* Elke dag neem ik uit de kast kleertjes voor Clarisse die eigenlijk van jou zijn. En die ik koester en prachtig vind en waarin ik een klein J., S., V., A. of J. zie (in mijn verbeelding).

* Elke dag gebruik ik speelgoed, draaggerief en nog meer van dat alles, dat ik allemaal van jou gekregen heb.

* Elke week denk ik aan jouw tips en geruststellingen en voel ik mij een betere mama nadien. Vooraf zat ik vol twijfels.

* Wij mogen met jullie mee naar een geheim plaatsje in ons land, verreweg één van de mooiste plaatsen in ons land die iemand anders mij heeft leren kennen. Gaan we weer wandelen, please?

* Elke keer als ik je zie, en de rest van jullie, ben ik/zijn wij zeer blij. En dat zal ook nu niet anders zijn. Bedankt bedankt voor alles. En in het najaar is het onze beurt. Agenda’s klaarhouden dus.

Die dag, 6 jaar geleden

March 31st, 2008

Waren wij al een beetje echte lieven. Met ontbijt, verwennerij en dochter erbij. Geef toe, daten met je dochter erbij van net 2 jaar is een keer iets anders. Vooral als die dochter de hele tijd vraagt: ‘Ki dat?’

Jan nam het er allemaal bij, ook de telefoons die dag (en dat waren er veel te veel, jong). We hebben samen gezeten in de zetel, een hele film lang, en af en toe leunden we tegen elkaar en dat was zo wijs.

‘t Was in Gent en ik had geen plannen om weer naar Gent te komen. Ik stuurde Jan een mail en hij antwoordde niet sebiet. En ik heb doodsangsten uitgestaan. Maar hij was nog altijd aan het nadenken over het antwoord. Dagenlang.

Ik ben wel weer naar Gent gekomen. Heel vlug zelfs.

En dat is vandaag meer dan 2000 dagen geleden.

We hebben voor ons Nieuwjaar van onze vrienden een cadeaubox.com gekregen. Logeren in stijl.

Omdat we elkaar weinig zien en eigenlijk wel heel graag zien, en omdat oma in het weekend kon babysitten (bij ons thuis dan nog wel, wat een verademing is met klein vrouwen, want het betekent: geen gesleur en gesjouw met valiezen en lekker in hun eigen bedje) hebben we hem gisteren en vandaag opgesoupeerd.
Le manoir du lac in Genval, vlak aan de taalgrens. Een oude villa, aan het meer van Genval, waarbij de woorden ‘vergane glorie’ het best passen. Het was er mooi, verlaten, oud en stijlvol, net zoals we het gewenst hadden. Met maar één auto naast de onze, dus erg veel rust.
We hebben er lekker gegeten (een beetje chique – en de maître van het restaurant was zo attent voor ons, amai amai) in het poepsjieke hotel van dezelfde keten, iets verder aan het meer. We werden er zo hartelijk onthaald dat een mens ster-allures zou krijgen.
De kamer was ruim, net als het bed, niets op aan te merken.
De mensen waren joviaal en hartelijk, en dat doet mij altijd deugd.
Eén minpunt bij het ontbijt: de koffie was niet lekker. Want ik wil bij mijn ontbijt echte koffie, dampend in een kannetje. Met echte melk. Zo’n pad-gedoe met room in een cupje vind ik voor mensen die niet weten wat koffie is.
Maar dat minnetje is een teken van decadentie, want als je enkel over de kofiie kunt mekkeren, dan heb je het voor de rest zeer goed gehad. Wat wij volmondig beamen. Merci, Ieperlingen, we hebben op jullie getoast!

We love(d) wijvenweek

March 30th, 2008

Als er een pin of badge zou bestaan met het logo van wijvenweek, ik zou ze dragen. Niet opzichtelijk en niet op mijn jas, maar er net onder, dicht bij mijn hart. Want ik vind wijvenweek.be de max.

En voor alle vrouwen die niet tegen het woord ‘wijf’ kunnen, die dat denigrerend of negatief vinden: het is zielig van u allemaal, verdorie. Leer uzelf wat kennen, leer een keer wat lachen met jezelf en stop met jezelf in een hoekje te stoppen waar je liever niet wil staan.

