Groen

July 31st, 2008

Wij hebben deugd van wat groen.
Niet een parkbezoek of zo. Maar echt groen, zoals bij grootouders.
Grootouders-groen. Met koffie, ijsjes en lekker eten.
Met duiven, ligstoelen en zwembad-water.

Oh ja, later wil ik ook zo’n trap als bij mijn meter. En eenzelfde kast. En het gevoel dat ik teruggekatapulteerd werd naar de jaren zestig.

Naar de onze het meest.

July 28th, 2008

Hij houdt van vrouwen.
Ik kan het niet verbloemder, anders of schoner zeggen.
Ik weet dat, ik.
Ik vind dat best wel fijn, dat hij van vrouwen houdt.
Omfloerst lijkt me een woord dat erbij past, al weet ik niet waarom.

Zijn ogen dwalen af op drukke plaatsen. Niet echt op zoek, maar wel een beetje. Plots blijven ze hangen. Daar waar het schoon is. Meestal deel ik zijn zicht, en ook zijn mening.
‘Echte madammen’, zegt hij zacht, en de ondertoon ervan is zo oprecht en zo schoon dat ik niet anders kan doen dan ervoor smelten. Voor hem hé, niet voor de vrouwen.

Vrouwen hebben dat gelijk graag van hem. Ze vinden dat niet opdringerig, ambetant of getuigen van machosiaans karakter. Omdat hij dat meent. Omdat hij met één zin vrouwen vrouw laat zijn.

‘Ik vind u schoon.’

Gelijk hij dat tegen mooie dames zegt, dat kunnen er weinig.

Maar nog nooit, nog nooit, nog nooit. Nog nooit zag ik hem zo schoon en trots kijken naar een vrouw zoals hij naar zijn eigen kleinste dochter kijkt.
Want er kan geen enkele dame, geen enkele madam, zelfs wuvetje, op tegen zijn eigenste kleinste madam.

Gerust

July 27th, 2008

‘Ge moogt gerust zijn,’ zei ze, toen wij Anouk er enkele uren geleden afzetten.

Zij, dat is de mama van de vriendin van de papa van Anouk. Zij is mij onbekend, haar dochter heb ik één keer gezien. Ze viel goed mee, die dochter. Ze had het over knutselen, zwemmen en lieve knuffelbeesten. In één oogopslag, en met een dosis moederinstinct zag ik dat zij goed was. En zelfs niet van de Kimberley-soort, hé Anna. Zij respecteerde het dat wij, als ouders van eenzelfde dochter, eventjes met elkaar moesten praten.
Zeker nu Anouk en haar papa elkaar de laatste vijf jaar misschien al bij al vijf keer gezien hebben, dat telt. Dat hij en ik niet zo’n bijster goede relatie hebben, telt ook.
Dat Anouk vanaf nu om de twee weken 4 uur naar hem moet, vind ik moeilijk.
Maar ik gun het haar, meer dan veel. Ondanks zijn labiliteit. Zo kun je het wel stellen.

En nu, plots, na 8 jaar, besef ik, als een steek in mijn hart, dat zij ook een andere kant familie heeft. Die ik amper ken, en zij nog minder.
Nog veel meer besef ik nu, dat zo’n situatie de gruwel moet zijn als je er niet zelf voor kiest, wat ik wel gedaan heb.
Ik besef allemaal van die rare dingen op een zonnige zondagnamiddag. En mijn hoofd doet er een beetje pijn van.
Gelukkig dat Steegmans de Parijse trofée binnengehaald heeft. Mijn hoofd doet er gelijk een beetje minder zeer van.

Kruipend

July 26th, 2008

Op de houten vloer in onze living heeft ze vrij spel.

Eerst zat ze stevig op haar poep, minutenlang.
Dan viel ze voorover op haar buik, zodat haar kin net de grond niet raakte.
Plots bevond ze zich op handen en knieën, en wiebelde heen en weer alsof ze zelf een schommelpaard was. Ze vond het fijn, leuk en amusant.
Toen zag ze in de verte iets liggen: een stuk speelgoed, een pop van zus.
Ze werd boos, colèrig en blij tegelijk. Om dat nieuwe dat lonkte.

Nu kruipt ze -in achteruit- vooruit op de houten planken. Het is nog schuchter, en vol probeersels. Maar ze geraakt vooruit.

Kruipen is een feit geworden.

Jonge mama’s, hoe doen jullie dat, naar beveiliging toe? Is jullie living nu plots een steriele plaats geworden, of neem je het hoe het komt? Ik ben blij met jullie raad.

Groupie

July 25th, 2008

Als de 2 onderstaande personen uw gespreksgenoten zijn, na een fantastisch concert, dan is het veel wijzer dan je aanvankelijk gedacht had. Als beide heren dan nog echte gentlemen blijken te zijn, die naast muzikale ook over andere talenten beschikken, gelijk gewoon-mens-zijn, brede-interesses-hebben, evengoed Frans als Engels spreken, dan heb je geluk.
Als bovengenoemde heren over Gordon en Brian spreken als het over de Violent Femmes gaat, als ware het hun buren of maten, dan smelt ik helemaal.

