Broches

August 28th, 2009

Eerst was er Poes, voor Anouk die houdt van poezen maar niet van broches omdat die gaten in je kleren maken, zegt ze.
Maar ik luister daar niet naar, naar gaten in de kleren. Dus ik heb ze toch gemaakt.
DSC_9871
Toen was er Uil. Omdat het een fantastisch dier is en omdat ik er de geschikte vilt voor had.Toen kwamen er nog Aap en Giraf. De ene omdat apen mooi zijn, de andere omdat giraffen dat ook zijn.

DSC_9884

DSC_9893

Nu volgen nog: Kangoeroe met baby en Auto. De ene voor Clarisse, de andere voor het petekindje van Jan dat net twee geworden is.

De papieren zak brachten onze vrienden mee van Londen, met een zeer mooi geschenk voor Anouk. Ik vind de zak op zich al een geschenk.

Iemand een ander idee voor een broche? Sleutelhanger?

Zwak

August 25th, 2009

Ik heb, net als Herfstmensje, een immens zwak voor letters.

benne_letters
Deze vond ik hier.

Op zolder vond ik tijdens het opruimen een doos met een boekje, vol met papieren letters.
Puberletters, zeg maar.

Ondertussen heeft Anouk de liefde voor letters beet. In tijdschriften, kranten en op straat, gaat ze op zoek naar mooie letters.
Die ze overtekent op kalkpapier.
Door de fantastische tips van Mme Zsazsa, maakt ze van al die letters nu stempels,echte.Geen patatte-, of gomstempels. En liefdesboodschappen voor haar oma, ook.

DSC_9845

We willen een volledig alfabet nu, wat had je gedacht.
Dus als je ons tegenkomt met potlood en kalkpapier, je weet waarom.

Allereerst is er Circus.
Eerst is er Beer, die op één poot kan dansen, en ronddraait tot hij zeeziek wordt.
Er is ook Clown, met gekke bekken, gigantische schoenen en een dikke buik.
Er zijn nog Acrobaat, met éénwiel en met Koorddanser, zijn beste vriend.

En er is Mimi.
Mimi Pistolet.
Mimi die niks kan.
Of toch, Mimi kan als geen ander plassen in de struiken. Met haar billen bloot.

Elke ochtend, op de fiets, vertel ik het verhaal van Mimi Pistolet, die krampachtig op zoek gaat naar een act voor in de circustent.
Elke ochtend zoekt ze bloemen, de zon, de poezen en de fietsen bij elkaar. Ze krijgt vlooienbeten, muggenaanvallen en zonnekoorts, maar elke avond stort ze zich vol goede moed op een nieuw en onnozel avontuur.

Ze is onze mascotte van de fiets, en elke keer wéét Clarisse dat er een nieuw verhaal volgt. ‘Billesow’, ‘boote billesow’, krijst ze als ze een helm, fiets of fietstas ziet.

Vergeet het niet, af en toe. Vergeet tussen al die schitterende kinderliteratuur niet om zelf verhalen te vertellen. Van die wendbare, gekke, dromerige avonturenverhalen. Ze zijn gratis, gemakkelijk en fantastisch.

W. vertelt ze in de Ardennen altijd aan alle kinderen, zijn eigen verhalen. Ze zitten muisstil op hun deken en je hoort de spanning zweven. Over wilde Indianen die het bos in zijn gevlucht, over dinosaurussen en vogels, over sterren en vluchtbossen.
Ik vertel ze op de fiets.
Mijn overgrootvader wellicht aan het haardvuur, hij was een groot verteller, schijnt.

En u, wat vertelt u wanneer?

Zomer

August 24th, 2009

Eerst was er de zeer fijne avond bij de familie van de familie.
Ik vind dat daar zo fijn en beide zonen liggen nauw aan mijn hart, de schoondochters ook. De ene sedert al lang, de andere sedert nu. Ik ben blij voor de familie van de familie. Ze spreken Jan aan met ‘nonkel Jan’ en we mochten er blijven slapen. Ik kreeg de eer langer te slapen, en de kinderen konden op straat in pyama spelen.