Lang leve alle wijven die zichzelf een plaats kunnen geven en met zichzelf af en toe de spot kunnen drijven. Nu zal ik nog wat van die dingen doen die eigenlijk voor de nieuwe man bedoeld zijn, zoals strijken, was in de kasten leggen en babytjes wassen.En dat allemaal terwijl mijn vent naar de koers aan het kijken is. Af en toe roepend vanuit de living: ‘Wijf, is het eten nog niet klaar?’

Hopelijk tot volgend jaar, wijvenweek. En i. en tftc, merci hé.

Mijn vent

March 30th, 2008

[wijvenweek]

Ik leerde hem kennen op café. Ik had geen zin in een vent op dat moment. En toch zijn we sedert dan ongeveer samen. Hij zei: ‘Breng je dochter maar mee.’ En ik was sebiet verkocht. En vanaf die dag zag hij mijn dochter even graag als was ze de zijne. En dat noem ik nu eens geluk hebben, zie. Maar dat alleen is niet de reden waarom ik als een blok voor hem gevallen ben. Ik ben stapelzot op hem omdat hij de slimste, knapste en meest geduldige mens op aarde is. Dat hij geen twee dingen tegelijk kan, vergeef ik hem, ook al snap ik dat niet zo goed. Dat hij eerst moet ‘thuiskomen’ als hij gewerkt heeft, vind ik soms storend, maar zo is hij nu eenmaal. Dat hij een groot rock en roll-gehalte in zich heeft, vind ik het leukst van al aan hem. Al is hij de laatste zes jaar veel geciviliseerder en burgerlijker geworden dan ik zou vermoeden. Dat zijn rock en roll af en toe nog eens de kop opsteekt, als we uitgaan, kan ik alleen maar heerlijk vinden. Dat hij altijd en overal mateloos respect voor mij heeft, en dat altijd duidelijk maakt, vind ik mateloos wijs van hem. Dat hij mij mijn eigen leven zo erg gunt, zonder jaloers te worden. Dat hij heel veel alleen voor onze dochters zorgt omdat ik veel moet werken. Enh dat hij dat kan als geen een. Dat hij elke dag om 5 uur opstaat zonder te klagen, en dan vaak uren in de file doorbrengt, en dara bijna nooit kribbig van wordt. Dat hij grenzeloos lief was als ik zwanger was, en mij elke dag massages gaf in bed. Dat hij mij alleen ten huwelijk gevraagd heeft als hij heel veel gedronken had, vergeef ik hem. Dat hij erbij zei dat hij zo zot van mij is, op elk moment van de dag en de nacht, bejubel ik. Dat ik elke dag wakker word naast hem en nog elke verdomde dag zeer erg blij ben dat hij het is die naast me ligt. Dat ik hem voor geen miljoenen, miljarden, met iemand zou willen ruilen. Dat ik sedert zeven maanden nog zo’n klein mensje bij me heb dat me bij momenten keihard aan hem doet denken.

Dat allemaal maakt van mij een waarlijkse gelukzak. Rn dat hij daarvan de oorzaak is, daarvan heeft hij zeer vaak geen idee.

[wijvenweek]
Wat hij het allerminste snapt, dat is mijn geklets.
Mijn urenlang gebabbel. Aan de telefoon met mama. Aan de keukentafel met Lisa of Isabel. Aan de afwas met Evi. Op mijn werk met de collega’s.
Hij praat gewoon veel minder. Wikt en weegt voor hij begint. Laat het nu zo wezen dat ik de omgekeerde hij  ben. Dat hij zich bij al dat gebabbel soms vragen stelt. En denkt: ‘Binnen een uur zijn ze nog bezig.’ En dat hij dan de keukendeur wat luider dan anders dicht doet. Omdat hij anders helemaal niet naar het nieuws kan kijken.

Veel geld aan schoenen geven. Mijn kapper die zowat het zesdubbele van de zijne kost. De koffieklets ‘s morgens na school. Ik die ‘ja’ zeg en eigenlijk overduidelijk ‘neen’ bedoel. Mijn hysterie die daarop volgt.

Dat vrouwen en mannen anders zijn, dat snapt hij nu net wel.
En daarom windt hij zich bij al dat niet-snappen nog niet eens een beetje op.

