Kitty Crowther

March 31st, 2010

Een grote prijs voor een grote dame.
Haar kleinoden worden hier door iedereen in huis geliefkoosd.
Met weinig lijnen zet ze grote, sterke karakters neer, ze haalt het beste uit een potlood en tovert ijzersterke verhalen tevoorschijn.

Ik zie al héél lang één van haar boekjes voor nog geen vier euro in de Slegte liggen.
En elke keer vraag ik me verwonderd af hoe het komt dat er van dat boek een stapel blijven liggen.
Want het is topklasse, echt echt echt.

Dat ze zo’n prestigieuze prijs wint, doet mijn hart dansen.
Dat haar boekje in de Slegte ligt te bejaarden, en dat de Fnac momenteel niks van haar werk kan bestellen (omdat het niet voorhanden is), doet mijn hart bloeden.
Dat een mens zo’n prijs moet winnen voor de Fnac in actie schiet, vind ik jammer en pijnlijk.

Perceptie, het is me wat.

Lentekleedje met stoeferij

March 25th, 2010

U weet al dat onze peuter (bijna een kleuter) zich graag dingen toe-eigent.
Héél graag.
De hele wereld is van haar, en moest ze kunnen, ze nam er van de eerste keer ook Pluto en Mars bij.
En dat ze dus soms eens teleurgesteld is, tja, dat moet ervan komen.

Maar dit kleedje is geheel en al voor haar, en voor niemand anders.
Zoals ik eerder al zei: een proefstuk. Dus het échte, in de échte stof, wordt hopelijk nog véél schoner.

Met enorme dank vriendin 1 voor het aannaaien van de knopen, en vriendin 2 voor het haken van een los lintje erdoor.
Dat lintje. Mijn vriendin vindt het niet helemaal af zoals het is, ze wil er nog een rij vaste aanhaken. Maar het was een restjesproject, en net voor het einde bleek het garen volledig op.
Maar ik vind het het einde. Zo mooi jong.

En het kleedje is volledig zelf getekend. En bedacht. Wel gebaseerd op een goed passend, bestaand kleedje.
Maar uren heb ik wakker gelegen in mijn bed, en constructies bedacht. Stof keren in uw hoofd, dat is een beetje moeilijk. Dan maar tekenen, in 2 kleuren. Proeflapjes. Leren rimpelen, voor de eerste keer knoopsgaten gemaakt. Een beleg in elkaar geflutseld. En dat laatste is nog niet wat het zou moeten zijn, maar het kan ervoor door.
Nu nog draadjes afknippen en het lintje afwerken.

Blauw en rood passen wonderwel bij elkaar, en ik ben niet de eerste die daar zo over denkt. Check ons geboortekaartje maar eens.

Het model vond het toch maar niks, haar kleedje. Niet aandoen, stelde ze stoer. Aan Elientje geven. Opgelost. Dus ja, u zult nog eventjes geduld moeten hebben eer ze op de foto wil.

Gelieve mij toch uitvoerig te bestoefen in de commentaren.
Met dank op voorhand.

Vanonder de mobiel klinkt fel gekraai.
Ik zie twee handjes zwieren, alsof ze de beertjes wil dirigeren.
Haar hele lijfje schudt mee, trappelend en kraaiend. Haar ogen volgen dat ene beertje dat wat schuiner hangt.

Ze protesteert eventjes als de muziek stopt. Ze wil nog nog nog.
Maar aan de beertjes moet je draaien, er zijn geen batterijen.
Dus ze pruttelt voort, wel 5 minuten lang. Zeurend, zagend naar beertjes. En naar muziek.

Ik leg Hannelore Bedert op, dat kreeg ze in mijn buik zoveel te horen, dat ze soms al eens wat meezingt.
Het is ook goed, denkt ze. Met een glimlach op haar mond valt ze in slaap.
Voor een hele poos, zomaar. Twee keer per dag.

Netjes, noem ik dat. Zoals het bij dames moet, ook.
Het is een zielekind, die kleinste. Een windekind. Een karjonkeltje. Een klein verrukkelijk taartje uit een hele grote taartenwinkel. Een stuutje.
Ze is om op te eten, fluistert mijn hoofd.

Mijn hoofd en ik, ze doen het goed dees dagen. Oef. En – eindelijk. En wat-is-dat-toch-leuk-dat-de-zon-al-eens-schijnt.

Voorwaarden

March 24th, 2010

Als het om mooie projecten gaat, waar schone/duurdere stof is mee gemoeid, maak ik, net als Mama Polkadotjes, een proefstuk.

1. Dat lijkt tijdverspilling, maar het is tijdwinst. Het bespaart u hopen lostornwerk op uw definitief kledingstuk, en dat is dan ook de bedoeling. Plus, als er al eens een foutje in zit, dat doe je dat mooier/netter in het echt, en dat is toch ook de bedoeling, niet?

2. Voorwaarde bij mij is dat het wél een mooi stofje is (stel dat het van den eerste keer lukt!), en dat het stofje betaalbaar is. In mijn geval niet meer dan 5 euro de meter. Ik weet niet meer goed hoeveel ik voor deze stof betaald hebt, maar ik zal er niet ver naast zitten, vermoed ik.

Nu ik voor de eerste keer knoopsgaten heb gemaakt (met hulp van vriendin, want mijn machine wilde eerst niet mee), kwam het goed uit dat het hier om een proefjurk gaat.
Ne mens leert uit zijn fouten zeker?
Volgende keer afgewerkt en mét model. Want nu het nog vol naalden zit, kon ik dat kind dat niet aandoen hé.

Titus Simoens

March 23rd, 2010

Kijk eens mee naar de kracht van Titus Simoens.

Miles away.

