Van Vroeger III

July 17th, 2010

De kindertijd in foto’s zit erop, en voila, die van mjn Eerste Communie is gearriveerd.
Nog in deze reeks: doop (met mjn meter en peter), samen met mjn broer.
Het vond het later niet leuk als k hem knuffelde terwijl we aanschoven om te gaan eten in de refter op school, maar hier had hij dat blijkbaar allemaal nog niet door.
Dan een foto voor het kleedje en de schoon stof van de zetel.
En uiteindelijk de Communiefoto.

En nu ik hier toch de helft van mijn leven op het internet aan het zwieren ben: als toemaatje krijgt u onze jongste nog een keer te zien, die volgens mij dringend écht op de foto moet, niet?

De vooravond

July 16th, 2010

De avond voor je op schoolreis mocht.
De laatste keer in je eigen bed, voor je op kamp vertrekt.
De dag voor je bevalt.
De momenten voor je feest begint.
Wachten op je verjaardagszoenen.
Het moment dat je op stap bent naar je nieuwe werk.

Op weg naar de Ijverige Wijven.

Verlof dat begint.

Gentse Feesten op komst.

Ik vind de vooravond, het voormoment het allerallerbeste van het leven.

Merci Mamasha voor de heerlijke avond.

Wilde plannen

July 11th, 2010

Oh ik heb wilde plannen.

Later veel veel meer.

Warm

July 10th, 2010

Ik hou van de keuken, en ik eet graag warm en pikant bij tropische temperaturen, maar ik sta liever geen uren achter het fornuis.
En met drie dochters en twee voltijds werkende ouders, kunt ge maar beter zien dat het vooruit gaat.
Omdat wij tot op vandaag nog altijd zelf koken en graag lekker en gevarieerd eten, ben ik altijd op zoek naar lekkere, vlugge dingen. Die het liefst passen in het seizoen en voldoende groenten bevatten.

Je kunt jezelf als alternatief ongegeneerd uitnodigen bij uw lieve vriendin, waar je gebakken roggevleugels, artisjokken, risotto en tonnen verrukkelijke groenten krijgt. Als uw kinders dan nog heel hun bord leegeten en achteraf zeer serieus ‘Dat was pas lekker’ zeggen, ben je er zeker van dat je nog terug mag. Greet geeft, sinds ze het café verliet, nog pakken meer liefde aan haar eten, en dat komt ons dus ten goede, ah ja.

Ge kunt natuurlijk ook zelf koken, bij momenten. Worst met kerstomaten, balsamico, rucola en ajuin.

Stoof véél rode ajuin in wat boter.
Hou aan de kant, en bak in dezelfde pan chipolata.
Voeg 20-30 ml balsamico-azijn toe en opnieuw de ajuin.
Gooi een 20-30-tal kerstomaten erbij in de pan. Ik heb er geen in de tuin, maar ik vind die van Tomabel gigantisch lekker. Ik was niet lang geleden in de Lidl en ze verkopen die daar in kratjes, stukken goedkoper dan in de Delhaize, trouwens.
Laat nog efkes garen.
Kruid af met peper, niet met zout, want worsten zijn altijd te zout.

Als de worst zo goed als klaar is, laat uw kroost dan de tafel dekken, snijd brood in dikke plakken, en bedek je pan met véél rucola. Dan blijft die lekker krokant en wordt hij toch een beetje warm.

Dep uw brood in de pan als je aan het eten bent, want niks is gezelliger dan samen uit de pan eten.

Smakelijk.

Het recept komt van mijn collega, die even graag kookt als ik, en met wie ik geregeld recepten uitwissel. Zij is een krak in het vinden van gerechten die in minder dan een kwartier klaar zijn, en haar man maakt hemelse rijstpap, trouwens.

Dametje

July 10th, 2010

‘Ik heb dat niet zo gezegd mama, niet vuil, maar vies. Vies is het mooie woordje, mama.’
‘Ik is ook een mama geworden en mijn stinkie drinkt ook melk van mijn borsten, kijk maar.’ (op de tram, 7.30u)
‘Ik is ook een beetje trots op jou, een heel klein beetje.’
‘Ik is stout geweest bij Cica, slaan en boos kijken. Maar nu niet meer.’
‘Tongen uitsteken is onbefeest, mama.’
‘Ik …’

Ze staat in het middelpunt van de wereld, maar, zoals Morreau het zo lief zei aan de winkeldeur gisteren: ‘Marietje, ze is zo ontzettend ontwapenend.’

Beeldt u in dat er ier plots jongens aan de deur zullen staan.

Van vroeger II

July 9th, 2010

Ziezo, tweede sessie.
Nog ééntje te gaan en we zijn het sentiment voorbij.

Van vroeger

July 6th, 2010

Het was Kruimel die het een tijdje geleden vroeg.
En nog iemand maar ik weet niet meer wie en ik ben slecht in stokjes.
Maar deze leek de moeite dus ik startte mijn kruistocht op zoek naar communie-foto’s.

Mijn mama keek raar op, want ze kon ze zich precies niet herinneren. ‘Ik moest werken’, voegde ze eraan toe, en dat kan kloppen, want wij hadden een restaurant. Vervolgens belde ik mijn tantes op, die zich beiden niks meer meenden te herinneren over de überschattige foto’s die ik in gedachten had. Roos gestreept kleedje! Bloemen in mijn haar geweven, ‘s morgens vroeg in Elverdinge! Doemme toch.