DSC_9669

Verstoppertje zelfs.
DSC_9673

Er was en er is de ‘slakkenperiode’, waarin Clarisse niet anders dan slakken, bananen, pistolets en blote billen tekent. Minuten lang zit ze te kriebelen op kladpapier, met stiftjes, potloden en wasco’s. Ze roept ‘kijk, slak, mama!’ bij alles wat ze tekent.
DSC_9785

Soms levert het fijne dingen op.

Er was het wachten op Stinkie, die in het weekend in de wasmachine moet, mee met de kookwas. Hij stinkt uren in de wind (vraag maar aan Cica) en heeft haar al de bijnaam ‘Stinkie’ opgeleverd. Hij is haar beste kameraad, vriend in nood en verdriet en de kleinste keppe van onze familie. Vlak voor de was klaar is, bij het zwieren, zit ze trouw op haar stoeltje te wachten. Met kreten elke keer als hij aan het wasmachinevenster verschijnt.

DSC_9711

Er was ook feest, kermis en lichtstoet, ondertussen. Allemaal in Ledeberg. De lichtstoet was gewoon een beetje hilarisch, en ik maar stoefen dat dat echt mooi is. Sorry, Marc.
DSC_9771

DSC_9797

DSC_9791

Tussendoor is er het rangschikken van al ons knutselgerief, want Anouk wil altijd schilderen, lijmen, plakken, naaien en tekenen de laatste weken. Ik heb het allemaal in de oude koffer van mijn grootvader gestopt. Nu nog evalueren hoelang dat blijft.
DSC_9778

Af en toe komen daar leuke dingen uit voort, uit dat bricoleren. Zoals de vilten vogels voor de mobiel. De vogels zijn klaar, nu nog het ophangsysteem. Het wordt iets met hout, of zo. Ze is er nog naar op zoek.

vogel3

Gekookte patatjes en een pan waarin nét biefstuk heeft gebakken. In boter. Ik prak mijn patatten in wat rest en ik doe dat zeer weinig, maar wel al 29 jaar nog altijd even graag.

Mijn lieve collega, met wie de dagen te kort zijn en de pauzes een aanééngerijg van verhalen. Over haar zoon, over mijn dochters en vooral, en héél erg gemeenschappelijk, over onze mannen.

Mijn fiets. Mijn fiets, mijn fiets. Ik word panisch als ik denk aan een eventueel verlies, en ik treur op voorhand, zoals een bakvis om haar verdwenen lief.

De wol van de Veritas en de dikke breinaalden in mijn tas. Ik brei een sjaal in dé kleur die ik wou. Ik vond hem na 2.5 minuten zoeken. De voetbalknopen, die na een half jaar zoeken voor 0.75 euro voor mijn ogen kwamen dansen in dezelfde winkel. Ik heb ze nodig voor de wanten voor de zoon van mijn vriendin, en die liggen hier al van januari. Van januari begod. Ik werk ze nu eindelijk af.

De kroon, voor kleinste haar verjaardag in september.

De vilten vogels, waarmee ik zondag een mobiel maak. Schoon, al zeg ik het zelf.

Het opruimen van de zolder, dat eindelijk definitief achter de rug is, alles staat gepakt en gedoosd te wachten op een nieuwe plek. De herinneringen die op zolders zweven. Zo echt dat ik dat voel.

Het nieuwe huis, waarvan de sleutel eerstdaags onze richting uitkomt. Ook drukte daarrond, en plannen die niet rond geraken.

Mijn kinders, uiteraard. Mijn kinders, mijn kinders. Ik kan ze een week missen, maar nu wil ik ze terug. Mét heel hun hebben en houden.

Mijn vent, wat wil je. Hij staat altijd boven op elk lijstje dat met geluk te maken heeft.

Fietspraat

August 12th, 2009

‘Gaan we samen eens naar de winkel?’, vroeg ik aan Jan daarnet.

