Narcisme

May 31st, 2010

Wat narcisme kan nooit kwaad. Zeker niet als ge zo schoon zijt.
Geniet mee.

Mooie dingen op een maandag.
Hoe leuk kan de eerste werkdag zijn.

Op zoek

May 27th, 2010

Ik haal mij altijd moeilijkheden op de nek als ik iets wil.
Ik zoek dan iets dan (nog) niet bestaat, dat veel te duur is, of niet past in de tijd van het jaar.

Maar deze keer is het echt menens.
Ik heb jullie hulp keihard nodig. Kei-hard.

Ik zoek iemand voor september volgend jaar, die goed pladijzen kan bakken.
Want ik wil pladijzen eten op mijn trouwfeest. En die zijn net lekker in het najaar, dat weet ik.
Nu droom ik van een zéér grote pan gebakken pladijs. Met vers brood en witte wijn.
Plus naar een gelijkaardig visgerecht want wij hebben namelijk een goede vriend die onder geen beding vis lust. Zelfs geen krabsla.
Dus.

Iemand een idee? Voor de vis, voor de catering, voor het vlees? Voor de wijn?

Aangezien ons lijstje op 135 staat momenteel, gaan wij voor een lang gezellig feest met een sobere maaltijd.
Wij zijn namelijk jammergenoeg niet van de generatie waarin ouders en schoonouders de maaltijd betalen.
En wij hebben een huis dat verbouwd moet worden en een echte badkamer die nog moet geboren worden.

Maar pladijzen zijn een delicatesse. Dus ik wil die vis, en geen andere.

Als je iemand/iets kent, of zelf zin/tijd/kennis hebt, laat u gaan hé. Ge moogt erop rekenen dat je met heel uw familie mee kunt komen feesten, zelfs.
In de schone schone Westhoek.
Met schone muziek en véél schoon volk.

Gezegd

May 27th, 2010

Uit de mond van onze zieke peuter.
‘Brommers lopen véél te snel, mama.’
‘Vogels vliegen met hun armpjes.’
‘Aardbeien kunnen niet staan en zitten, alleen liggen.’
‘Dat is een gamstertje.’ (een hamster en/of een gans)
‘Dat is een ik weet het niet mama.’
‘Dat zijn koeten.’ (koeien)
‘Dat is een papagaaike. Dat roept altijd zijn mama.’

‘Ik is bijna gloot vool sjoole, mama.Ik kant al tellen met cijfers.’

Toen ze deze ochtend opstond met een glimlach en een pertinente vraag naar frietjes (die had ze maandag niet gekregen wegens al ziek en werden haar beloofd als ze niet meer ziek zou zijn), wisten we dat ze genezen was.

Rabarber

May 19th, 2010

Het begon allemaal met het verlangen naar rabarber.
Ik had de verantwoordelijke van de groentenafdeling in de supermarkt al twee keer aangeklampt.
‘Wanneer komt er rabarber?’

‘Bijna’, wist mijn collega te vertellen, ‘want mijn schoonzus heeft er in den hof’.

Toen Jan in het weekend zomaar thuiskwam met – u raadt het nooit – rabarber, heb ik in mijn euforie een rabarbertaart gebakken.
Maar eerst heb ik een stukje van de verrukkelijke stengel opgezogen. Als een snoepje heb ik het opgespaard voor later. Voor na de taart. Voor morgen. Of overmorgen.

Jan had het met asperges. Oh, hij heeft het elk jaar met asperges. Ze verzachten de file, en de korte nachten. Ze kondigen lente aan, verlangen naar de zomer. Ze smaken naar de hemel, het beste van de aarde.

Anouk die heeft het met aardbeien, maar daar wachten we nog even mee. Nog een heel klein beetje.
Luka met kersen, en ik heb het nog eens met tomaten ook.

Straks komen nog: patatjes van mijn grootvader en suikerboontjes uit zijn tuin. Eieren van hun kippen. Met wat geluk rode bieten en courgette van bij mijn nonkel. Met plezier werken ze dagelijks in hun hovetjes, voor wat groenten van hier.

Ik vind het ganse verhaal van de voedselkilometers het nadenken waard. Zeer erg zelfs. Ik vind het ongelooflijk wijs dat de juf van mijn dochter zich in zoiets verdiept. Ik vind het knap dat mijn dochter van 10 daarover nadenkt, en dat dat haar wereldvisie beïnvloedt. Dat ze verdorie nadenkt voor ze iets koopt, en het liefst nog meer dan een klein beetje.
Ik vind het leuk dat Volt op Eén een plaatsje geeft aan de dame van Velt, en boeiend als Gène Bervoets op zoek gaat naar locale producten.

Ik koop zo weinig mogelijk groenten en fruit die van ver moeten komen, en een mens wordt dat op den duur gewoon.
Probeert u maar eens.
Ge zult zien.

Al tweeëneenhalf jaar spaar ik elke week 5 euro.
5 euro dat ik in een enveloppe steek. Een enveloppe met een zijden binnenkant.
Soms in stukken, meestal in briefjes.
Maar echt echt, elke week.

