Vrolijk

August 31st, 2010

Reveal Magazine

http://www.charlottetolhurst.com/

Ik word ongelooflijk ongelooflijk vrolijk van de foto’s die deze dame maakt. Zeker als het om eten gaat.

De kleuter

August 30th, 2010

Overrijp is ze, denk ik.

Al weken vraagt ze elke dag naar haar juf, ze telt de nachten, stopt koekjes in haar boekentas en schrijft ‘lijnen en letters’. Ze heeft niet graag dat je tweemaal hetzelfde zegt, en sedert deze week heeft ze een lievelingsvriendin. Ze zal flink zijn, rammelt ze af, en zwaaien, en we moeten daar vooral niet te lang blijven staan, want ‘de klas, dat is voor kindjes, mama’.

Nog twee keer slapen, zei ik haar deze avond, en ze zei dat ze dat leuk en grappig vond. Regen echter, is stom, en ons nieuw tafelkleed prachtig. Papa is mooi en mama is de beste vriendin. Wat denkt u, doet ze haar nieuwe rok aan woensdag? Het is een kabouterrok, met kabouters die slapen, bessen eten, zitten en kijken, en, vraag niet waar ze het haalt, verliefd naar elkaar kijken.

(Het patroon haalde ik bij Polkadotjes, het is zalig, eenvoudig en oh zo schoon.)

Ze heeft een nieuw kleed. De stof heeft ze op haar eigen gekozen, bij Vermiljoen. Ze keek een paar minuten en wees toen naar de egels.

‘Muizen in een kaasholletje’, zei ze. En als je zeer goed kijkt, geloof ik wat ze zegt. Al zijn het wel egels, uiteraard.

De taart dan. Met dank aan Els, die altijd altijd altijd lekkere dingen maakt. Van Nigella. Hemels, gemakkelijk en alleen goed volgen wat ze zegt. Maar ik kan het niet laten, ondanks ander advies: ik heb zure room gebruikt. Omdat ik dat perfect vind bij chocolade.

Ziezo, nu gaan wij wel feesten met de schoonfamilie hoor. Fijn weekend!

Het Masker

August 27th, 2010

*Zet haar blogmasker af voor dit bericht*

Eigenlijk zijn mijn kinders veel luidruchtiger dan u zou vermoeden. En slordiger. Maar ze zijn wel altijd even heel erg mooi.En eigenlijk is mijn vloer soms zo vuil en mijn wasmand soms zo vol (mijn schoonzus zei ooit verschrikt: ‘Is dat allemaal strijk?’, en toen stelde ze prompt voor om op zondag te komen strijken) dat ik u niet eens binnen zou laten als u aan mijn deur zo staan. Eigenlijk zit mijn hoofd vol plannen waar ik nooit aan toe kom, en zet ik mijn gebroed voor de laptop met een spelleke terwijl ik melige ‘Mama-tijdschriften’ lees, koffie drink en verzucht voor het vele werk dat ligt te lonken.

Eigenlijk putten niet alleen de escapades van Simonne mij uit, maar ook de vele uren achter mijn naaimachine, en de tijd die ik met lezen verdoe. Verdoe, zeg wel, want als je moe bent moet je slapen, punt uit.

Eigenlijk zit ik vaak op mezelf te sakkeren, dat ik de combinatie werken en kinderen zo zwaar vind, maar aan de andere kant vind ik dat werken leuk en onmisbaar.

Soms ben ik zonder reden boos op Anouk, en dat is echt niet fijn voor haar, want dat is zo’n fantastisch kind, jong.

Ik kan dagen wachten met mijn mail te checken, omdat ik te lui ben.

Meestal is het hier rock ‘n roll, alhoewel, de laatste tijd wat minder, want de muziek mag niet meer zo hard, en het uitgaan staat op een laag pitje. Maar mijn lief en ik houden zo van over grenzen gaan, ge kunt u daar niet veel bij voorstellen, vrees ik.

Ziezo.

‘ t Is maar dat u dat weet hé, dat u niet ontgoocheld moet zijn als je mij een keer tegenkomt, en ge denkt: ‘Amai, is dat Marie?’ Ik doe soms eens een stapje achteruit als ik mezelf herlees, en frons bij de gedachte dat ik dat ooit heb geschreven. Wat ik voel, dat is altijd echt zoals het is, maar niet alles wat ik voel, krijgt hier een plek. Daar is het een blog voor, en net als iemand  mij gisteren zei: ‘ Voor de rest bel ik wel met een vriendin.’

