Baba

November 17th, 2008

Na zeven weken exclusieve papa-aandacht, wegens cytomegalievirus dat nogal hardnekkig was/is, stonden we er deze ochtend weer alleen voor, de dames.
Dat piekt, zeggen ze.

Ewel, ja, jong. Een mens is dat zo gewoon, samen zijn in de ochtend. Kopje koffie, wat babbelen, ik wil alle ochtenden zo.

Clarisse had het door.
‘Papa?’ ‘Baba?’
‘Papaaa!’
‘Papake?’
‘Papa.’ (dat klonk berustend). Al speurde ze naar de keuken, naar de buitendeur en naar de gang.
Als je moeder dan nog eens keihard je vinger knelt tussen de vensterbank van de onthaalmama én de fietsstoel, dan weet je sebiet weer waar die papa allemaal goed voor is.

Maar bon, cytomegalie is even stout, denk ik zo. Een gemeen virus dat mijn hart eventjes deed stil staan. Dat trouwens nog altijd, weeral, wat koorts met zich meebrengt.
Na zeven weken weer opnieuw. Pfiew.

Joepie! Nieuwe buren

November 16th, 2008

Stel: we hebben beslist een huis te kopen.
Stel: we hebben een zaterdagnamiddag vrij en besluiten voorzichtig eens rond te rijden, zodat we kunnen inschatten waar we willen wonen.
We doen buurt per buurt. Omdat we zo graag in Ledeberg wonen, besluiten we dan ook hier onze zoektocht te beginnen.
Wat rondrijden, wat kijken, de buurten eens verkennen.
Ofwel blijkt de plaats niet ideaal te zijn, ofwel lijkt het huis ons veel te klein.
Plots zien we een huis te koop, zonder immo, in een leuke buurt.
Ik stap uit en naast het huis staan 2 pubers te giechelen.

‘Oh, jeuj, nieuwe buren!’, roept de ene.

Het gesprek is gauw gestart.
Of er hier tuinen zijn (ja!schone!) en of het huis al lang te koop staat (neen!).
Of het hier leuk wonen is (super!super!). Alleen wat druk tijdens de ochtendspits, omdat hier een school is (goed om weten).
Of we kinderen hebben. Ja hoor, twee, zeg ik blij. (Joepie, giechelen ze in koor).

Een blik door de brievenbus geeft me net het zicht dat ik wil: een oud huis, mét tuin, een mooie trap en veel plaats.

Ik smelt.

Ik zie mijn meubels staan, kies in mijn hoofd de kleuren voor de gang en mijn maag doet van verliefdheid, met vlinders en al.

Verliefd op het huis.

Het ligt boven onze prijsklasse, dat wel. Er is nog werk aan, wat gauw nog wat kosten met zich meebrengt.
En, ik leerde het deze morgen van deze wijze meneer, je moet net proberen je emoties wat aan de kant te zetten als het om de aankoop van een huis gaat. Pas op die manier kan een mens een huis kopen zoals het hoort. En de immomarkt staat wat onder druk, dat ook. Overal zie ik updates, prijverlagingen, of ‘prijs bespreekbaar’ staan.

Een huis kopen wordt dus een oefening. Een oefening in beheersing, rationaliseren, en durven.

Ik zie dat zitten, jong.

(En, oh, er is een babytje geboren deze nacht! In een uurtje of twee, zowaar!)

Haar oude zelf

November 13th, 2008

clarisse-blokken

clarisse-lacht

Ze heeft zichzelf teruggevonden, en het duurt nu al een week. Op koorts, stevige hoest en snotneus na, dan toch.

Dingen die niet mogen van de juf

November 13th, 2008

– alleen op de computer zitten. Voor vreemde mannen die afspraken willen maken.
– verlof nemen op een schooldag.
– zoveel vertellen over Anne Frank en Hitler. Zoveel vertellen tout court.

Dat eerste, daar kan ik min of meer mee leven. Min of meer.
Dat tweede, dat zou ik zo graag eens doen, één keer, zodat we eens een lang weekend naar de Ardennen kunnen, iets wat enkel in het schooljaar past.
Dat derde, dat moeten ze me toch nog eens opnieuw uitleggen op de komende ouderraad.

Ze zal me graag zien komen, de juf.

Komiek

November 12th, 2008

Zeg nu zelf: wat rondsurfen op het net zodat je de huizenmarkt wat beter kan inschatten, het is een plezier op zich.

Eerlijke prijs, voor meer info mail naar ripper@…

Alle zijwanden zijn vernieuwd.

Geen koer en geen tuin, dus ook geen onderhoud, veel beter dan een appartement.

Ik beleef alvast spannende en hilarische momenten vanachter mijn pc.

