einde van het jaar, met hamburgers en een voetbalmatch in het Keizerspark. Het meisje dat achter het fototoestel kruipt, schellen hesp trekt en andere lampen in ons huis dooft voor de ‘overbelichting’. de dochter die op zondag met het lief naar voetbalmatchen kijkt op café. als die om 6 uur beginnen, natuurlijk.

mijn grootste wordt groot, heel groot, en ik had het geeneens door.

Good Feeling

November 19th, 2010

Allee zeg.

Ik kreeg nog een keer kippevel vandaag.

Zonet, eigenlijk. Toen ik naar het kweelderigste liedje van de Violent Femmes luisterde.

Dat is het laatste nummer van de cd die ik van één van onze meest fantastische maten heb gekregen. Ik krijg alles wat ik wil, als het maar muziek is. Of boeken. Hij gaat zomaar een nachtje een muziek draaien op onzen trouw. Als hij een stoel krijgt, heeft hij gevraagd. Ik zie hem niet veel, maar graag. Net als zijn lief, die al even fantastisch is. En onzen andere maat, de vrijdagavondcompagnon van mijn lief, en onze kerstinvité.

Kippevel, ik zei het toch. Ge moogt niet vergeten dat heel mijn lijf aan het afkicken is van kindjes krijgen, en af en toe vergeten de hormonen dat ze niet hier moeten zijn. Ze moeten zich haasten naar ergens anders, en ik weet naar waar. Maar ik zeg het u lekker niet.

Ik ben een watje geworden, door al dat gespuis in mijn lijf. Ik bleit al bijna als den facteur op het werk vriendelijk is. Allee allee allee.

Of als ik een brief krijg uit het verre Rusland, van mijn blogmaatje. Dan bleit ik ook een beetje. Met een Russische busticketje erin. Waarop 6 cijfers staan. En als de som van de eerste 3 cijfers gelijk is aan de som van de laatste 3, dan brengt dat geluk. Ik koester het, als een picknickje in de jaszak van mijn dochter. Merci daar van aan den andere kant van de wereld.

Maar watjes moeten ook netjes gekleed gaan op hun trouwdag, neen?

Ik heb nog niks, alleen een ring. Die eigenlijk ook nog niet echt binnen is.

Help. Ik trouw binnen 2 weken. Straks moet ik mijn eigen trouwkleed naaien zeg.

en ze klapt in haar handjes, en zwaait haar arm er bijna af.

ze eet tonnen met een keer, wordt hysterisch als ze een fles ziet en drinkt water uit een glas. Uit een echt glas.

Eind december is ze al een jaar.

En nog steeds het beste, het allerbeste, dat me ooit is overkomen.

Al doet dat doorslapen (klok rond, ja, zelfs meer dan dat, elke nacht, ja, soms tot acht uur in de ochtend) er ook wat aan.

Weekmenuten.

November 10th, 2010

Het zat zo, Madame deed al een tijdje van weekmenuten.

De vraag ‘Wat eten we vandaag?’ zal, naast ‘Mama, wil je mij pakken?’ en ‘Mama, een fuif, wil je nog eens uitleggen wat dat precies is?’ zowat de meest gehoorde vraag van de dag zijn hier. Dat pakken, dat doe ik, ook al weegt ze teveel, en dat antwoord op die fuif-vraag, dat ken ik ook. Veel te goed, zelfs. Maar op de eerste vraag moest ik tot voor kort soms veel te lang het antwoord schuldig blijven. Geen inspiratie, geen tijd, geen goesting, u kent dat wel.

Toen het derde kind er was, drong een échte planning zich op. Ik ben zo al chaotisch genoeg.

En die planning, dat werkt. Echt, zelfs voor een lui mens als ik. Het maakt mijn hoofd leeg, bewaakt mijn portemonnee (verbouwingen, ja ja) en zorgt er bovendien van de eerste keer ook voor dat we lekker, gevarieerd en vers eten. Meestal toch.

Madame was mij natuurlijk voor, zoals altijd, want zij zwierde dat op haar blog, zodat gij en ik er ook van kunnen profiteren. Ik deed dat netjes op een blaadje dat hier een hele week rondslingert, maar meestal netjes wordt gevolgd.

Zo ontstond Weekmenuten. En aangezien zij het zo al druk genoeg heeft, neem ik de dagelijkse leiding op mij.

Ge moet een keer gaan kijken, ja. En vooral: wacht nog efkes af, wat spanning kan geen kwaad.

Wat ik u wel al verklap, trouwe lezer, want dat bent u, dat is dat niet alleen wij, maar ook échte coole mensen ons vervoegen. Mensen die graag koken, vooral. Misschien met een andere planning, omdat hun leven er een stuk anders uitziet, maar toch. Zot wijs, zou mijn puber zeggen.

Allee hup, ge moest al weg zijn.

Verbouwingsnitwit

November 7th, 2010

Ik ben een absolute nitwit als het over verbouwingen gaat.

Gyproc, dat woord kan ik nog net schrijven. Maar vloeren en schouwen uitbreken, ik maak me uit de weg. En ik heb een reden, en een lief die dat begrijpt. Want ik moet kinnekes verzorgen, en zitten en zuchten en verbouwingsboeken doorbladeren, en vooral, bovenal, zorgen dat de verbouwer een goed mondje eten krijgt ‘s avonds.

