Niet dat ik de dagen hier tel, of bijhoud.

Alleen viel mijn oog gisteren op de kalender waarop ik in het begin enthousiast het verloop van de zwangerschap had neergepend.

‘Oh, leuk, schatje, dan ben ik nog een weekje in verlof in november, en kan ik ondertussen de geboortekaartjes en suikers maken.’

Slik.

In november zullen wij welgeteld een maand in ons nieuwe huis wonen, en is het bovendien ook herfstvakantie. Plaats daar de twee dochters bovenop en ik wéét instinctief dat in die week geen tijd meer is voor suikers en kaarten.
Het is niet eens mijn specialiteit, én aangezien wij niet weten of dat groot geweld een jongen al dan meisje wordt, zie ik mezelf daar liggen, stempelend en plakkend in het moederhuis.

Toch maar best al wat vroeger beginnen, vermoed ik, want het idee is er, maar de uitwerking niet.
Verder zoeken dus.

En bij u? Verlof? Verlof gepland? Toevallig ook geen baby’s in aantocht, of net geboren? Annelyse, proficiat, nogmaals, ik heb je dat waarschijnlijk nog niet gezegd.

Papier

July 27th, 2009

Nu ik zowat mijn draai gevonden heb op de websites van behangpapier, lijkt de keuze eindeloos en zijn de patronen zo talrijk dat ik af en toe eens weg moet kijken om weer te weten waarover het gaat.
Met veel dank aan mijn vriendin die van al die dingen wél op de hoogte was, en ik niet.

Ik zou zowaar bij de Brico gaan winkelen, ik. Maar als het gaat over het behangen van uw eigen huis, moet een mens al eens wat kritischer en doordachter zijn, hé.

Dit is mijn favoriet onder alle keuzes: Je kunt eindeloos keuzes oproepen en ze dan één voor één goed bekijken.
Al stel ik me wel de vraag: hoe ziet dat er dan in het echt uit?

Bloemen

Magisch

July 17th, 2009

Het is een magische dag, de laatste werkdag, de avond voor mijn verlof.

Het is uitkijken naar een week Ardennen, op de meest fantastische kinderboerderij van de hele wereld. Met fantastische vrienden, die we veel te weinig zien, anders.
Het is uitkijken naar wat rust, want veel werk gehad, dat een beetje in mijn kleren kroop.
En ook in mijn buik, waar Parel groot wordt, al meer dan een halve meetlat lang.

Het is magisch weer ook, deze weken. Dit is het weer waar ik van hou: wolken, wind en zon. Geen te hoge temperaturen en af en toe wat regen. Ik krijg kriebels van de wolken die tekeingen maken in de lucht.

Op de top is de kleinste voor het eerst naar de kapper geweest, en het viel goed mee, blijkbaar.

DSC_9089

Mijn

July 11th, 2009

Met een langgerekte ‘paaapaaa, wakkuwordennnnn’ zet ze de dag in.

Wij zijn op dat uur al lang wakker, en hebben de traditionele koffie en boterhammen al achter de rug.
Maar dat weet zij niet.
Haar adem stokt als de deur piept bij het binnengaan.

Daar zit ze, verstopt tussen bergen knuffels, dekens en boeken (ja, zij leest in bed).
Ze gokt.
‘Mamaaa.’
of ‘Papaaa.’

Ze glundert van oor tot oor en begint haar ochtendritueel, dat uit vaste woorden bestaat.

Papa slaap. Neen, bij een blik op ons bed, papa werk auto.
Susje slaap. Anouk wakkuworden! Neen, susje weg luka pelen.
Mèk (als in melk), tuutje (als in stuutje)?
Cica pelen (ze blijft elke dag met plezier naar de onthaalmama vertrekken)
Allo en smakelijk volgen enkel als ze goedgehumeurd is, wat meestal het geval is.

Daarna nestelt ze zich in haar zeteltje, smeekt om ‘deken’ en drinkt zich een melkweg door de dag.

