Ja. Dat zei ik.
2 avonden per week ben ik ‘s avonds niet thuis en zijn de dames des huizes alleen met de papa. ‘k Moet zeggen, hij doet dat super.
Alleen gisteren heb ik me een klein vraagje gesteld. Een kleintje maar hoor.

Ik vraag hem, net voor vertrek naar mijn werk, of hij een fles water in de zak van de kleinste wil stoppen, voor de onthaalmoeder.
Hij: ‘Waarom heeft zij eigenlijk water nodig?’
Ik: ‘Voor de melk, tiens.’
(stilte)
Ik draai mij om en zie zijn gezicht. Verwondering. en nog geen klein beetje.
Hij: ‘Melk? Hoezo?
Ik: ‘Hoe maak jij die wel als ik niet thuis ben?’
Hij: ‘Met melk, tiens.’

(Vandaar dat hij al weken lang met pullen mel zeult als we op boodschappen gaan. Vandaar dat Clarisse altijd langer slaapt als ik gaan werken ben ‘s avonds. Vandaar.)

Maar voor de rest doet hij het goed hoor. Uitstekend zelfs. Anouk staat op en haar eerste woord is Janneman. Dat zegt genoeg.

Talk of the day

January 15th, 2008

Deze avond, aan het station.

(2 jongens, een jaar of 17. Slungelig voorkomen, en gezichten buiten alle proporties. Zo is dat vaak met 17-jarigen. Ze zien er niet ontzettend knap uit, toch niet naar de normen van een 17-jarig meisje. Maar bon.)
(1 jongen, iets verder op het perron. Hij ziet er wél ontzettend knap uit in de ogen van mezelf toen ik 17 was. Er staat een horde meisjes rond hem.)

(conversatie tussen de 2 jongens uit deel één, over de jongen uit deel twee.)
– Kijk, Jonas staat daar.
– Ja, inderdaad. Ik vond hem vroeger toffer, die Jonas. Sinds hij die anderen kent en zo, vind ik dat hij een beetje een dikkenek gekregen heeft. Jammer, maar ja, als je met hem alleen bent, is het wel een gewone jongen zu. Echt waar.
– Ja, zeg wel, alleen jammer dat hij zich zo laat beïnvloeden om vanalles te doen.
(Jonas passeert, fladderende meiden alom, en hij gunt hen geen blik)
– Ja, snap ik ook niet. Ik laat me door niemand zeggen hoor, ik doe wat ik zelf wil, wat ik het beste vind. Niet omdat een ander het zegt. Amai, zo stom ben ik niet.

17 zijn. Het is lastig. En tegelijk…Geen enkele meid van al die grieten die doorheeft dat de coole gasten aan de andere kant zijn, en misschien niet Jonas heten. Maar dat besef komt wel. Heus.

Zussen

January 15th, 2008

Acht jaar verschil is veel.
Maar bij ons is het heerlijk.

De doop

January 12th, 2008

Wij zullen, ergens dit voorjaar, ons kindje dopen. Niet dat wij hier thuis van die grote godsdienstadepten zijn hoor, ver van. Maar ons mémés en metjes en doopmeters en zo zijn dat wel. ‘t Is te zeggen: er heerst een soort godsvrees in onze familie. Je moet je daar niet veel meer bij voorstellen dan een gedachte zoals ‘Wat dan als ze sterft, dan gaat ze niet naar de hemel’ of een denkpiste in de richting van ‘Wat zouden de mensen zeggen?’. Maar die vrees zou eventueel de oorzaak kunnen zijn van een hoop gezaag, smeekbedes en andere overtuigings- of drukkingsmiddelen. En daar hebben wij hier blijkbaar veel minder zin in dan in een doopfeestje. Want doopfeestje is een samengesteld woord dat bestaat uit doop + feestje en van dat tweede deel houden wij toevallig wel. Nè.
En nu we toch over de schreef gaan, kunnen we dat zowel goed doen hé. We gaan dat op zijn chicst doen, denk ik, met lekkere hapjes, jurkjes en kostuums en een doopviering om u tegen te zeggen. Ik boor nog ergens een gaatje in mijn kalender zodat ik de mis zelf in elkaar kan flanzen, wij kiezen hier samen met ons gevieren de muziek.
‘t Zal weer aangenaam worden, heb ik zo de indruk. Joepie-jij.

