Blinde liefde

October 18th, 2008

Zo schoon. Ik sla net de weekendbijlage dmWax open, waar een citaat mijn aandacht trekt.
‘Als liefde blind is, waarom is lingerie dan zo populair?’ (Acteur Eddie Murphy).

Hey-ho.

Dergelijke citaat komt niet zozeer van Murphy, maar is geënt op een zin uit een liedje van David Lee Roth.
‘If love is blind, why do her stockings look so nice?’
En als er nu iemand met zo’n citaat weg mag lopen, dan is het meneer Roth wel.

‘Your Filthy Little Mouth’ vindt plots zijn weg naar onze boxen en vervult mijn zaterdagmorgen met de fantastische kunsten van David Lee Roth. Ik leerde hem kennen via mijn man, en ik acht hem tekstueel zo hoog in, dat ik met liedjesteksten en woordenboeken in mijn zetel kruip.

Het weekend is begonnen. Voor u hopelijk ook.

Weekendkrant

October 18th, 2008

Samen met koffie, pistolets en rust, is de weekendkrant van de Morgen één van de geneugten op zaterdag en zondag.
De kinderen sleur ik mee in Breedbeeld, waar indrukwekkende foto’s het voor het zeggen hebben.
De krant, met nieuws, lees ik meestal op zaterdag en zondagvoormiddag.
De Morgen Magazine is mijn officiële bad- en bedlectuur.
De reportages zijn voor ergens in de week, op de trein of in mijn pauze.

Ik vind 1.5 euro voor zoveel journalistiek weinig. Zodat ik stiekem soms ook nog de Standaard koop, voor dubbel plezier.

Het papier-afval van zoveel kranten wordt gerecycleerd in de vorm van geschenkpapier voor de oudste en scheurplezier voor de jongste.

Kinderkousen

October 16th, 2008

Waar koopt een mens schone, gekleurde kinder- en babykousen die na een eind niet beginnen slobberen?
Ik heb alleen de Hema, Zara en H&M uitgetest.
Bevindingen?
Bij de Hema vind ik ze zeer leuk, zeker die kniekousjes voor baby’s. Soms vind ik ze minder van kwaliteit, maar nu heb ik er wel die al lang meegaan en nog altijd stevig rond de beentjes zitten.
Zara: minder content van de kwaliteit, jammer.
H&M: altijd tevreden over de stevigheid, maar ik zie ze vaak minder graag.

Hebt u andere ideeën voor kousen voor kinderen? (Ik zoek ook nog broekkousen/kousebroeken in leuke kleuren.)

En de winnaar is…

October 15th, 2008

Marc.
De schort weegt 213g, en Marc zat er het dichtst op.
Nu, mijn zesde zintuig zei dat ook, dat Marc de winnaar zou zijn.

En toen had ik al rood en oranje voor de schort gekozen.
En toen had ik al het kleinste patroon van de twee overgetekend.

Maar misschien vindt hij rood en oranje schoon, en maakt hij zich toch beduidend minder vuil dan een vrouw in de keuken.
Dus, Marc, ze is van jou. Je krijgt ze eerstdaags in je brievenbus, als een echt kadootje.

Nu ik gelijk een echte naaister begin te worden, en naaien met stip als hobby nummer één zet in het vriendenboek van Anouk, heb ik ook maar een rokje gemaakt.
In tijden van bezuiniging kan het tellen, want ik kreeg de stof van mijn vriendin, die twee lapjes gerecupereerd had uit een kleedje dat haar oudste op de rommelmarkt had gekocht.
Zodoende hebben oudste dochter van vriendin, jongste dochter en onze dochter nu een gelijkaardig kledingstuk voor iets als 5 euro. Ik vind het nog schoon bovendien.
In alle naailust wou ik rode appel-zakjes op het rokje stikken, maar kom, angst om het te verkwansen primeerde.
Het volgende kledingstuk wordt een rok voor mezelf. Model en stof naar keuze. Joepie, ik zie uit naar dinsdag!

Zinnerig

October 13th, 2008

Wat doet een poesje?
Miauw miauw miauw

Wat doet een hondje?
WoWoWo

En ze weet verdorie goed dat koeken lekkerder zijn dan droge boterhammen.
Ze houdt van mensen in haar gezichtsveld en laat dat duidelijk merken.
Zussen krijgen klauwtjes als ze met het speelgoed gaan lopen.
Alleen zijn lijkt plots erg erg alleen.

Gelukkig lust ze ook olijven en glundert ‘popa’ als ze Jan ziet. Doet ze aaitjes over Jans hoofd en geeft me natte zoenen. Kept enkel als ze er zelf zin in heeft, en dat heeft ze dan weer van de papa, sie.

