Juffrouw

February 27th, 2009

(Doe maar voort met het zoeken naar het ultiemste Westvlamse woord. Als ik volgende week in een zotte bui verkeer, pik er geheel en al subjectief het woord uit dat ik het schoonst vind. En ik verras de persoon die het ingezonden heeft, met een klein geschenkje.)

Ondertussen heb ik in de vakantie voor een dag juffrouw mogen spelen. Want Anouk had sleepparty en er werden 6, uiteindelijk 8, miesjes verwacht.

Jan had plots 10 vrouwen in zijn huis. Veel heeft hij er niet van gemerkt, want hij zat aan de overkant van de straat op café zijn krant te lezen.

Het topmoment: gezelschapsspelletjes-ronde in de living. Voorzie genoeg spelen die met 2 kunnen gespeeld worden en niet te lang duren. Verdeel ze in groepen van 2 en zet ze in gang. Bepaal zelf de groepen, anders komt er miserie van. Doe dat via lotje-trek. Laat de groepjes dan rond gaan, voorzie een extra spel voor time-outs.

Maak voor elk kind een kaart met zijn naam, en schrijf de spelen eronder. Wanneer een spel gespeeld is, komen ze om een kruisje. Vollle kaart = spel-diploma.

Geen wonder dat ze na een halfuur ‘juf’ riepen, terwijl Marie normaler is de laatste 2 jaar. Inclusief Anouk, die ‘juffrouw’ kweelde. Tsss.

Drink ondertussen koffie in uw keuken en lees de Knack. Je hebt ruimschoots de tijd om je eten in de oven te zetten en te genieten van de zeldzame stilte tijdens sleepparty’s.

(En ik weet dat ‘slieppartie’ het lelijste woord ooit is, maar de term valt hier de laatste 4 maanden zo ongelooflijk veel, dat ik vergeten was hoe lelijk een woord kan zijn)

Westvloams, update: Westvlams

February 22nd, 2009

We waren gisteren in Oostende.
Met als gevolg dat ik gisteren/vandaag echte bouillabaise aan het maken ben. Met kabeljauwkoppen en al. Met tonnen vis en een rouille die ik straks klaarmaak.
Met als ander gevolg dat ik weer genoten heb van de taal die de zeelingen daar spreken. ‘Niet teveel propozjisjes (proposities) hebben’ ofte ‘niet teveel noten op je zang hebben’.

Ik vind onze taal machtig, en luister met ongelooflijk genot naar Hannelore Bedert’s Vocabulaire.

Ik vroeg het me gisteren héél lang af:
Wat is het schoonste Westvlaamse woord dat u kent?

(Zet in het in de commentaren en vertel er gelijk bij waarom u dat vindt.)

Update: Mijn man, die zo af en toe kritisch komt koekeloeren over mijn schouder; zuchtte bij het lezen van dit bericht: Schatje toch, wij zeggen toch Westvlams. En inderdaad, dat doen we. We zeggen wel : Wetsvloandern, maar niet Westvloams. Vandaar de update. Jan, moest je toch ooit ook eens een keer op de blog lezen, dan zou je zien dat ik veel meer naar je luister dan je vermoedt 🙂

ORS

February 22nd, 2009

Het zoutje goedje was ORS (Oral Rehydration Salt).
Het smaakte bij momenten zo zout als zeewater en ging er na drie pogingen bijna helemaal niet meer in.
Ze zag me komen, met een drinkbeker veel zeewater.

Nog nooit sputterde ze zo hard tegen en volgden de ‘neeneenee’s’ elkaar op.

Dan maar de harde manier: Ik heb het een dag lang met zo’n spuitje gegeven dat bij siroop zit. Zo’n spuitje bevat 5 ml. Aangezien het aangewezen was haar een halve liter vocht toe te dienen die dag, heb ik haar verplicht 5 ml te drinken om de 10 à 15 minuten.

Het ging, onder luid protest, vrij gemakkellijk. Ze vergat het telkens en heeft me maar 2 boze blikken gegeven.

Dag 2 dan. Mijn mama nam verlof, aangezien ik weer moest gaan werken.
Blijkbaar is mama overtuigender als het over zeewater-drinken gaat. Toen ik ‘s avonds thuiskwam, dronk ze zelf, met plezier, het vocht uit zo’n pipet. Mama had er een zeer kleine hoeveelhied fruitsap aan toegevoegd, om de zoute smaak wat te neutraliseren.