Ik was bijna groupie geworden.

Vakantie

July 20th, 2008

‘Ik maak morgenochtend een lekker ontbijt voor je’, zegt hij als we net in bed liggen. Hij geeft me een zoen, en nog één, en nog één. Dan valt hij als een steen in slaap.
Ik lees nog een uur. Nog tien minuten. Nog een hoofdstuk. Nog een blad. Ik sta op om een ander boek uit de kast te halen. Even spookt het door mijn hoofd: middernacht is allang voorbij, en kleine kindjes kennen jouw nachtelijk gelees niet, laat staan dat ze er ‘s morgens om zeven uur rekening mee houden.
Toch lees ik nog wat, een half uurtje. Beloofd.

Als ik nog niet zo lang met mijn boek op mijn buik in slaap gevallen ben, voel ik hem wriemelen.
‘Schatje,’ fluister ik,’hoe laat is het?’
‘Half zeven. Slaap nog maar wat, ik sta wel op.’
Pas dan val ik in een diepe slaap, verkwikkend ook.

Om tien uur sta ik op. Met een hoofd dat nog in mijn boeken zit, en ogen die nog willen slapen.
Binnen enkele tellen staat er koffie met nét genoeg melk op tafel, samen met de krant. Er worden eieren gebakken, met spek. Terwijl het spek krokant wordt, zijn de patatjes van onze kleinste klaar. Voor de middag, zegt hij. De eend die we vanavond eten, ligt al te marineren, vermeldt hij nuchter. Ik lees de krant van voor naar achter en terug. De middag komt eraan, en plots besef ik dat ik alleen nog maar genoten heb. Hij heeft ondertussen afgewassen, kindjes klaargemaakt, eten voorbereid en nog meer van dat.
‘Tijd dat ik ook wat doe’, murmel ik vanachter mijn boek.
‘Nee hoor, schatje’, zegt hij,’ vakantie is er nu net om niks te doen.’

Zo zien onze vrije ochtenden eruit in de vakantie. En.Ik.Vind.Ze.Heerlijk.

Den Karl en de feesten

July 20th, 2008

Oh…
Ook al vind ik koers één van de mooiste, zalige en meest intrigerende sporten die ik ken, ik geraak in de namiddag nauwelijks voor de tv om ernaar te kijken.
‘s Avonds vraag ik dan maar zeer geleerd wie er gewonnen heeft, om dan te doen alsof ik de sprinterskwaliteiten van Cavendish en de berggeitmentaliteit van Rico ten gronde ken.
Tour 2008 volg ik uiteraard wel, omdat dat gelijk een beetje de Story van het wielrennen is. Wat voyeuristisch kijken naar de innerside van de coureurs en hun madammen: heerlijk vind ik dat.
Zoals de vrouw van Vansummeren, Yasmien. Héhé. Karl ziet er altijd zo content uit als hij vrouwen van wielrenners mag interviewen.
Opportunistisch als we zijn genieten we dan maar mee.
Maar niet vanavond hoor, we hebben vrij spel want er komen oma’s slapen. En de Feesten lonken. Heel erg hard. Verlof is er om te feesten, zeggen ze. Ewel. Dat is nu net wat wij gaan doen. Jeuj.

Sticht zelf een school

July 18th, 2008

Als je even niets te doen hebt, en je hebt bovendien een lerarendiploma op zak: richt zelf een school op.

Een gevaarlijke tendens als je het mij vraagt.

Niet dat ik twijfel aan de capaciteiten van desbetreffende leerkracht, maar een pedagogisch project opstellen, leerlijnen uitstippelen, locatie en middelen zoeken: het is niet van de poes.

Waarom kunnen schitterende projecten niet geïmplementeerd worden in het regulier onderwijs (niet dat ik methodisch of ankeronderwijs niet regulier vind, maar bon)?
Windmolens in de tuin van de school, het moet kunnen. Zelf van energie voorzien, fantastisch.

Maar let op dat je niet verzuipt in projecten, thema’s en extrascolaire zaken.

