Ik ben niet neurotisch

August 14th, 2008

* enkel op de witte lijnen op het zebrapad lopen.
* welbepaalde motieven in de tegels ontdekken en van tegel naar tegel huppelen.
* altijd aan de rechterkant zitten van de trein, aan het venster dan nog wel.
* hopen dat er geen dunne mevrouwen met rood lang haar naast me komen zitten.
* koersen met mijn fiets tot ik net nog het groene licht haal.
* 2 keer 10 keer schudden met de fles van Clarisse voor ik hem verwarm.
* altijd evenveel blaadjes toiletpapier gebruiken.
* dezelfde boterhammendoos gebruiken, elke dag.
* in het restaurant op ‘t werk proberen om op de vierde stoel ad rechterkant te zitten.

Lange werkdagen doen iets met een mens. Lange afstanden met de trein en te voet ook.
Werken op een bureau nog veel meer: stipt beginnen, om 12 u als met de evidentie gaan eten, om exact vier uur later aan te zetten naar huis. Rollend met mijn bureaustoel van mijn kast naar mijn buro. Badgend naar ‘t toilet gaan. Iel Viel Antwaarps horen, en het allemaal begrijpen. Zij die niks begrijpen als de Westvlamingen tegen elkaar babbelen.

De horeca, dat is een berenstiel. Een kei-harde, zware berenstiel. En ik besef dat nu nog veel veel meer.

Pic Chicks

August 11th, 2008

An is terug.
Met een nieuw project. Nog maar net.
Voor wie van vrouwen en fotografie houdt.
Pic Chicks.
Check it out!

Jarretelles

August 10th, 2008

‘Een vent wordt twee in zijn leven verliefd’, zei ze samenzweerderig, toen we te voet van het zwemmen kwamen.
‘Eén keer, de eerste keer, en dan nog eens, als er baby’s komen.’

Het is jaren geleden dat ze het me zei.
Af en toe komen die woorden gelijk nog eens weer in mijn hoofd.
Plots snap ik waarom zij zeven kinderen hebben.

We stonden wat later bij haar in de keuken. Zij was volop aan het koken, zoals alleen zij dat kan: alle vuren bezet, en hier en daar, in haar wirwar van een keuken, plastieken zakken met hoopjes afval op. Ondertussen wat praten, dacht ze, want tijd, daar moet je zuinig mee zijn.

‘Mannen houden van mooie vrouwen’, fluisterde ze, want in dat huis liepen nog een tante, nonkel, broer en peter rond.
‘Mooie lingerie, ze vinden dat schoon.’

Zoveel levensvisie, daar kon ik niet tegenop. Niet tegenin ook niet.

‘Kom eens mee.’

Met ‘kom eens mee’ bedoelde ze ‘kom eens mee naar boven, naar mijn kleerkast’.

Ik hou van haar kleerkast. Heel erg veel zelfs.

Ze haalde rode jarretelles uit, die ze met schroom in mijn handen stopte.
‘Geniet ervan.’

Elke dag, als ik door mijn lingerie roefel, kom ik ze tegen. Elke keer toveren ze een glimach op mijn gezicht. Ook al heb ik ze nog nooit gedragen, ik doe ze nooit van mijn leven meer weg. Mijn grootmoeder is écht, écht, écht de max.

Kinderachtig

August 9th, 2008

Wijst naar foto en zegt: ‘Dat zijn pinata’s.’
Ik: ‘Wàt zijn dat?’
Anouk: ‘Pinata’s, mama.’ De zucht die volgt lijkt hard op die van een onderwijzeres.
Ik: ‘Ik ken dat niet, leg dat eens uit.
Anouk:’ Mama…als je dat niet weet, amai. Denk eerst maar eens vijf minuutjes na.’

Ambetante stilte, want ik weet niet waar ze het over heeft.

Anouk, vanop verdere afstand, murmelend, alsof ik het niet mag horen:
‘Zo kinderachtig van mama. Als je zoiets niet weet, dan zoek je dat toch op op Google. Amai hoor.’

Groter worden betekent niet alleen schminken en dotjes in je haar steken.
Het betekent rondslenteren in huis, in dagboeken schrijven en zuchtend naar buiten kijken.
‘Ik ver-veel me zo’ is de lijfspreuk die daaraan kleeft.