Dag 3, 4 en 5. Water uit een beker lukt moeilijk, aangezien ze dat wellicht associeert met zee en zout.
Ik zal haar een nieuwe beker kopen, zodat die associatie verdwijnt. Fruitsap, appelsap en water uit een glas lukken wel. Ze heeft nu het rietje ontdekt en drinkt veel met een rietje.

Ze gooit zoenen naar iedereen die vertrekt en zwaait naar alle mensen die van de Ledebergse markt komen. Ze eet weer drie boterhammen en drinkt melk met veel goesting. ‘Papaaaa’, ‘zusje’ en ‘pardon’ zijn de woorden van het moment. Net als ‘opjejeten’, ‘danku’ en ‘stuutje’.

Ze is genezen, zou je zo kunnen stellen.

Het was ochtend, vanmorgen.
Na rituelen van badkamers, koffie en boterhammendozen, loopt Anouk altijd de trap op, richting kamer van Clarisse.
Elke dag weer. ‘Mama, wacht eventjes aan de deur. Ik wil haar het eerste zien.’

Wat ik enkele seconden later in mijn armen heb, lijkt niet op dat kleine, energieke, lachende spook dat ik normaal begroet.

Geen lach, geen herkenning, zelfs niet eens een kraai.
In paniek bel ik Jan. Ze ziet geel, dacht ik, ze slaapt verder op het kussen waarop ze anders vrolijk de diertjes van haar pamper begroet. Ze kan haar arm niet omhoog houden en haar been evenmin.

Na een halfuur schootje-zitten, melk-drinken en rug-wrijven, zie ik voor het eerst rood op haar wangen. Welke gruwelijke gedachten er daarvoor door mijn hoofd spookten: mens, u wilt het niet eens weten.

‘Oh’ is het eerste woord dat volgt.

Daarna volgt er niet zoveel meer. Een slapende baby op de grond, die me vervolgens doet bellen naar het werk dat ik niet kom, daarna naar de dokter om zo vlug mogelijk langs te gaan.

Uitdroging, was het verdict. Vandaar de lustelooshied en het velletje dat bleef staan. Ook al drinkt ze de laatste weken opmerkelijk meer, hé Cica, en ook al blijven haar pampers de laatste dagen droog, kurkdroog.

Het valt allemaal wel mee, en ze blijft voor de rest van de week bij ons. Enkel wat in de gaten houden, alert zijn voor die halve bewusteloosheid, die absoluut niet meer mag, en vooral veel water geven met zoutsupplement.

Terwijl ik nu koffie drink en stiekem geniet van dit verloren moment, denk ik eraan wat voor een gelukzak ik ben.
Wat voor een chance wij hier hebben, dat uitdroging onmiddellijk voorkomen kan worden. Met een fles water, en wat poeder.
Ik denk aan de Afrikaanse moeders, die in de schroeiende zon levenloze baby’s vasthouden, in de hoop dat de borstvoeding volstaat.

Ik mag daar niet aan denken, ik, want mijn maag doet pijn en mijn hart draait zich om in mijn lijf.

Oud en nieuw

February 14th, 2009

Wat voor haar nieuw is, is voor Jan en mij oud. Zo oud dat ik rechtstreeks terug in mijn kindertijd word gekatapulteerd. Poes en stapelpop van Jan, poppenhuis behoorde lang geleden mij toe.
Nu niet meer, blijkbaar.

Voor nu en nog heel lang

February 11th, 2009

Voor nu en nog heel lang.

Leesbevorderende projecten vind ik altijd zalig. Zoals het recente project, zie hierboven voor een link.

Dat ze veel geld kosten, is waar.
Dat dat geld misschien anders besteed kan worden, ok.
Dat je boek-arme gezinnen misschien toch niet over de streep trekt, ik kan er in komen. Dat je die kinderen toch moeilijk naar de bibliotheek krijgt, akkoord. Maar toch.

Lezen wordt enkel wantrouwig bekeken door zij die niet lezen.
En ik heb er hier zo één in huis. Die niet graag leest, op één literair boek na. ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’ – Milan Kundera.

Van alle boeken net dat ene.