Wij zijn nu eenmaal kinderloos deze week, en tijdens kinderloze weken kan dat dus wel, althans veel gemakkelijker.
En daar gaan we, samen naar de Delhaize. Als was het een exotische uitstap. Met de fiets. Amper vijfhonderd meter hiervandaan. Nog niet toe.

‘Kijk eens naar de fietsen hier,’ begin ik, ‘zie jij dat ook?’
‘Wat dan?’, vraagt Jan, die een véél te nuchtere mens is om zoiets te zien.
‘Dat ze praten.’
Ze praten alsof ze in een club zitten. Met welbepaalde hiërarchie, welteverstaan. Ik pik de krachtigste fiets eruit, en benoem hem prompt tot leider.

Jan staat erbij en kijkt ernaar, maar hij snapt het maar één heel klein beetje.
Daar gaan we, denkt hij wellicht.

Hij staat daar vaak, zo te kijken. En denkt nog veel vaker: ‘Daar gaan we weer.’
Als ik persé een oude kast mee wil verhuizen, omdat ze vol verhalen plakt. Als ik dolgelukkig thuiskom met het tiende doopsuiker-idee. Als onze weekendplannen nog vijf keer wisselen voor het woensdag is. Als ik iets vertel over mijn werk en het binnen de minuut over, zeg maar, wollen wanten en winterjassen voor Parel heb.
Daar gaan we weer, denkt hij wellicht.
Als ik zeg: ‘Nog eventjes’ en ik blijf nog een halfuur bezig. Of als ik veel te luid zoem terwijl het nieuws op staat.

Als ik dan vraag: ‘Wat vind jij?’, dan zegt hij voor de honderdduizende keer dat het allemaal goed is voor hem, echt allemaal.

Waarop ik me dan afvraag waarom hij het steeds, bijna steeds, eens met me is.

‘Omdat het toch nog eens verandert’, antwoordt hij rustig.
Honderd procent gelijk geef ik hem.
Want er springt op dat eigenste moment een nieuw idee rond in mijn hoofd.

Ster

August 12th, 2009

Voor wie ooit in een sterrenrestaurant gaat eten: hou je ogen open.
Let op die dame die je begroet, je de tafel aanwijst, bij voorkeur stijlvol gekleed gaat, handen heeft die net van de manicure komen, en op schoenen loopt waarvan mijn gemiddeld loon de kostprijs net zou kunnen dekken.

Het zal wellicht de echtgenote van de kok zijn.

Het is hard labeur, daar, voor die madammen. Vrouwen die in de zaal staan van befaamde restaurants hebben een beren-leven, of beter, helemaal geen leven. Ze werken heelder dagen én halve nachten, mogen nooit brullen, moeten altijd vriendelijk zijn en bovendien een uiterlijk hebben om u tegen te zeggen. Ze krijgen een leven waarin hun man hun man bijna niet meer is, en moeten zich content stellen met een echtgenoot die al-tijd werkt.

Zoals mevrouw Desmidt in de Morgen zei: ‘Hoeveel prinses ben je dan nog?’

Ik koester mateloze bewondering voor die madammen.
Amai.

Gekregen

August 12th, 2009

We vertrokken met lege handen en kwamen terug met:
groenten

Dat allemaal dankzij een grootvader én een nonkel die beiden een fantastische groententuin hebben, in de Westhoek.

En laat mij nu al heel deze zwangerschap zwaar verliefd zijn op prinsesseboontjes. En op courgette. En op patatjes die duizend maal lekkerder smaken dan alle andere patatten die ik dit jaar gegeten heb.

Bloemenpistolet

August 9th, 2009

Niks lekkerder dan pistolets op zondag, vind ik.
Met een zachtgekookt ei en warme kofiie.
Al dan niet als bloem verkleed, die pistolet.

pistolet

Lasagne

August 8th, 2009

tomaten

lasagne VOOR

lasagne NA

Omwille van de goedkope tomaten, de warmte en het vrije weekend.
Lasagne zonder meer, alleen wat stokbrood en rucola met balsamico.

Liters verse saus gemaakt vandaag, toen mijn vriendin me er gisteren attent op maakte dat de tomaten spotgoedkoop én lekker zijn.