Brood en zo

April 25th, 2008

Clarisse eet boterhammen. Voorlopig zonder beleg, gewoon droog. Eerst at ze korstjes, dan verslond ze boterhammen. Nu eet ze broden. Bestaat er zoiets als baby-vraatzucht?

Op de fiets

April 25th, 2008

Sedert deze week fietsen Anouk en ik naar school. We hebben het jaren te voet gedaan en daar altijd van genoten (op de duizenden auto’s en stank en vervuilde lucht na). Maar we hebben de voeten geruild voor de fiets en het valt reuze mee. Het is een doodsweg, van Ledeberg naar de Decascoop, het is elke keer een beetje je leven riskeren, dat wel. Maar bon, we hebben een helm en fluojas en een rinkelende bel die Anouk veel te vaak aanwendt. Ze zwaait bovendien naar elke automobilist zelfs als die ons geen voorrang verleent. Het fietsen bespaart ons minimum 10 minuten in de ochtendspits. Tijd die we langer aan tafel kunnen doorbrengen. Blijkbaar noodzakelijk, want de Gentenaar kwam weer met alarmerende cijfers over (on)gezonde voeding en kinderen. Het goede voorbeeld geven, misschien werpt het vruchten af. We eten meer op ons gemak en doen aan lichaamsbeweging. Twee vliegen in één klap. Wat zijn we goed bezig.

Hij

April 24th, 2008

Hoe hij het doet, ik weet het niet. Maar hij doet het. Hij en mama zijn de enigen die mijn occasioneel zwaar gemoed kunnen oppeppen dat het geen naam heeft. Zo van: ook al valt al de rest tegen, kom maar bij mij dan. En hij kan dat on-ge-loof-lijk goed. Vanavond heeft hij dat nog maar eens bewezen. Voor de duizend-en-éénste keer.

Op café

April 23rd, 2008

Ik ga graag op café.
Het gebeurt weinig, maar ooit was het anders. Ooit ging ik meer op café. En soms ontdekte ik pareltjes van cafés. Op onverwachte momenten, op plaatsen waar ik wellicht nooit meer kom. Zo was er dat café in Wetteren ten Ede, toen ik de bus gemist had en alleen maar 2 euro bij me had. Het zat er vol mannen die pinten aan het drinken waren aan de toog. En het regende en ik was doorweekt. Dat ik mijn centen nodig had voor de bus, vonden ze daar niet erg.
Of zoals ‘La Péniche’ in Brussel, waar we onthaald werden door een Brusselaar, die ons naar de Marollen loodste, en er in ‘La plume’ een fris pintje had klaargezet voor ons, de volgende dag. Ook al was hij er niet en zagen we hem nooit meer terug. Of de Zénon op het Veerleplein, waar we Edouard met de zegelring leerden kennen.
Cafés kleven vol verhalen van mensen die er komen. En de vaste klanten kleven er het meest. Zo Willy, de man die zo erg op Jack Nicholson lijkt dat ik me soms in ‘The Shining’ waan. Of Filip, die Oraclet en als proefkonijn fungeert voor mijn vondsten. En Ilse, die danseres is en gekleed als een prinses. Of meneertje, die zo tegen de middag komt en een jenever drinkt. Af en toe reiken hun verhalen tot aan de keuken, en dat is nu eens zo wijs, zie. Dat je vreemde mensen plots graag kunt zien, ik vind dat eigenlijk gek. Maar tegelijkertijd oh zo aangenaam.

Fijn

April 23rd, 2008

Het is zo fijn collega’s te hebben die erg fantastisch zijn. Je zou een ploeg moeten vinden zoals de ploeg waar ik mee werk, je zou verdorie blij zijn. En dat ben ik.

Geslaagd II

April 20th, 2008

Tweede recept voor het feest: wederom geslaagd!
( En ik had mezelf beloofd vandaag niet in de keuken te staan )

Geslaagd

April 19th, 2008

Gegrilde asperges met scampi, lamsoor en rodebietjeskaviaar. Het was zeer erg geslaagd, vlug klaar en ook onmiddellijk op. De langoustine die voorzien was hebben we laten vallen en vervangen door scampi, wegens geen langoustines voorradig. Het geheel heb ik besprenkeld met zeer fijne olijfolie.

