Blij

December 5th, 2008

Ik las er een lang geleden over, en was van plan de muziek zeker eens te beluisteren.
Weinig tijd, veel geheugenverlies en meer van dat, zorgden ervoor dat ik het vergat.

Tot ik deze week een performance zag in de Laatste Show.

En ik werd er blij van.
Het liedje zingt de hele dag in mijn hoofd.
Het zorgt voor een grote glimlach op mijn gezicht.

Ik presenteer u op een youtube-blaadje: Herman Düne. Met te weinig helderheid, en teveel bass, maar voldoende warmte om het weekend in te gaan. Fijn weekend.

Ervaring

December 5th, 2008

Toen ik nog waggelde met de dikste buik uit mijn leven, keek ik vol gulzigheid uit naar uren en uren en uren lezen. Ik had via mijn nichtje een stapel boeken op de kast neergelegd, waar ze lagen te lonken tot ik niet meer hoefde te werken.
Ik zou lezen tussen de voedingen door, na de middag, in de avond, ik zou lezen op het toilet en in bad. Ik zou borsten aanbieden en boeken verslinden.
Zo zou mijn leven er vier maanden lang uitzien.

De stapel ging ongelezen terug. Maanden later, toen ik allang weer aan het werken was.

Wat ik die vier maanden dan wel deed?
Borsten aanbieden, borsten aanbieden en nog meer melk produceren. Slapen, moe zijn en borsten aanbieden. Lang douchen en weer borsten aanbieden.
Regelmaat was een ver-van-mijn-bed-show voor dat kleine mensje.
Ze at en ze sliep. Ze weende, hikte, boerde en hing dagen op mijn buik.

Sommige dagen moet ik op zestien voedingen gestaan hebben, vrees ik zo. Wat ik aan bijna niemand durfde vertellen, want ze moest allang op 8 staan. Ik durfde haar bijna niet te wassen, met haar verse babygeur en zachte vel. Ik stak haar één keer per week in een badje. Ik legde haar op haar buik als ze nergens anders voor te vinden was. Ik, correctie, meneer des huizes gaf haar volle melk toen het nog water moest zijn. Ze at brood met hopen toen ze nog geen tanden had, en prei en ajuin toen dat nog niet mocht volgens de regels van Kind en Gezin.

Hoe meer kinderen je gekregen hebt, hoe heerlijker de evolutie. Veel minder schrik en vragen, welkom aan ervaring.

Mustaf

December 3rd, 2008

Oorlogsverhalen zijn hier alomtegenwoordig.

Eerst was er de eerste Wereldoorlog, dan de tweede, en nu zijn we bij Congo beland.

Veel vragen voor een kind van negen. Spanning, curiositeit en medeleven, doorspekt met een kritische blik.

Ik zucht een klein beetje als ze weer mijn mening vraagt. Ik vind oorlog moeilijk en lastig, laat staan hoe zij er over denkt.

Dat er niet altijd winnaars en verliezers zijn.
Vindt zij, uiteraard, nu nog wel.
Dat er geen Belgische soldaten naar een vreemd land mogen gaan, zegt ze ook. Want ja, denk eens aan die families van de soldaten die vertrekken.
Een koude rilling zorgt ervoor dat ik terugdenk aan Rwanda, aan het DonBoscodrama. Aan hoe moeilijk keuzes zijn. En hoe hard Afrika hulp nodig heeft.

Plots buigt het gesprek af, en komen we bij Mustaf terecht.

Lieve lieve Mustaf. Rebel eerste klasse, maar mijn dikke vriend.

Ze kent het verhaal van Mustaf nu ook, juf heeft het verteld. Hoe hij bijna te voet van Albanië kwam, met zijn mama en zijn broers. Hoe zijn papa vermoord werd, en zijn hele hebben en houden in zijn hoofd zat. Hoe vreemd hij het vond, toen hij hier kwam logeren, dat hij niet op straat mocht spelen, met de buurjongen. Thuis, en op de Muide, mag dat wel.
Hoe lastig het moet zijn, mama. Stel je voor dat Jan sterft, dat wij vertrekken. Met niks, mama. Te voet, zomaar, weg uit ons eigen leven. Mijn donsdeken, zei ze verschrikt, mijn oma en mijn spannend boek. En zusje, hoe zou het gaan met haar?

Vragen razen door haar hoofd, en eventjes lijkt haar hoofdje te klein voor zoveel zorgen.
Zucht. Wat doe je met kinderen? Onthoud je ze gruwel en spaar je die op voor later? Of maak je hen wijs dat het leven voor anderen veel lastiger is, in de hoop dat ze blij zijn met hun eigen leven? Ik vind het een moeilijke kweeste, één van de moeilijkste apsecten van opvoeding.

Gelukkig eindigt de avond met Sinterklaas en voorleesverhalen en met een gelukzalige glimlach omdat het bijna 6 december is.

Dat er zelfs kinderen zijn in haar klas van wie de mama nooit in Sinterklaas gelooft, piept ze vol verontwaardiging van onder haar deken.
Ik haast me de kamer uit, want op zoveel vragen heb ik vanavond echt geen antwoorden klaar.