Voor de mooiste fiets van mijn dromen.
Als ik genoeg gespaard heb, en aan een nieuwe fiets toe ben, dan ga ik met mijn enveloppe naar de WestVlaanders, naar de fietsenmakerij.
Dat ze blijkbaar hip zijn, te lezen in DSMagazine, kan mij moer schelen, want ik vind al hun fietsen wonderbaarlijk mooi.

Daarna begint mijn sparen helegans opnieuw. Van voren af aan.
Deze keer voor zilveren messen en vorken.
Want volgens mij moet elke moeder met drie dochters zilversen bestek hebben.
Dat alleen op feestdagen op tafel ligt. Met een wit tafelkleed, en een feest-servies.
5 euro per week. In mijn zijden enveloppe.

Sparen en uitkijken naar iets schoons, dat is zo leuk. Alles altijd kunnen kopen, zomaar, dat lijkt me nu eens echt niks.
Wachten en verlangen, daarentegen.
Zoals de foto’s in het najaar, van de dochters. Wat zie ik er naar uit.

En u, waar spaart u eigenlijk nog eens echt voor?

Parel

May 10th, 2010

Gestolen momenten zijn de heerlijkste.
Ze zijn net als vers ingepakte cadeautjes. Als de bloesems aan de bomen.

Zelfs al is een niet-volledig kolfapparaat de oorzaak is van een onverwacht half dagje verlof, zomaar op de eerste werkdag, zelfs dan nog vind ik het heerlijk.

Alleen de boekentas die we deze ochtend ook thuis vergeten hadden, die was er te veel aan.

Gelukkig is de week kort, en het weekend in het vooruitzicht langer.

Verrukkelijk

May 8th, 2010

Ik ben moe, zo moe.
Ik heb een kind gebaard dat me de eerste twee maanden van het leven heeft voorgehouden dat ze een hele nacht door kon slapen, om dan keihard het tegendeel te bewijzen. Het liefst tijdens de week, als ik om half zes mijn wekker hoor reutelen. Net als zij in slaap valt, eigenlijk.
Op moede dagen werkt mijn hoofd anders, trager. Maar mijn ogen houden van dat ritme op slow-motion.
Ze zien verrukkelijke dingen, samen met mijn smaak, die veel intenser wordt.

De hagelwitte sportschoenen van de oude man, naast me op de tram. Daarboven draagt hij een grijs kostuum. Een combinatie die ik heerlijk vind.
Eucalyptusspekjes van de apotheek.
Zoute ansjovis.
De zure geur van mijn babytje.
Palmolive met olijven. Verse was. Lelies.
De smaak van echt rijstpap. Met bruine suiker. Het lepeltje leek echt goud, bijna.

Ik zal slapen, in het weekend. En rabarbertaart bakken, en dromen over piknicken in het park. En nog andere dingen die behoren tot de ‘stam’, volgens Anouk.
En kuisen, nee, dat doet mijn poetsvrouw voortaan voor mij.

Ne goei weekend allemaal. Denkt de zon er dan maar bij, als ze niet veel goesting heeft.

Facebookprotest

May 5th, 2010

Ik kan het zo waar en zo schoon niet zeggen.
Ten tweede heb ik geen tijd vandaag.
Ten derde: ik ben veel te lui om dat in mijn hoofd op te bouwen, zo’n redevoering.

Lezen, hé, mensen, echt.

Ik wel, dus.

4 maand

May 3rd, 2010

Het was gisteren, Karjonkeltje.
Gisteren in de cinema met de twee andere dametjes.
Jij was er niet bij, neen. Baby’s van vier maanden horen in hun bed, niet in een luide filmzaal.

‘Naar de fillum! Naar de fillum!’, riep Clarisse luidkeels, en Mini-gewijs.
Na een poos viel ze uiteraard in slaap, half op mijn schoot, half op de velouren zetelwand. Na een doosje popcorn (primeur!) en tien keer ‘nog niet gedaan hé, mama?’

Gisteren dus. Dat ik nog eens echt aan je dacht. Over je dacht.
Over hoe goed je dat doet, daar in de grote grote wereld.
Zo zonder mij.
Over hoe je lacht naar andere mensen, en al bijna net zo vertrouwd bent in je andere park.
Over je kleren die spannen rond je lijfje, en je neusje dat altijd verstopt is, en je luid gebrabbel en getier.

Maar ik kreeg niet veel kansen voor romantische gedachten, want de oudste babbelde de wandeling naar huis aan elkaar.
Over accordeon, en groenten.
‘Moest ik die groenten lusten, ik zou ze lekker vinden.’
Over het optreden van de bloemen, de Floraliën, en immer immer weer, over voedselkilometers.

Toen neuriede mijn hoofd.
The best is yet to come.
Ik schoof mijn voeten onder tafel thuis, voor puree met balletjes in tomatensaus.

En weeral had mijn hoofd gelijk.

Verstopt

May 1st, 2010

Vreemd dat fantastische objecten als wegwerpmateriaal worden aanzien.

Een luciferdoosje.
Het lege blik van de choucroute, met een geweldige print.
De lege fles water, gevuld met een knikker.
Glazen yoghurtpotjes.
Kartonnen doosjes allerhande.
Botervlootje.
Blikken koekendoos.
Leeg tabakszakje.