Dat is een beetje gelijk met een fotoalbum, denk ik, ge zet daar ook maar foto’s in die je zelf kiest.

Het is gewoon maar dat je het weet hé.

*Zet het blogmasker weer op*

Karjonkel is een Pok geworden

August 26th, 2010

Zoals altijd bij Simonne, is het weer intens, dees dagen.

Ze heeft de pokken niet, neen, ze is een – kraaiende – windpok geworden. Op de meest ongewenste plekken staat ze vol met blaasjes en korstjes.

Simonne, dat is een madam van alles. Niet van alles of niets, gewoon altijd van alles. Van altijd de liefste, de schoonste, de zoetste en de lekkerste. Van de rust zelve overdag tot de meest energieke baby in de nacht. Een marathon niet slapen als de sterren aan de hemel staan, zij kent er alles van. Wij dus ook. Zo liggen wij met een gloeiend Pokje tussen ons, Jan wrijvend over haar armen, en ik over haar buik. Ze wordt stiller dan een muis en kijkt ons doordringend aan, tot ze eindelijk weer in slaap valt.

Principes en ‘let-op-want-eens-ze-het-gewend-zijn-willen-ze-niet-meer-in-hun-eigen-bed’, net als ‘ze moest al lang op een eigen kamertje slapen’, en ‘ik zou ze laten wenen’, daar doen wij deze keer niet aan mee. Langs geen kanten. 12 jaar geleden, zo een beetje rond deze tijd, was er een zoontje dat nooit meer wakker werd. En mijn hart maakt nog elke keer een sprongetje als ze wel wakker worden. Ook al fluister ik dat het de laatste keer moet zijn, en dat ik me straks zal opsluiten in een kamertje met een bordje ‘ik wil slapen’.

Want Simonne, dat is nu eenmaal alles. Alles van de wereld en ver erbuiten.

Scoren bij de schoonmama

August 25th, 2010

Ge kent dat wel, toch.

Vrijdag geeft mijn schoonmoeder een feest voor haar verjaardag. En ik wil een chocoladetaart bakken.

Niet zomaar een chocoladetaart, neen, zo’n taart waardoor ze heel serieus achteruit gaat zitten in haar zetel en zegt dat ik toch wel goed kan bakken. Dat het de allerbeste taart is die zo ooit gegeten heeft, blablabla.

Ik ben dus op zoek naar hét recept voor een chocoladetaart.

Aangezien iedereen hier ten huize weer een goeden appetijt heeft, waag ik mij vandaag of morgen aan de proefversie.

Iemand een wonderlijk lekker recept? Ik niet, zo te zien aan mijn kookboekenbestand. Bedankt.

Ziek in vijfvoud en een beetje

August 24th, 2010

Ge weet wel, ik was ziek.

Eigenlijk was het eerst Simonne, die vorige week woensdag eens een nachtje aan ‘melk uitspugen’ deed. Niks om je zorgen over te maken, want dat gebeurt wel nog eens. Ze ziet daar ook niet van af, het is gewoon eruit en daarna lachen.

Maar vrijdag had ik het zitten. En met mij dan ook maar van de eerste keer Clarisse, die geen druppel water mocht drinken of ze moest ‘spugen in een emmertje’. Gezellig is anders, temeer daar we op verplaatsing waren en zo, maar bon, niks om u zorgen over te maken, eigenlijk.

Hou ja vast, want er is een vervolg: mijn tante, mijn moeder, alle kinders bij de onthaalmama, mijn grootmoeder, mijn vriendin die op bezoek was, de dochter van de andere vriendin en misschien nog wel iemand die nog geen courage heeft gehad om te bellen.

Het is niks ernstigs, iets viraals, en het duurt niet lang, maar leuk is anders.

Toen volgden Jan en vannacht, ocheere, ons enige ander kind, dat een paar uur geleden een beetje deed alsof ze ging sterven, want ze heeft het niet zo op overgeven.

En dacht u werkelijk dat de uitputtende nacht die we zonet achter de rug hadden, het einde was? Ge zoudt smeken, daar niet van, want het was een beetje een estafette wakker worden en blijven hier ten huize.

Maar neen hoor, toen ik met Simonne aan het suffen was op een stoel deze ochtend, vond ik die muggenbeten overal op haar lijveke er toch over. Want eigenlijk bleken het waterpokken te zijn.

Hm.

Ik zal maar eens denken aan mijn grootouders, die er een paar met de kinkhoest samen hadden, lang geleden.