Maar niet getreurd, er werden grootouders, nichten en andere familiebanden bijgehaald, maar allemaal niets jong.
‘Ze zijn u vergeten, mama’, fluisterde Anouk in mijn oor.

Niets van dat alles, van ‘t weekend, in de tuin van mijn grootouders, lagen ze plots doodleuk op tafel. Samen met reeksen doop- en knuffelfoto’s van weleer.
Om een lang verhaal kort te maken: ze komen er aan, want ze zijn onderweg van daar naar hier.

Een voorproefje, wegens het leuke gehalte van het stokje: den doop. Twee in een keer, want mijn broertje, dat toen een boreling was, werd ook gedoopt die dag. Een beetje vies om één van deze met doopverhalen uit de kast te halen, maar laat het ons houden op een familiefotooke, en vergeet dat er daar dan ook priesters aan te pas komen. Deze week, in dezelfde reeks: Eerste Communie, en koptelefoonsessie.

Mijn oudste dochter

July 4th, 2010

Liefste grootste meid,

Ik schrijf u nooit geen brieven, of toch bijna nooit.
Jij schrijft die voor mij.

Jarenlang schreef je kleine briefjes op verfrommelde papiertjes, en die stopte je toen onder de deur en je rende keihard naar je kamer terug. Wij wisten het elke keer op voorhand, maar we deden altijd maar opnieuw van niet.
Op elk van die briefjes stond hetzelfde. Je vroeg ons één ding, in een ander kleurtje, met andere letters, maar toch. Je smeekte iets af, en wij moesten dan met ons twee keihard lachen, omdat je zo schattig was. Je deed van ‘ik zal allus doen wat je vraagd’, en ‘ik zal afdroogen morgun’ tot ‘ik zal ju haar kamen en je rug wassen in bat’.
Wij lazen je papiertjes stil, reikhalzend uitkijkend naar een nieuwe belofte.
Onderaan stond ook nog ja/neen, en het was aan mij om te kiezen dan. Een loodzware opdracht, zou je denken.

‘Mag ik nog eens bij julie slaapen?’

Dat stond erop.

(Het zit namelijk zo. Wij woonden eerst in een gemeenschapshuis, en daar hadden we voor ons drie maar één grote kamer.
Toen woonden we in een groot huis, maar toen kwamen er achteréén een nichtje, een vriend, een broer en een nichtje samen bij ons wonen. Waardoor we veel gezelligheid hadden, maar weinig kamers.
En dat klein wicht sliep altijd bij ons. Op een matrasje, op een zetelbedje, in een eigen bed.)

Gisteren vroeg je het gewoon: ‘Mag ik bij jullie slapen?’
En dan sleuren wij je matrasje naar ons kamer, en je deken en je kussen en je boek.
En je ligt daar dan een beetje, te lezen en te lachen, omdat jij samenslapen nu eenmaal zo erg leuk vind.

Weet je, je wordt zo groot, schatje, maar er is niemand, maar dan ook niemand, met wie wij het zo fijn vinden om samen te slapen.
Op de godganse wereld niet.

Het zou een verhaal kunnen zijn, een drama.
Over een klein knuffeltje dat zijn ene pootje bijna kwijt is.

Want wat u nog niet weet, is dat wij hier een giga-held in huis hebben. Een ranger, zeg maar.
Eentje uit stof dat het liefst dicht bij Clarisse blijft.
En omdat ze er constant op sabbert, is het Stinkie geworden.
Toen er een tweede nieuwe reserveStinkie kwam, werd de lieveling tot Vuile Stinkie gekatapulteerd, en het leek of ze hem nog liever zag dan ooit tevoren. Van Mooie Stinkies moet ze niet weten, zelfs niet nu haar eigenste hart en ziel zijn pootje bijna opgesabberd is.

‘Vuile Stinkie, met zijn kapot pootje, dat is jammer,’ zegt ze pruilend, maar van een alternatief wil ze niet weten.

Ik heb hem stiekem al dikwijls eens naar de maan gewenst, die kleine vriend.
Maar hoe langer hij bij ons vertoeft, hoe liever we hem zien.
Onze eigenste, unieke Mister Vuile Stinkie met de Kapotte Pootjes.

Yevgueni

July 1st, 2010

Al weken surft ze op YouTube.
Van Yevgueni over Jan De Wilde naar Lady Linn.

Het mooist van al vind ik ‘Als ze lacht’, zei ze mijmerig. Toen luisterden we voor de vijfenveertigste keer nog eens naar hetzelfde lied.
‘Het is zo lief, en ook een beetje droevig.’

Wat een geluk toen we zagen dat de groep naar Poperinge kwam.
We bestelden kaarten en verlangden samen naar het concert.
‘Ik mag naar een optreden’, verkondigde ze blij. Waarop ze nog een toertje danste.

Toen was het vrijdag en nog één keer slapen.
En net toen had ze buikpijn, was ze misselijk en klaagde over haar hoofd.

Dus zaterdag zoefden wij alleen naar de Westhoek, plukten nog twee jongelingen op in Ieper, en haastten ons naar de zaal van de meisjesschool.
Voor een heerlijke avond, met mooie muziek, en een lelijke zaal. Met veel te weinig volk, shame on you jeugd van Poperinge.
Anyway, ze was er niet bij, ze werd verwend op een ander, net als de twee kleinsten.
Het was jammer, want het was voor haar.
Maar het was leuk, dus we doen het zeker nog een keer.

Merci Joeri voor de camerabeelden, ze heeft ervan genoten op zondag. Echt echt echt.