Op verzoek

August 5th, 2008

Van mijn onthaalmama gekregen. Merci voor de complimenten.
De spelregels:
1. De winnaar mag het logo plaatsen.
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en desings opvallen.
4. Zet de links van deze site’s op je blog.
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

Nu dus 7 andere Bloggers. Ik heb maar een heel beperkte blogroll, en geen RSSfeeder, dus ik lees een beetje wat ik tegenkom. Dit wil ik jullie niet onthouden, omdat ik er met plezier naartoe ga.

Op nummer één staat – met stip – Herfstmensje. Ik weet niet meer goed hoe ik haar blog leerde kennen, maar bon. Ik kijk met nieuwsgierigheid naar haar foto’s (en met veel bewondering), ik geniet van haar teksten, en apprecieer haar soberheid. Omdat ze atypisch blogt, en ik dat helemaal niet doe, ben ik een beetje jaloers op haar. En en en: ze heeft een bijzonder goede smaak, dat druipt van haar blog af.

Op nummer twee, drie en vier staan Mme Zsazsa (omwille van de grappige creativiteit), Lien (door de herkenbaarheid, de vele vertellingen en haar fijne reacties) en Sarah (van Sarah zegt hallo). Bij Sarah moet je gewoon eens gaan kijken, dat zegt meer dan mijn gepalaver. Zij zou dat aartslelijke logo toch wat schoonheid gegeven hebben. Want zij kan schoonheid aan de dingen geven. Amai nie.

Op vijf staat Marc (en zijn vrouw en familie). Ik hou van zijn bedenkingen en als hij zo soms iets zegt, dan denk ik vaak: ‘Aha!’

Op zes en zeven staan Kruimels en Aangetekend. Ze zouden eigenlijk boven het podium mogen staan. Omdat ik elke keer tot rust kom als ik bij hen lees. Ze zeggen zulke mooie ware dingen. Verhalen van KleineMan en Groot Ventje en Klein Ventje.

Oh, zeven is te weinig. En toch ook een beetje teveel. Want kiezen is uitsluiten, en ik stoot vaak op pareltjes waar ik helemaal vrolijk van word.

Maar die, die komen op mijn blogroll. Binnenkort.

Volgeladen

August 1st, 2008

Deze post is volgeladen. Echt vol vol vol. Tijdsgebrek in de naije toekomst, weekend en opleiding in Antwerpen maken dat ik misschien geen computer zie de komende dagen. Vandaar.

Gered. Gered van steengruiscontainers, zomaar. Schone potjes en kommen, ik ga door de knieën. Ze behoorden ooit tot de overgrootouders van de nicht en neven. Nu lagen ze daar, klaar om weggegooid te worden. ‘Marie spaart alles’, ik hoor het mijn schoonvader zeggen. Ba neen gij, ik spaar alleen mooie dingen.


 

Officieel sedert vandaag. Clarisse eet alles. Alles als in courgettes, paprika, olijven, inktvis en gehaktballetjes à la Mme Zsazsa. Als in perziken, nectarines en druiven. Zuurdesembrood en liters water. Ze eet ook alles in alle vormen: gegrild, gebakken, gestoomd, versneden. Ik maak nu geen fruitpap meer, maar fruitsla, met heel kleine stukjes zacht fruit. Ik maak geen purees, maar kleine stukjes groenten, rijst, pasta en risotto. Ze verorbert dat gelijk geen ander.
‘t Was een wijze dame die me lang geleden zei: Ik laat de kleinste mee-eten met ons, en maak weinig speciaals alleen voor hem klaar. Die dame had groot gelijk.

Oh, en nog: groente-biopakketten. Mijn broer en zijn lief zijn er vol van, mijn nicht start er ook mee. Dan heb ik weer de kriebel: zou ik?
Ik heb natuurlijk mijn fantastisch bio-groentenboer op de markt, die me vaak een woordje uitleg geeft, recepten overhandigt en altijd vrolijk is. En koolrabi, ik eet dat graag, maar enkel als ik daar zelf voor kies. Dus ja, iemand ervaring met groetepakketten?