Zo mooi en ontroerend dat die mens beelden brengt.
Anouk kan minutenlang staren naar één foto, ik urenlang.

We houden zo erg van zijn werk.

Verlof

March 22nd, 2010

Wat doet een mens bij het besef dat het verlof met dat klein wonder nog maar 2 weken duurt?

Niet bleiten jong, ik heb genoeg tranen vergoten om een buitenzwembad mee te vullen.

Wél: een taartje eten met 2 bollen vanille-ijs.
En een patroontje tekenen voor een zomerkleedje. De stof heb ik al, den onderkant van het kleed ook. Nu nog de rest.

Het beste.

March 18th, 2010

Eerst de rok.
Ik heb de biais geoefend op een (goedkope) cirkelrok, om het daarna netjes te doen op een plooirok.
En zeggen dat ik ooit gezworen heb mijn kinderen nooit plooirokken aan te doen.

Dan het beste bier van de wereld. Ik vind het beter dan dat van WestVleteren. En zo’n schoon flessen jong.

Dan de beste tijd in de keuken: veel tijd, schoon weer en goei inspiratie. Neem nu peterselie hakken, dat maakt mijn dag goed. Of zelf rijst klaarmaken.

En het allerbeste: een stuutje insmeren met mosterd en in mijn stoverijsaus doppen.
Dat is het allerbeste van mijn dag, denk ik.

En bij u, buiten de zon, wat is het fijnste van de dag?

't Geeft niet, mama

March 17th, 2010

Ze zegt dat wel tien keer op een dag.
Als ik pampers aan het verversen ben, aan het koken, of bezig met de was. Als ik eindelijk eens neerzit met de krant. Als ik zeg dat ik geen tijd heb.
Zij is mijn reddende engel, mijn rechter- en linkerhand, mijn toeverlaat en mijn grootste compagnon. Wij kunnen giechelen met stomme dingen, en zij kan situaties gigantisch goed inschatten. Zij verdedigt haar zus als ik boos ben, Jan als ik tegen hem zaag, en ze verdedigt zelfs mij tegen mezelf. Zij klaagt weinig en als ze pijn heeft zegt ze dat dat vanzelf overgaat als je er niet aan denkt. Ze vindt wenen op school voor mietjes en doet het enkel als ze verstopt zit op ‘t toilet. Ze heeft een ochtendhumeur, maar laat dat achterwege omdat ze weet dat ik dat fijn vind. Ze wil geen plechtige communiefeest, maar in de plaats een voetbalmatch met al haar vrienden. Ze is ontzettend ongeduldig, en schrijft nu al uitnodigingen voor haar feest in mei 2011.

Ze is een veel te grote schat, en ik weet dat de oudste de meeste verantwoordelijkheid dient te dragen, vraag maar aan Ingrid, lees maar bij Meisjesmama en misschien kunnen we het ook eens aan TanteHilde en Els vragen, die elk vijf kinders hebben. Is dat ook zo bij jullie?

Omdat ze keigoed accordeon kan spelen, en bijna élke dag oefent, zonder te zeuren. Omdat ze in haar eentje van de notenleer komt, met de tram. Ze knikte toen ik het vroeg, omdat dat mijn planning zo verlicht.
Daarom, voor haar, een accordeonkaartje in progres.

Vader en dochter.

March 16th, 2010

Vader zat een ganse zondag met kleinste dochter op zijn arm.
Ze heeft het niet zo voor zondagen, namelijk.

Op zaterdag slaapt ze, en op zondag is ze wakker. Heeln den dag.
‘s Nachts niet hé, want dat kind slaapt dan. Ahja, ‘k heb haar dat zo geleerd.
‘Dochter’, zei ik op dag 6, ‘moeder zal dat lastig hebben, als ze niet kan slapen ‘s nachts. Ze zal humeurig rondlopen en de schuld op u steken.’

Dat arm (en braaf) schaap geloofde dat, en slaapt sedertdien zo goed als een hele nacht. Dertien uur en al.
‘Ge zijt een braveke’, fluisterde ik in haar oor. Een glimlach bevestigde dat ze dat geloofde. En op slag sliep ze overdag ook veel, tukken van een uur of vier na elkaar, zelfs.

(Wegens te slordig: dit moest eigenlijk vorige week al gepost worden. Dus je moet vandaag vervangen door vorige week maandag. Ennuh, ik ben nog altijd euforisch, dus de clou van het verhaal klopt.)

Wat zal ik zeggen.

Vorige week woensdag, donderdag en vrijdag heb ik hier zitten sukkelen met biais.
Woensdag poging 1. Mislukt. Lelijk, niet netjes en eigenlijk een beetje om te lachen.
Donderdag poging 2. Minder erg, maar nog altijd niet zoals het zou moeten zijn.
Vrijdag een hele treinreis naar Poperinge zitten lostornen.
Opnieuw geprobeerd. Nog altijd niet zoals ik het wil.
Zo moe van dat losprutsen, dat ik er ineens overal een cm heb afgeknipt, en de onderkant aan de kant heb gelegd.
Voor Clarisse, om mee te spelen.

En zaterdag staat er waarlijks een andere methode bij Mme Zsazsa.
Ik was een beetje euforisch, maar ik had geen tijd in het weekend. Toemme.

Vandaag, nog altijd even euforisch. Ook nadat ik de biais heb gestikt.
Kijk maar eens als je het niet gelooft:

Het is nog niet perfect, maar het is al zeer goed voor mijn ego, dat er eventjes van overtuigd was geraakt dat ik geen biais aan zou kunnen zetten. Binnenkort mét model. Dat hem ondertussen niet meer wil uitdoen, haar zwierrok.
Nu ook plooirok gemaakt volgens haar methode. En het werkt.

Ze zou boeken moeten schrijven, die Madame. Echt echt waar.