Vanalles

March 28th, 2008

[wijvenweek]
Dat ze negen maanden binnenin mijn buik geleefd hebben voor iemand ze zag, vind ik wonderbaarlijk.
Dat die kleinste er enkele maanden geleden volledig zelf uitgekropen is, snap ik nog veel minder.
Dat ik sedert zowat 10 jaar bijna elke seconde van de dag door mijn eigen hoofd eraan gerinnerd word dat ik een mama ben en niet meer zomaar een vrouw, snap ik al veel beter.
Dat mijn 2 spoken mij de moeilijkste, pijnlijkste, meest opofferendste momenten van mijn leven bezorgd hebben, voel ik af en toe nog een keer.
Dat ze me elke dag de heerlijkheid zelve schenken, weten zij niet. Maar ik wel. Ho. Ho. Ho. Dat weet ik wel. Dat, en iemand verschrikkelijk onvoorwaardelijk graag zien, dat hebben die 2 dames mij geleerd.

(Er ééntje moeten missen, ééntje dat je er zo graag ook bij zou willen hebben, is pijnlijk. Maar dat het leven de moeite waard is, en dat je elke dag moet leven als was het de laatste, dat heeft mijn zoontje mij een beetje geleerd.)

Grote borsten

March 27th, 2008

Ik ben schaamteloos aan het kopiëren.
Ik weet het zelf. Maar het was voor mij zo druk deze week dat ik echt geen tijd had voor wijvenweek. En dat vind ik nu eens echt jammer zie. Ik vind het concept en de inhoud van wijvenweek fantastisch. En ik voel me er een beetje meer wijf door. Want wijf is bij ons, bij mij dan toch, een woord waar ik enorm van hou. Het heeft in ons dialect niets denigrerends, enkel iets oprechts. Als Jan me zijn wuvetje, zelfs wuuf, noemt, dan fladder ik als een verliefde puber door het huis.
De wijvenweek had het maandag al over wijflijf. Verdorie.

Als ik aan mijn wijflijf denk, dan denk ik aan mijn borsten.
Ik zou zo graag grote borsten hebben. Zo graag. Niet mega-grote borsten, dat niet. Maar borsten.
En die heb ik nu eenmaal niet. Ik heb veel te kleine borsten en ik vind dat absoluut niet leuk.
Ik heb tijdens mijn zwangerschappen kunnen genieten van echte borsten en dat vond ik zo erg leuk en zo erg bij me passen dat ik pas voor de kleine exemplaren die ik heb. Maar baby’s en borstvoeding en mooie borsten gaan moeilijker samen dan je zou wensen. En daarom zijn mijn borsten wat ze zijn. En ik heb er ondertussen mee leren leven. Want er zijn ergere dingen dan geen grote borsten hebben. ‘t Is te kiezen of te delen, zegt men in ons verre Vlaanderen. En gelijk heeft men.

Wolleke en bolleke

March 24th, 2008

zijn de namen van de paaslammetjes die gisteren geboren werden op de boerderij waar wij het Paasweekend doorbrachten. We waren allemaal aanwezig bij de geboorte van nr. 2. Het was aandoenlijk, met een massa mensen rond een schaap staan. Het schaap trok er zich bitter weinig van aan.

Voor de rest: Jan weeral ziek, te ziek om recht te staan. Anouk blij in de Ardennen en ik zware werkdagen tot en met woensdag.

Maar volgende week hebben we verlof. Mooier kan het leven in de toekomst niet zijn.

Genoeg

March 20th, 2008

Eerst had Clarisse hoge koorts, dat was een week of twee geleden.

Dan was Anouk ziek: zeer erg misselijk en hevige buikpijn.

Dan hadden zowel Jan en ik het zitten: overgeven en diarree.

Net nu alles gepasseerd was, en we uitkeken naar het weekend: Clarisse terug ziek: alle eten eruit en wat buikpijn.

Begint het nu helemaal opnieuw?

(We denken van niet, we vermoeden zelfs dat wij ondertussen een leger aan antistoffen opgebouwd hebben. Zoveel dat we dit jaar wellicht niet meer ziek worden. Laat ons hopen. Misschien doet de sneeuw ons deugd. Dus nog één keer: Joepie! Sneeuw! Weg vuile bacterie en virussen alom!)