Tussen leven en dood

November 11th, 2008

Er hangt een ragfijne draad tussen realiteit en sensatie.
Een draad waar Anouk vaak op balanceert.

Sommige dingen zijn op zich een sensatie, en het is ook voor mij moeilijk om het realistisch te houden.
De overwinning van Obama. Het vinden van een babylijkje. De herdenking van de Wapenstilstand.

Ze is zeer blij dat Obama gekozen werd, zegt ze. Omdat hij eerst wil praten voor hij vecht. In tegenstelling tot McCain, pleit ze voort, want die wil liever vechten. Een vreemde uitleg die ze van haar juf gekregen heeft, en mij veel te eenduidig lijkt. Het is ook een moeilijke opdracht, ik weet het.

Dan het babylijkje. Ze hoorde het op het nieuws en kon het niet snappen. Waarom doet een mama zoiets, vroeg ze verwonderd. Hoe leg je zoiets begod uit? Hoe zorg je ervoor dat je niet stigmatiseert, zonder dat je de waarheid oneer aandoet?

Tot slot de nonkel van mijn grootvader, die gestorven is, elf dagen voor Wapenstilstand.
Van wie ze de foto op kopie heeft, en hem plots koestert als was het haar broer. Van wie haar de menselijke dingen het meest interesseren: hoe nam zijn mama het op, hoe ging het met zijn broers?
Gepakt met boeken en strips over de oorlog, gaat ze morgen naar school.
‘Spullen over de oorlog’, had ze gevraagd.
Het lijkt spannend, het komende thema op school. Vol weetjes en ‘oh’s’ en ‘aha’s’.

Maar dat is het niet. Het was wreed, en akelig en het land lag vol doden.
En de soldaten die den oorlog hadden meegemaakt, zeiden: ‘Zwijg erover, het was zo erg dat we er niet meer over willen klappen.’

Die gedachte staat in schril contrast met het toerisme in Ieper, dat rijk wordt op kop van de oorlog. Uiteraard is het dubbel, en die mensen moeten daar ook leven.
Al stel ik me vragen bij de pralinewinkels die speciale frigozakken verkopen, zodat de toeristen na de Last Post hun chocolade kunnen oppikken.

En plots

November 8th, 2008

Al weken kent ze enkel één arm. Of twee.
Die van mij en die van Jan.
Al weken houdt ze niet meer van kusjes, vreemden en van speelgoed.
Ze wil gepakt worden van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Ze wil enkel knuffelen als zij daar zin in heeft.
Bovendien wil ze stappen, maar dat lukt haar enkel aan mijn hand.
Mijn verlof heeft me bijna een spierverrekking gekost, toch blijft ze ontevreden.

Tot deze morgen. Tot nu.
Ze heeft haar rust hervonden, speelt minuten lang met Duploblokken en lacht van zodra je naar haar kijkt.

Clarisse is weer de oude, en er zijn hier drie mensen die daar ongelooflijk content mee zijn. Zo content dat we zelfs beslist hebben dat we in 2009 een huis willen kopen.
En zo valt in het weekend weer alles in zijn plooi.
Goed weekend.

Emo

November 6th, 2008

Ik heb mezelf voorgenomen er niet naar te kijken, naar Doodgraag Leven.
Ik ben véél te bleiterig en hou niet van emo-tv.
Maar dinsdag zat ik zo gezellig voor tv, en ik was te moe voor Canvas.
En het was Doodgraag Leven.

Ik keek toch. Met één oog, want ik was ook aan het lezen.

Ik vond het verpletterend.

Niet het concept, wel de mens. De mens die ontroerd was voor het Deus-concert en die zo schoon zei ‘Dat ik dat mag meemaken.’ Al die gretigheid in het leven bij die jonge kankerpatiënten, al dat cynisme. Die hoop, die beperkte toekomst.

Ik ga niet kijken naar het programma, mijn hart heeft daar geen deugd van.

Maar ik draag hun gulheid in het leven mee in mijn hart.

Slaapparty

November 3rd, 2008

Dat ze vaak langer dan mij in de badkamer staat, dat wist u al.
Dat ze nu ook alleen met haar vriendin ‘toeren rond de blok’ doet, weet u nu ook.
Ze organiseert vanaf nu blijkbaar ook slaappartijen, met uitnodigingen die ze in Word typt en opslaat onder Mijn Documenten.
Ze wil alleen zijn, en urenlang dansen terwijl ik kijk.
Ze kiest ‘quiche’ als traktatie voor haar verjaardag op school, want dat vindt ze ‘cool’.

Ze wordt negen jaar deze week, en ik reken haar alvast bij de beginnende tieners.