Cafémadammen Part Two

July 10th, 2009

We zaten er eens op het terras, een jaar of zeven geleden.

Dat ik Ledeberg zo schoon vond, zei ik haar.
Ze kon daar gelijk niet mee lachen. Ik bedoel, ze vond het vreemd.

Ze noemde me Mieke vanaf de eerste dag, en dat doet ze nu, zeven jaar later, nog steeds.

Ze heeft diepe groeven in haar mooie gezicht, met een blik die weinig verraadt. Ze kent al haar klanten op haar duim, en duwt haar man richting terras, terwijl ze ‘Piepke’ roept. Ze is eeuwig bezig achter haar toog en loopt gedurig met een schotelvod in de hand.

Ik zag haar eens manillen, of piekezotten, of een ander kaartspel spelen waar ik de naam niet van ken.
Wij waren daar toen alleen, zij en ik, in haar café.

”t Leven is lastig, Mieke,’ begon ze. Ik had nauwelijks door dat ze tegen me sprak.

Ze nam haar sigaret, stak die aan en rookte alsof ze op haar sterfbed lag. Nog ééntje, zal ze gedacht hebben.

‘Hm’, zei ik, want meer dan ‘hm’ kon ik niet zuchten op het leven dat lastig was.

‘Werken tot we doodvallen, Mieke’, vervolgde ze, ‘dat is wat mijn grootmoeder me heeft geleerd.’

Ze stond op, nam een trek van haar sigaret en bestelde de man die ondertussen aan de toog was komen zitten.

Rosita – Ledeberg

Meneertje

July 10th, 2009

Hij woont op de hoek van de straat.
Ik fiets dagelijks minstens 2 keer voorbij zijn huis.

Hij is tachtig gepasseerd, draagt een bril die kilometers te groot is voor zijn uitgezakt gezicht.

Hij heeft weinig haren, dezelfde trui en eeuwige pantoffels aan.

Hij zwaait me elke morgen een goedendag tegemoet. En ik zwaai blij terug. Alsof het mijn grootvader zou zijn, of mijn beste vriend.

Meneertje is de bloem van mijn ochtend, hij geeft me zin in de dag.

Ik gun hem eeuwig leven, mijn lieve oude vriend.

De redenen

July 5th, 2009

Waarom wij het huis kopen dat we kopen:

* de buurt
* de brede gang
* de mooie deuren (en de mooiste die staat op zolder, verstopt tussen een hoop rommel)
* de planken vloeren
* de lichtinval
* de druivelaar
* de trap
* de bovenruimtes
* de zolder, waar ik wilde plannen mee heb

Nu nog:
* wachten op de sleutel
* de rommel sorteren: de meeste rommel vliegt het huis uit, ik wil niks mee dat niet schoon is
* dat houdt in dat een aantal kasten sneuvelen, plastieken speelgoed op de rommelmarkt verkocht wordt, en teveel jeugdsentiment met de vuilnisman-van-het-papier meegaat
* alleen de liefdesbrieven, die van Jan én die van mij, van onze vorige levens, verhuizen mee, want het geeft een goede indruk als kleinkinderen zich later over je hebben en houden buigen. Liefdesbrieven met vermufte parfumgeuren, kruisjes en eeuwige beloftes, meer moet dat niet zijn
* een pop of twee en wat oud speelgoed van de jaren ’70
* de familie-commode-kast met marmer blad, één van de weinige meubelen die van Jan zijn

Verder:
* verdwijnt die af-schu-we-lijke lamp uit onze living,
* sla ik die stomme blauwe kast met de deur die altijd open valt, in stukken,
* hou ik van mijn boeken alles, maar dan ook alles bij,
* ben ik op zoek naar een kast voor alle kinderboeken

Want als ik zo eens door mijn collectie kinderliteratuur snuister, dan glim ik hier meer dan een beetje, want ik heb zowat een kleine collectie om u tegen te zeggen:
Guido Van Genechten, Max Velthuys, Vos en Haas, alles van bart Moeyaert, veel van Anne Porvoost, pakken Klaas Verplancke, tonnen Carll Cneut, Annie M.G. Schmidt, Roald Dahl en dan nog een kast of drie hedendaags kinderwerk, met véél illustraties, kartonnen boekjes met hopen en dozen boeken van toen ik klein was.