Ze is ‘zinnerig en hebberig’, zoals Anouk dat benoemt.
Maar haar gulle lach, mateloze interesse in dieren, goede nachten en grote honger maken héél véél goed.

Of hoe kleine mensjes aapjes worden en de conditionering ten volle ontdekt hebben.

Peter

October 12th, 2008

Hij zei ooit eens, op een verloren moment, tegen mijn mama:
“Geluk is altijd iets dat voorbij is.”

Hij zegt niet zo veel, maar altijd wijze dingen. Woorden die aan een kapstok in mijn hoofd blijven hangen.
Hij piekert ook,geeft hij te kennen in één van de commentaren op mijn voorgaande berichten. Hij heeft in het verleden ook heel wat nagedacht en misschien wel doemgedacht. Wat wil je, met 9 kinderen, evenveel kleinkinderen, en altijd wel ergens iets dat mankeert. Wat wil je, met 18 jaar ononderbroken kinderen op kot, een huis dat in den tijd moest afbetaald worden, en allerhande examens voor nakende promoties. Wat wil je, als hij zowat 8 jaar geleden nog opstond voor onze dochter en er uren mee rondwandelde omdat ze krampjes had.

Dat je daar als kleindochter bijgod niet bij stilstaat, dat hij ook gepiekerd heeft. Waarom toch niet? Omdat hij er altijd rustig uitziet, geen emotionele wankelheid toont en er verdorie zo gezond uitziet, een stuk in de tachtig.

Ik ben altijd in de wolken met zijn commentaren op de blog, ook al onderneemt hij vaak meedere pogingen om er te geraken.
Ik zie hem veel te weinig, en ik ben blij, om die reden, dat we beiden internet hebben.

October 12th, 2008

Ik zat met een vertaalboekje Frans-Nederlands woord voor woord precieus op te zoeken.
Dat woorden soms figuurlijk zijn, kon ik me amper voorstellen.
Dat zinnen samenhang vertonen, nog minder.

Het waren mijn eerste confrontaties met Franse liedjesteksten, en ik vond het overweldigend.
Chambre sans berceau.
Eclats de vieilles tempêtes.
Laisse moi devenir l’ombre de ton ombre, l’ombre de ton chien.

De pathos die danste op het ritme, dacht ik te herkennen, de liefde en het eeuwige verdriet ook. Ik stelde mij het leven zo voor.

Ik was elf, zat onder een boom op een deken. Met een oud cassette, dito speler en een hoofd vol zinnen die ik een beetje begreep.
Wie goed keek, kon J.Brel lezen op het stickertje dat deels op de cassette kleefde.
Het cassetje zelf ben ik al jaren kwijt, de herinnering werd deze week weer levendig als geen één.

Zon

October 10th, 2008

Zon in oktober is verreweg de schoonste zon van al.
Het is zon die precies meer warmte geeft, omdat je het al koud gehad hebt.
Het is zon die altijd welkom is, wegens geen hittegolven in een recent verleden.
Het is zon die niemand verwacht en die als een geschenk mijn venster vult.
Het is de reden waarom ik verknocht ben aan de herfst.
Keer op keer opnieuw.

Gemeen

October 9th, 2008

Wat hebben sommige dokters en mijn vent gemeen?
Bondigheid. Zakelijkheid.
Wat hebben Jan en ik net niet gemeen?
Bondigheid. Zakelijkheid.

Wat ervoor zorgt dat ik teveel pieker, wellicht. Of alleszins, teveel vragen stel, teveel antwoorden zoek.
Gelukkig heb ik een fantastische dokter-vriendin, die alles in perspectief plaatst, verstaanbare taal spreekt als het om analyses gaat en de nodige nuchterheid bezit om dat allemaal te compenseren.

Voor de rest, alles rustig.
En eindelijk – eindelijk – het uitgestelde feestje waarbij ik zaterdag (schoon weer!) moet koken.
Mijn zinnen verzetten, daar heb ik nu ongelooflijk veel zin in, zie.

Misol

October 8th, 2008

Nu Anouk naar de muziekschool gaat, slingeren de noten rond onze oren.
Sol sol mi, mi mi sol.
vierden, achtsten en rusten.
Ik denk met gruwel terug aan de lessen blokfluit in de lerarenopleiding. Nog eventjes en ik had zowaar een aversie voor muziek gekweekt.

Maar zij niet, zij schrijft solsleutels gelijk het niks is, en oefent ritmes als geen één.
Met een meester die over sleutels en kastelen praat, lang haar heeft en een naam die ze maar niet kan onthouden, is haar kennismaking met notenleer allicht geslaagder dan de mijne.

Gelukkig maar, want anders was ze allang gestopt.

Notenleer en lerarenopleiding, het blijft een minder geslaagde combinatie. Hervorming zou wel eens op zijn plaats zijn, denk ik zo.