‘Elke 20 minuten op’, zegt ze serieus als ze er nog over praat. En in haar ogen zie ik nog altijd de horror van een veel te lang en zwaar slaaptekort.

Bij u, nog geen zieken?

Ziek

August 21st, 2010

Ik ben een beetje ziek.

Ik lig al 12 uur aan één stuk in mijn bed, en mijn lief is naar de rommelmarkt met de kinderen. ‘t Zal een beetje rustig zijn, dan, zei hij. Wat geheel de waarheid is, zou ik zo denken.

Mijn lief zorgt voor mij dus, ook al zaag ik en klaag ik en wil ik elke minuut iets anders. Koffie! Geroosterd brood met smeerkaas! Barbecue! Rommelmarkt! Hij knikt en maakt koffie, Anouk rent naar Delhaize om kaas en Jan neemt de rommelmarkt van mij over.

‘Keppe’, zeur ik vanop mijn bed, ‘ik wil naar Pukkelpop.Ik wil Eels zien, en Placebo en wil op een weide staan.’

Ge kunt geloven dat dat niet gaat hé. Dat zijn dingen die je moet plannen en zo. En als je ziek bent, hoor je in je bed.

Dus. Als één van jullie wél naar Pukkelpop gaat, geniet ervan, en denkt een keer aan mij als je Mister Everett hoort zingen, please.

Lucien

August 17th, 2010

Dit haalde nooit een publicatie, en staat al veel te lang bij de Drafts.

Ik wil het hier toch zetten, omdat mijn schoonpapa niet meer naar Spanje gaat, en geen mierzoete aperitiefwijn meer meebrengt. Maar ik mis zijn kaartjes en zijn verhalen, en omdat we hem te weinig zien, denk ik schrijvend dan maar aan hem.

 Mijn schoonvader met zijn roloog. Wegens een ontsteking die hardnekkiger blijkt dat aanvankelijk gedacht. ‘t Is toch de kanker niet, meneer de doktoor?’, had hij gevraagd. En dat bleek het gelukkig – godzijdank – niet te zijn.

Ge moet dus lezen alsof we 2 jaar geleden waren, eigenlijk.

Mijn schoonvader en ik, wij kennen elkaar. Ik ga daar op bezoek, hij komt hier. Wij vieren soms eens feest samen, en dat is altijd leuk.
Hij noemt mij ‘Marietje’ en ik hem ‘pépé’. We weten veel van hem, maar horen hem niet dagelijks.

Fijn om zo’n schoonvader te hebben.

Eén vreemd trekje heeft hij wel. Soms lijkt het of hij ons niet kent.

Zoals bij de geboorte van Clarisse. Ze was een dag of vier oud toen we hem – eindelijk- konden bereiken.
” t Is hier met Jan.”
” Jan wie?”
” Je zoon, natuurlijk, wie anders.”
” Aah!”
” Je hebt een kleindochter, pa.”
” Aah, had je niet liever een zoon gehad?”

Hij bedoelt dat niet zo, Clarisse is zijn schatje, hij kan daar blijkbaar niets aan doen.

Deze week viel er een kaartje in de bus. Getiteld ‘Costa Brava’. Daar gaat die lieve man elk jaar naartoe, dat weten we. Elk jaar krijgen we hetzelfde kaartje, met de kustlijn van Spanje, en een stylopijltje blauw aangeduid waar hij vertoeft. Elk jaar hetzelfde, wij weten dat.
Om de ommezijde geen verrassingen. ‘Groeten’ en de temperatuur.
Of toch.
Eén verrassing. Nu blijkt dat hij bij de persoon ‘Jan’ moet nadenken wie dat is, vermoedt hij wellicht van ons hetzelfde.
Getekend: Lucien.
Pépé toch. Pépé.Pépé.Pépé.

Quote van de dag

August 16th, 2010

Clarisse, in haar pyama, met een fles melk in haar handen.

‘Mama, ik heb maar twee handen. Ik kan dat niet, sandalen op de plaats doen en melk drinken. Ik ben wel druk bezig hé. Allee toch.’

‘En je moet wel kijken als ik tegen jou praat, mama.’

En zeggen dat de jongste al van kwart over vijf ligt te kraaien alsof het bijna noen was, en zeggen dat ik binnen een kwartier door dat weer op de tram moet gaan staan wachten met een buggy en 2 kinders. In het midden van de Brusselsesteenweg, dan nog. Met trams die te smalle deuren hebben en chauffeurs met kapotte ruggen.

Gelukkig begint mijn tweede verlof morgen.