Met als kers op taart voor tweejarigen: Het kartonboek Binnendingen. Dat hier op zeer veel enthousiasme wordt onthaald, dees dagen. ‘Kijk, mama, kijk’, bijvoorbeeld. En ‘boekje lezen, mama, help’.
Een echte, echte aanrader.

July 3rd, 2009

nachttafel

Zo ziet de nachttafel van mijn dromen er ongeveer uit.

Nu nog witte muren, een afgewerkte planken vloer en lange witte gordijnen met fijne bloemetjes.

Ongeveer.

Kast en co

July 3rd, 2009

Wij zijn een beetje slecht in het uitkiezen van baby-artikelen.

Zo komen wij rillerig bij de gedachte aan een toestelletje dat eten kookt en mixt en al.
Wij hebben nu nog altijd geen kast om baby’s op te verversen, wij doen dat na bijna 2 jaar nog altijd op tafel. We hebben ook geen baby-kamer, want die is ook naaikamer, boekenkast en knutselgerief-in-één.

Ik hoor collega’s druk bezig met het inrichten van kamers, assortie gordijnen en kussenslopen en dan denk ik: ‘help!’, want geslacht, doopsuikers en meer van dat, dat is hier gelijk nog niet aan de orde.

Ik weiger een Doomoo te kopen voor mijn kinderen, omdat ik ons zeteltje van 35 euro veel zaliger vind, en stukken goedkoper en gemakkelijker. Ik doe niet mee aan dure steriliseerapparaten en ingenieuze pamper-geur-verdrijvers, met hygiënische zakjes die de pampers apart verpakken en inwikkelen, speciale zetels om borstvoeding in te geven die stukken van mensen kosten. Poppen die mijn hartslag nabootsen. Ze hoort de mijne wel als ze aan mijn borst ligt en in de draagdoek hangt. Bovendien moeten kinderen leren slapen zonder al te veel hulpmiddelen, want ge kunt ze eigenlijk aan alles aanhankelijk maken zo.

Ik vind die hele baby-markt zwaar opgeklopt en overdreven, en zelfs bijna niet eens verleidelijk.

Waar ik wel bij zweer: de draagdoek, zeker in het begin, want ik heb hem dagen, weken héél véél aangehad, en mijn baby werd er steevast rustig in. Wat ik daarnaast nog handig vind: de TrippTrapp. Ze zit er veel in, en graag ook. Wat ik wel wil, en al veel eerder moest gekocht hebben: de Handy-Sit, het stoeltje dat geen plaats inneemt en keigemakkelijk is als je op verplaatsing bent.

Tot daar mijn baby-spullen-analyse.
Nu nog op zoek naar een schone kast voor onze kleinste, en een koppel lakens ten optelle, want met dat warme weer krijg ik ze niet op tijd gewassen.

Eerst was er het einde van het schooljaar.
Met lovende kritieken, tranen en beschrijvingen die passen bij Anouk als geen één.
We waren blij, wij.
Met dat kind met het grootste hart van de hele klas, die altijd helpt, veel en hard werkt en eeuwig spontaan en blij is.
Wij zijn hier blij in ons huis met zulke kinderen.
Er waren correcte punten, die goed weerspiegelen wat Anouk kan en wat moeilijker lukt.

Er was de fijne ontmoeting met de beste notenleer-meester van de hele wereld, en massa stoef die we daar mochten ontvangen. Dat ze hard werkt, regelmaat heeft en immer beleefd en vriendelijk is.

We zweven een beetje van zoveel gestoef, echt waar.

Wij hebben dan ook het heerlijkste kind van negen dat je je in kunt beelden. Echt waar.

En nu vakantie, spelen, spelen, spelen.