En ik, ik heb recht van spreken, vind ik. Geen veralgemeningen, dat wel. Maar mijn broer en ik liepen school in een katholieke instelling, mijn zus volgde stadsonderwijs en mijn kleine zus ging naar de Jenaplanschool. Verschillende visies, ongelooflijk toffe ideeën, op alle vier de scholen, in alle netten. Mijn kleine zus mocht modeshow lopen, zong, vertelde, danste en schilderde dat het een lieve lust was. Eigenschappen die bij ons, in het katholieke net, bedroevend minder aan bod kwamen. Wij hadden dan wel een stevigere basis wat de leervakken betreft. Kan allemaal, ik oordeel daar op zich niet over. Ik vind het heerlijk als kinderen de kans krijgen om alle talenten te ontplooien, op zoek te gaan naar hun eigen sterktes. Alleen moeten alle kinderen de kans krijgen om een basispakket aan taal, wiskunde en leervakken te krijgen. Téveel projecten en thema’s zorgen vaak voor ontwrichting, en die vakken zoals Nederlands, Frans en wiskunde bengelen daar dan soms wel eens onderaan. Op zich misschien niet erg, maar wel een gat voor wie later iets met talen wil doen. Zeg maar, Germaanse, Romaanse, tolk. Of wie ingenieur wil worden. Natuurlijk kunnen sterke karakters dat aan, en halen ze die achterstand in, maar het leven zit niet alleen vol sterke karakters. Ook daar moeten mensen af en toe voor behoed worden. Woordjes uit je hoofd leren, het lijkt op het eerste zicht vrij zinloos, maar dat is het niet. Het is zoveel meer. Het kweekt een werkhouding, ontwikkelt je geheugen en geeft je later een ruimere woordenschat. Waar je dan uit kunt putten in discussies en redeneringen.

Een school oprichten op basis van een nieuw pedagogisch project, dat is heel wat. Er komt daar volgens mij veel meer bij kijken dan men aanvankelijk denkt. Plots zie ik dan door het bos de bomen niet meer. Ik ken in grote lijnen de visie van Montessori, weet het verschil tussen Freinet en Jenaplan, over Steiner heb ik veel gelezen.

Die versnippering boezemt me een beetje angst in. Ik zie die geëngageerde mensen véél liever in een project stappen dat al bestaat, zodat zij ook daar met hun fantastische, vernieuwende gedachten een stempel kunnen drukken op het (gewoon) onderwijs.

Note aan iedereen die denkt dat ik het niet heb voor alternatief onderwijs: fout gedacht hoor, ik loop er warm voor. Maar ben tegelijkertijd wat kritisch.

G.

July 17th, 2008

We stonden op de stenen tegeltjes van een gemeenschappelijke omkleedcabine in het zwembad.
We hadden net gezwommen en droogden ons af. Er waren jongens. En een klein beetje meisjes.
Ik was ook een meisje. En ik was ongeveer 8.
Doordat ik véél te vlug deed, was ik nog niet helemaal droog toen ik mijn onderbroek wou aandoen. Zoals u wel weet, natte billen en kinderonderbroeken, dat gaat niet samen. Dus rolde mijn onderbroek op, zoals een worstje.

‘Amai’, zei de leraar,’iemand die zo zijn onderbroeken aandoet, die kan er wat van.’

Herinner u, ik was een meisje, een jaar of acht. Die cabine stond bijna vol jongens.
Ik, ik stond daar rood te worstelen met een onderbroek zoals een worst.

Gemeen.
Nu, die leraar was mijn nonkel, en omdat hij zwemmen gaf, mocht ik mee.
Ik mocht overal mee met hem. Altijd. Hij (en mijn tante) trakteerden me op reisjes (en welke!) en omdat mijn nonkel die zwemleraar was ook toevallig mijn nonkel was die met de bus naar Spanje reed, mocht ik in de chauffeurscabine slapen.

Heel wat voor een kind.

Die nonkel was gelijk meer papa voor mij dan mijn eigen papa ooit geweest is.

Ik vond het altijd leuk bij hem, echt waar.
Hij doet me denken aan Oostenrijkse limonade, een droedelkoeken en aan bruinverbrande huid. Aan donkere zonnebrillen en hemden die wat openstaan.

Die nonkel is nu al lang mijn nonkel niet meer. Hij brengt hoedanook het meligste in mij naar boven. Vergeef me.

Nu heeft hij klotekanker. En dat vind ik nog veel gemener.

She's back

July 15th, 2008

* bruingebrand (na liters zonnecrème)
* met witte stipjes van de waterpokken die ze vorige maand had
* met zakjes vol zeldzame schelpen en zand
* met héél veel gewassen kleren, want mijn vriendin had bijna alles gewassen, amai
* met verhalen in het Frans, Duits en Nederlands
* met bakken vol energie, ook al was ze al wakker van voor 5 uur in de ochtend
* met al die energie wordt het vandaag spelen, spelen, spelen

Drie memorabele zinnen bij de thuiskomst:
‘Ik heb niet veel aan jou gedacht, want dan zou ik misschien wenen.’
‘Jean-Claude wil niet in hotels slapen zonder bewakenende parkeerplaatsen, want dan droomt hij slecht.’
‘Oh, mijn hoek, ik heb je zoveel gemist.’

Met ‘mijn hoek’ bedoelt ze haar speelruimte in onze living, op de vensterbank, in de hoek. Waar ze uren aan een stuk speelt: van doktertje, juffrouw of winkeldame.
Daar is ze nu weer al volop mee bezig, zie.