Ode

May 31st, 2009

‘Hij heeft wel honderd hoeden, mama,’ zegt ze vol bewondering als ze van de muziekschool komt.
‘Eén van zijn hoeden heeft zo’n brede rand dat onze meester niet eens de klas binnen zou kunnen,’ giechelt ze er nadien bij.
‘En weet je, mama,’ gaat ze verder, ‘hij draagt zwarte begrafenisbroeken, sandalen en Hawaïhemden. Allemaal samen in één keer.’

Hij joeg de kinderen in december ook al eens allemaal terug op de gang en vroeg hen hard op de deur te kloppen voor ze binnenkwamen. Waarop hij luid ‘Daar wordt aan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt…’ zong.

Bij volle maan moesten alle lichten uit en werd er met gigantische bewondering naar de volle maan gekeken.
Even fijn als het hoog zingen met met de haren omhoog.
Of de toonafstanden tussen si-do en mi-fa, ze zal het nooit vergeten, dankzij zijn ezelsbruggetje.

Hij is de heerlijkste leerkracht die mijn dochter tot nu toe had, geeft les aan haar in één van de mooiste parken in mijn buurt, en is er de grote oorzaak van dat Anouks passie voor notenleer na één jaar niet verdwenen is, maar keihard gegroeid. Ze speelt uren ritmisch dictee op haar krijtbord in de tuin, en probeert zijn heerlijke manier van lesgeven over te dragen op haar fictieve leerlingen.

Ik duim voor meer bevlogen leerkrachten, liefst een beetje rare mensen, want om op een échte manier aan kinderen les te geven, moet je eigenlijk een klein beetje gek in je hoofd zijn. Meester Kristof is daar nu eens het schoolvoorbeeld van, sie.

File en groene curry

May 28th, 2009

Wat kan een mens beter doen dan lekker koken om een file van 2 uur te doen verdwijnen?

Groene-groenten-curry, met rijst. Weeral zonder camera want die vertrekt binnenkort naar Amerika voor een paar weken.

Koop veel soorten groene groenten: broccoli, komkommer, groene paprika, courgette,…
Koop grote garnalen, currypasta en kokosmelk.
Zorg voor verse koriander, verse peterselie, ui en look.
Koop goede rijst.

Snij ui en look en bak zachtjes in wat olie.
Voeg de grof gesneden groenten toe en bak knapperig.
Pel ondertussen de garnalen en bereid de rijst voor.

Voor de rijst heb je eigenlijk weinig anders nodig dan goede gekruide olie. Bak de rijst glazig in de warme olie en overgiet met kokend water tot hij klaar is. Zorg dat hij glanzend, kleverig en uitgebakken is.

Voeg kokosmelk en curry toe aan de groenten en laat eventjes doorkoken. Voeg op het laatst de garnalen toe en besnipper net voor het serveren met koriander en peterselie.

Héél lekker met gedroogde ajuintjes, al lusten mijn dochters dat niet.

Voor de rest: je zult alleen maar gesmak horen. En je zult voor de rest van je leven geen rijst uit een zakje meer koken. Jakkes vlugge rijst.
Mme Zsazsa heeft een lekker recept voor het prepareren van rijst.

Smakelijk.

Invloed

May 22nd, 2009

Wie mijn lief kent, zal lachen.
Want wie hem kent, weet dat hij moeilijk te beïnvloeden is.
Reclamemakers zouden aan hem een hele kluif hebben, want hij is altijd doordacht als hij iets koopt.
(Buiten de Pampers dan, want die zijn op commando)
Hij maakt studies, vergelijkt en koopt nooit iets dat puur merkbepaald is (op tabak na). Zeker niet omwille van het merk.
Het heeft niks te maken met spaarzaamheid, maar enkel en alleen met nuchterheid, denk ik.

En nu heeft hij een week of twee geleden voor het eerst in zijn leven wenskaarten gekocht. Puur en alleen omdat hij die mooi vond en omdat ik persé naar de Markt Van Morgen wou voor de kaartjes van Sarah.

We hebben mooie kaartjes gekocht, jong. Ze waren zelfs leuk verpakt en niet duur. Ze zijn gewoon stukken beter dan de HallMark (zoiets)-brol die ik meestal echt niet mooi vind. Bovendien sponsor je op die manier iemand die haar echt inzet voor schone dingen en zo.

Mijn lief was in de auto al aan het fantaseren voor wie ze waren, wie had dat gedacht.