Af en toe lees ik parels die ik zo bij hem passen vind. Nonchalant leg ik ze op zijn nachttafel, maar verder dan bladzijde twee geraakt hij zelden.
‘Niet mijn stijl’. ‘Veel te moe’.’Met andere dingen bezig’.

Microsoft-gewijze boeken, over aartsmoeilijke applicaties en .Net-informatie, lijken hem veel spannender, terwijl ze mij bij de aanblik alleen al hoofdpijn bezorgen.

Anouk leest wel. Veel. Haar technisch leesniveau is nu zodanig ontwikkeld dat spellen geen barrière meer vormt. Ze komt tot de kern, snapt het verhaal en fantaseert erop los.
Zelfs verfilming is geen dooddoener. Sjakie en de chocoladefabriek (film) vond ze mooi, maar het boek, dat nu net uit is, duizend keer mooier.
Dat je in je hoofd zelf mensen tekent, zegt ze.
Dat het verhaal spannender lijkt, omdat je zelf een fabriek bouwt, bedenkt ze ook. Dat de opa grappiger is, het verhaal droeviger, en de mensen echter.

Clarisse houdt het voorlopig op dierenboekjes. Aap, paa(r)d, leeuw (inclusief gebrul), miauw en woef. Aap voor schaap en ‘grgr’ voor varken. Ze kruipt in een veel te hoge stoel, neemt het boek in haar handen en heftig gesticulerend wijst ze alle dieren aan.
Ik heb door de jaren heen een verzameling aangelegd van kartonnen boekjes, die ze gretig verorbert.

Al snak ik naar de tijd dat ‘Kikker‘ haar favoriet wordt. De minimalistische, kinderlijke tekenstijl van Max Velthuys vind ik verreweg de schoonste van al.

En u? Wat leest u op dit eigenste moment?

Weekend

February 5th, 2009

Nog een dag en we vertrekken naar de Ardennen.
Met 20. Kinderen inbegrepen.

Een groot huis, met grote speelkamer, living met open haard en (wellicht) veel lekker eten.

Njammie.

Voor u: een allerfijnst en -lekkerst weekend.

Rock 'n Roll

February 4th, 2009

In het begin was het bij ons gelijk een beetje rock ‘n roll.

We gingen laat uit, kropen vroeg in bed, om ‘s middags helemaal van vooraf te beginnen. We sliepen amper vier, vijf uur en we haalden daar meer kracht uit dan wat anders.

Ik had om de dag van die beknellende kriebels, die soms zelfs al op krampen leken. Zo verliefd was ik, jong.

We droomden van baby’s, van toekomsten en van ‘dat zullen wij nooit doen, amai’. Er liep een kleine pruts tussen al die vrienden, die bij ons in de kamer sliep en het gezellig vond tussen de groten. Ze kakelde godganser dagen ‘kidat?’ en proefde van alle jovialitiet van iedereen die bij ons op bezoek kwam.

Het was niet alleen rock ‘n roll, het was ook een zoeten inval. Dagelijks mensen aan onze deur, die bleven eten en voor korte nachten zorgden. Veel muziek, veel bier en heel veel gesprekken die oeverloos leken.

Die baby kwam er.
Die toekomst, ewel daar zijn we mee bezig, sie.
Die dingen-die-we-nooit-zouden-doen, zijn een constante geworden.
Die rock ‘n roll is verdwenen, op enkele luttele momenten na. Dan lijkt het de zoete zonde. Het verloopt stukken rustiger nu, het kabbelt voor.

Maar ik zou die intense momenten van vroeger voor géén goud ter wereld willen missen. Het zijn zowat de grondvesten van wat wij met elkaar hebben.

Trouwens, het voorjaar komt eraan. Wat wil zeggen dat wij voor het eerst sedert lang er met ons twee van onderuit muizen.

Het wordt weer rock ‘n roll. ‘k Geef het u op een blaadje.

Begraven

February 1st, 2009

Hij is begraven, die oude lieve man.

Het doet altijd zeer, in de kerk zijn, voor mij.
Maar, zoals mijn tante opmerkte, het is een manier van afscheid nemen. Een uniek moment om samen nog een laatste gedachte te hebben.

Toch, ik ben blij dat het achter de rug is.

Dood gaan hoort bij het leven, laat ik daar dan maar van uitgaan.