Het gras is altijd groener

April 19th, 2008

Ik vind het al jaren zalig om ‘s avonds laat door straten te lopen, en binnen te gluren bij mensen die nog wakker zijn. Dat doe ik soms bij buren uit de straat, oude mensen, die ik een beetje ken. Ik kom dan laat naar huis van het werk, passeer hun huis en kan het niet laten even binnen te piepen. Niet dat daar spectaculaire dingen gebeuren, in die living. Dat niet. Hij zit in zijn zetel, rechtop. Zij in haar zetel, wat ineengezakt, wat slaperig. Wat er voor de rest gebeurt, dat kan ik niet gadeslaan in de fractie van een seconde dat ik er binnen gluur. Alleen, het ziet er zo gezellig uit. Die rituelen van elke dag, die pyama, diezelfde programma’s elke week. Die ‘alle afwas is gedaan en de ruiten zijn gepoetst nu het eens niet regende. Bovendien ligt alle was bijna gesteven en gestreken in de kast en staat de PMD-zak netjes te wachten tot de vuilniskar morgen langskomt’-houding. Natuurlijk ligt saaiheid op de loer. En natuurlijk ik zie mezelf niet zitten met mijn pyama in de zetel, kijkend naar ‘Telefacts’, samen met Jan, denkend aan mijn was en plas en kinderen. Maar toch.

Ik zou bovendien zo graag eens secretaresse zijn, of bureauwerk doen. Zo rijdend op een stoel met wieltjes, reikend naar de stapel documenten die ik moet verwerken tijdens de dag. Met een middagpauze die een uur duurt, en niemand die me na 10 minuten al terug verwacht omdat er veel werk is. Met een tasje kantinekoffie, in een tas die naar een afwasmachine smaakt. Ik zou printen, denk ik, en stempels en handtekeningen zetten op belangrijke documenten. Ik zou vooral af en toe eens willen rechtstaan, moe van al dat zitten.Want ik ben dat niet gewoon.

Ik zou dat allemaal eens zien zitten. Voor een dag of twee. Meer zelfs, een week lang. En daarna kom ik terug. Op één voorwaarde: di emiddagpauze, die wil ik behouden.

Ze wil niet meer.

April 19th, 2008

Sedert deze week wil Clarisse niet meer écht van mijn borst drinken. Ze sputtert vaak tegen, begint te wenen alsof ze het niet meer fijn vindt, en wordt ook steeds minder rustig door haar aan te leggen. De fles daarentegen is haar liefste maatje geworden, ze drinkt hem in één keer leeg, zonder haar aandacht op iets anders te richten.

Ik kan het begrijpen hoor, ik heb weinig tijd en dus is zij een beetje genoodzaakt te drinken als het mij uitkomt. En dat komt blijkbaar niet (meer) altijd gelegen.

Eens was ze verslingerd, wou ze dag en nacht drinken, haalde ze me elk uur uit mijn slaap. En dat allemaal voor die melk van mij. Meestal, bijna altijd, heb ik het heerlijk gevonden: haar kleine lichaampje dicht bij mij, voor die honger en die troost. Soms was het lastig, met te weinig slaap, energieloos en moe. Maar altijd heb ik het met plezier en liefde voor haar gedaan.

Tijden veranderen, en dat is niet anders nu. Ik onderneem vanavond een ultieme poging. Maar 7 maanden is lang genoeg en ik ben trots dat het zo lang zo goed is gegaan.

Simon Rimmer

April 18th, 2008

Simon Rimmer is een Britse kok die een eigen restaurant (‘Greens’) én een kookprogramma op BBC. Hij kookt vegetarisch en doet dat op een -vermoedelijk- zeer goede manier. Althans, als ik zijn kookboek mag geloven. En dat doe ik, want ik heb al tal van zijn recepten als basis gebruikt voor mijn eigen recepten. Zelden zo genoten van een kookboek, en dat omwille van : 1. mooie foto’s, die je doen watertanden, 2. correcte hoeveelheden, zeer belangrijk bij degen en broden,3. fantastische combinaties die echte successtories worden,4. tonnen inspiratie om je eigen vegetarische gerechten te bereiden.
Ik vond het boek toevallig een eind geleden in de Kaft, en het kostte amper 8 euro en een beetje.
Een voorproefje.