Bentoboxen en pampers

May 22nd, 2009

Het één heeft niks van doen met het ander, maar beiden kwamen in me op vandaag.
De bentoboxen, omdat ik de voorliefde voor degelijk voorbereide lunchboxen van de Japanners heb ontdekt. Al een jaar of acht eigenlijk, toen een Japans kind in mijn stageklas me met veel trots zijn ‘boterhammendoos’ presenteerde. Ik viel bijna om. De accuraatheid en liefde waarmee die mama haar zoon culinair én esthetisch verwende. Amai. Niet alleen oogde het schoon, het zag er ook allemaal lekker en uiterst aantrekkelijk uit: kwarteleitjes, mooi verpakte gestoomde komkommer, verpakt in een preibundeltje, wilde rijst in een balletje gerold met sesamzaaadjes, eierpannekoekje en iets zoets. Er waren nog drankjes en er was ook rauwe vis, maar daar herinner ik me weinig van.
Hoedanook, ik heb een dochter die zeer manipuleerbaar is (twee zelfs) als het om eten gaat: ik moet maar wijzen op de vitaminen en eindeloos zeuren over het tempel-zijn van je lichaam, en ze eet alles wat ik haar geef. Ik zou haar boterhammen graag wat gevarieerder maken en aanvullen met kleine porties groenten en fruit. Ik doe een tweede poging om me een bentobox aan te schaffen. Echt deze keer. En ik maak haar weer vanalles wijs over eten en al.

De jongste kent maar één woord als het over eten gaat: lekker.
Ze maakt grove draaibewegingen over haar buik en eet alles wat ik haar geef. De ene keer minder dan de andere keer, maar altijd voldoende. Meestal teveel, vermoed ik.
Daar wij ‘s avonds koken, eet ze gewoon nog eens mee, dan wel zonder vlees/vis, omdat ze die porties ‘s middags bij de onthaalmama krijgt. Dus enkel groenten en rijst, pasta of patatjes. Onze Cica kookt trouwens subliem voor ons kind, jong. Wat een geluk.

En dan de pampers: Ik koop altijd echte Pampers. Uit koppigheid, omdat ik bij vorig kind geen centen had voor Pampers, en me moest behelpen met goedkopere versies. Ik herinner me veel gesakker en natte broeken, maar bon. Nu let ik zelfs niet eens meer op de prijs van de Pampers, ik weet begod niet wat een doos in de Colruyt kost, want mijn lief gaat daar om.
Ik weet wel dat ik bij elke pamper blij ben dat ik die heb, ecologische dingen zijn echt niet aan mij besteed. Ik denk dan al eens aan mijn grootmoeder die vandaag 80 is, en die dat nog niet volautomatisch deed met haar negen pagadders in de tijd.
Ik heb echter een nichtje die dat af en toe eens uittest, andere soorten pampers. En ik vind dat eigenlijk wijs hoor, want waarom zo je veel moeten betalen als blijkt dat er een kwalitatief gelijkaardig product bestaat dat minder kost. Een oproep aan mijn lezers( -essen, wellicht): ooit al eens andere pampers geprobeerd? Wat zijn uw bevindingen? Voordelen? Nadelen?
De billen van onze kinders zullen u dankbaar zijn.

Terug

May 17th, 2009

Twee weken zonder externe communicatie kunnen deugd doen. Ik heb mijn mail niet gecheckt, mijn gsm uren, zelfs dagen niet aangezet, en ik heb al helemaal niet geblogd. Omdat mijn leven weer eens vol met andere dingen zat. Met weekend weg zonder kinderen en véél en lekker eten.
Met schone moederdaggeschenken en gebakken spek en eieren.
Met oefenen voor muziektoetsen en reikhalzend uitkijken naar bbq en lange weekends.

Het komt er allemaal aan en ik ben nog op zoek naar goede, vooraf te maken groentengerechten voor de bbq voor mijn schoonfamilie.
Wat er wél al op de menu staat: wortelen met koriander, witte boontjes met verse tomatensaus en allerlei salades. Gegrilde courgettes, wortelen en tomaat.

Hebt u nog andere suggesties?
Maar nu ben ik lekker terug.
Moest ik kunnen, ik zou zeggen, ik breng de zon met me mee.

Billie

May 3rd, 2009

Er is een gigantische spinnenfamilie geland in onze tuin.
Aan de rand van ons kotje, eigenlijk.

Ze zijn zo ongeveer met driehonderd, vermoed ik, en ze zijn ieniemienieklein en ros.
Ze hangen daar te friemelen en te draaien en werken zich uit de naad.
De minste windstoot zorgt voor een gigantische verandering in het webstructuur, en heftig wordt er draad gesponnen.
Het lijkt kristaldraad, zo fijn, zo teer en zo schoon.

Ze zijn de reden van het uitstellen van het kuisen van het kotje: eerst moesten zij de wijde wereld in. En dat lukte vrijdag nog niet, en mijn lief stond heel voorzichtig naar die kleintjes te staren en zuchtte: ‘Dan doe ik het morgen of zondag wel.’

Om twee uur in de namiddag rolden ze zich in een bolletje, als een kastanje zo groot, en deden wellicht een noenetuk. Ze hingen daar te hangen en wij stonden muisstil met vier naar dat bolletje geluk te kijken. Tot de grootste, stoerste en hefstige zich in beweging rolde. Na één seconde waren ze weer vol in actie.

‘Baby’, riep Clarisse. Billie, dacht ik gauw. Billie is zijn naam. Want de stoerste en hevigste heet in mijn dromen altijd Billie.

Dat, en het feit dat ik een stiekem takje jasmijnen op mijn schouw heb staan, maken van mij de gelukkigste mens van de hele wereld.
Wat een heerlijk weekend.