Maar ik leer bij, elke dag een beetje. Zo leerde meneer de verbouwer mij vandaag waarom een schoorsteen een schoorsteen noemt. Schoren, schatje, met stenen. Ik kreeg een instant slim gevoel, want een mens kan nooit genoeg weten, hoorde ik gisteren.

Maar de volgende fase is voor mij, of ik het nu wil of niet: afschuwelijke vloerbekleding verwijderen, en de vloer zijn oorspronkelijk elan teruggeven.

Duim maar mee, ja.

De Ladies

November 6th, 2010

Het is hier stil.

De kleinste zit op een stuk brood te zuigen, met stip haar favoriete bezigheid.

De tweede is nog altijd verschrikt van boormachines, stofzuigers en hamers, en is veiligheidshalve mee met mijn vriendin voor een paar uur.

De derde, de oudste dus, die is jarig. 11 jaar. Ze heeft drie vriendinnen op bezoek en er werd nogal wat afgegiecheld het laatste uur. Het gaat nog altijd af en toe over Playmobil, maar ik luister mee vanuit de keuken en ik hoor verdacht veel ‘oh my god’, ‘Florian’, en ‘Noam’. Gevolgd door nog meer gegiechel, rologen en fluisterstemmen. Ze hadden honger, de dametjes, en ze wilden wel eens iets speciaals, zo. Niks door mij gemaakt, want dat is bij momenten zo not cool. Pizzabroodjes van de Turkse bakker op de hoek, dat is pas cool. Want je kunt daar aan tafeltjes zitten en babbelen zonder een moeder die je stoort. Of je hoort.

Dus het is hier stil, en ik hou me nog wat bezig met de voorbereidingen voor het eten vandenavond. Voor ons vrienden. Want die vinden dat – gelukkig- wel cool.

Ik lach ondertussen ook een beetje, met de term ‘slow coffee’, die ik in den Delicious las, als in ‘koffie die je zelf maakt, met een filterzakje en verse koffiebonen, met ingewikkelde druppelsystemen’. Soms zijn culinaire trendwatchers, net als moeders, zo not cool.

Taalpurist, of net niet.

November 4th, 2010

Voor mijn archieven.

Clarisse, 3 jaar en 2 maanden.

‘Mama, wat is het verschil tussen gestolen en gestorven?’

‘Gestolen, dat is als het gepakt is en gestorven dat is als je dood bent’

‘Ah, ok, ik wist dat wel.’

Totdaar de purist, zou ik zo zeggen. Maar nu komt het vervolg.

‘Gestolen dat is als je fiets gepakt is door een stoler, die ebt gestoold. Ik vind stolers niet leuk.’

‘Gestorft dat is als je ogen toe zijn en je buik niet meer wakker is. Ik ben al drie keer gestorfd, en weer leven geworden. Dat is pas leuk, hé, mama.’

Reïncarnatie ten huize Vertellementen, ik had het waarlijks nooit verwacht.

Stadsmens in de heuvels

November 3rd, 2010

Kelly testte hem al uit.

De mijne ligt hier al een paar maanden stof te vergaren op de boekenkast, wat eigenlijk zonde is.

Want ik ontdekte deze parel aan de kassa van de Standaard Boekhandel, een tijd geleden.

Als ik Westhoek, of Heuvelland, of Poperinge hoor of lees, dan gaan mijn antennes recht staan. Omdat het mijn streek is, omdat mijn halve familie daar woont, en omdat ik er graag eens terugkom. Dranouter, dat is nog altijd een beetje thuiskomen: de kerk, Wittouck, de cafeetjes, het pad naar het speelplein, waar ik als klein meisje verliefd was op de stoere jongen uit de straat. Het is nog altijd een beetje spelen in een rioolbuis, tjezen over het voetbalveld en samen op een klein pleintje staan wachten op de bus om naar school te gaan. De buskaarten kostten 160 frank en je had vier vakjes nodig om van Dranouter naar Poperinge te gaan. 40 frank, dus. Het was ook wachten op het jaarlijks festival, waar wij op zondag gratis naartoe mochten, met een lange coole rok aan. Slik. Het was Limburgers leren kennen die een jaar later opnieuw naar mij vroegen, man, wat was dat een geestige tijd.

Vandaar dat ik hem kocht, de parel, die 10 wandelingen bevat, om uit te komen op een stilteplek.  Stilte, die ge daar echt wel kunt vinden. Bovendien, het is de schoonste streek die ik echt ken, en de wandelingen zijn kort, waardoor ze zeer aantrekkelijk zijn om met kinders te doen.

Verwacht geen gladgestreken paden, dat heb je daar simpelweg niet. Rugdragers en vuile wandelschoenen niet vergeten.

Verwacht wél schoonheid, rust, stilte en een blik op een schoon stuk Vlaanderen.

Ik probeer ze uit, eerstweeks, enkele van de wandelingen. Niet teveel in een keer, want parels moet je koesteren. Madoc, goed werk geleverd.

En u, houdt u ook zoveel van de heuvels in de Westhoek?

Het beste café van Gent

November 3rd, 2010

Allee hup, voor de Gentenaren onder u die nog wel eens op café gaan: Wedstrijd bij het Nieuwsblad voor het beste café van Gent.

Leuk om te lezen, vooral. Wie weet zitten er onbekende pareltjes tussen.