Op zaterdag geeft j bijles aan een student uit de middelbaren. Wiskunde dan nog wel. En hij moet dat elke week bijna zonder voorbereiding doen want die student is een klein beetje slordig en vergeetachtig en daardoor vergeet hij telkens de nieuwe onderwerpen door te bellen.
En zo ook vandaag. Over extremumvraagstukken en grafieken van functies. Determinanten en zo meer.
Dat alles is voor mij zo goed als onbegrijpelijk, en de zaterdagvoormiddag verloopt hier dus voor een groot stuk in het luisteren naar begrippen die ik niet ken terwijl ik wat aan het rommelen ben. En omdat mijn vent dat elke keer opnieuw doet met de grootste rust, kennis en diepgaandheid, met verbanden, oefeningen, toepassingen en af en toe een ‘Hohoho, ‘t zit weer diep, hé, jongen’, vind ik hem wijs en sexy en slim. En ‘k wenste dat ik ook een student wiskunde was, bij mijn vent.

Chocomousse

January 12th, 2008

wordt hier vandaag ten huize zelf gefabriceerd, met de beste chocolade, de beste room, bruine suiker en bio-eitjes. Morgen is het de beurt aan de crême brûléé. En er volgt in de loop van de week wel nog ergens een gebakje.

En ik zou wensen dat dat alles zeer geslaagd is, en dat iedereen komt proeven, want er zijn hier maar twee echte dessert-liefhebbers in huis, en dat zijn anouk en ik.

En dat is veel te weinig voor wat ik allemaal wil maken.
Als er Ieperlingen in Gent (aan het blokken) zijn, of terugkeren van de Vlaanders, als er andere liefhebbers zijn (denkt bijvoorbeeld aan het verre Wetteren): u zijt welgekomen voor een desserten-try out.

Presentjes voor 15 euro

January 11th, 2008

Jaarlijkse traditie.

Update: Een geschenkje gevonden in de solden: oorspronkelijk geprijsd aan 105 euro (!!), nu voor iets minder dan 20 euro. ‘t Is bovendien nog mooi ook. En het past bij de persoon voor wie wij een cadeautje moeten kopen.

Over enkele weken vertrekt Anouk met haar klasje op sportklas voor een week. Het is niet de eerrste en zeker niet de enige keer dat ze op slaapbezoek gaat. Ze doet het al geregeld sedert ze baby is, en houdt er nog altijd enorm van. ‘t is een plantrekker, onze kleine, en ik hou daar ook wel van. Ze gaat overal graag naartoe, blijft er zonder problemen met veel plezier overnachten, en nodigt zichzelf al uit voor de volgende keer (Lisa zal het wel geweten hebben).

Ze is met haar klas zelfs al op boerderijklas geweest, voor 2 nachten, en ook dat vond ze heerlijk. Geen drama, geen geween, alleen een uitbundige lach en een zwaai. En weg is ze.

Het kamp nu duurt een week en ook dat is geen probleem.

Maar voor het eerst besef ik dat het deze keer anders is. Zij is groot, en de kindjes uit haar klas ook. Er wordt gewikt, gewogen, getrokken en gesleurd. Wie ligt naast wie? Wie speelt met wie? Wie is de beste vriendin van wie? En vooral: op welke manier maak ik indruk? Zo kwam het dat ze deze avond mijn kast indook, en er spullen uithaalde die ze wel zag zitten; een grijze blinkersjaal en een oude bruine handtas. Of ze die mee mocht nemen. Haar weenkonijntje paste er net in, zei ze. Zo met die sjaal rond zich, zou het prachtig zijn. Echt een sjiek konijn mama.
Ik zei haar dat ik daar wel eens over moest denken, want die sjaal komt van Au Bon Marché, en was niet van de goedkoopste, en de handtas kreeg ik van Jan, dus ik ben er wel aan gehecht. Maar eigenlijk wist ik het antwoord al: natuurlijk krijgt ze die sjaal mee, en die handtas ook.
Want ik ben ook 8 jaar geweest.

Bek-af

January 10th, 2008

Zo voel ik me vanavond. De eerste werkweek zit er bijna op, en ik ben gelijk een beetje veel content. ‘t Was lastig en ontzettend leuk tegelijk, wennen, vroeg opstaan, laat werken (gisteren was het na middernacht!, en ik was al op van zes uur…), kindjes veel missen, Jan weinig zien, maar bon, als je de Knack van deze week gekocht hebt, en u bekijkt de cover aandachtig, dan weet u hoe dat allemaal komt.

De eerste dag

January 7th, 2008

Onze ochtend zoals die normaal verloopt:
Onze ochtend vandaag, mijn eerste werkdag:

* Clarisse gaat ‘s avonds vroeg slapen, zo tussen 7 en 8. Normaal slaapt ze dan tot rond 7 uur. Ik geef haar dan wat drinken, en ze valt sebiet weer in slaap. Zo tot rond een uur of 9. Zalig!
Vandaag was ze om 5 uur wakker, en ze wou niet meer slapen. Toch niet voor 6 uur, en dan moeten we eigenlijk op als we het willen halen ‘s morgens.

* Anouk slaapt meestal tot rond een uur of half 8, wat ze kan, want wij moesten pas om half 9 vertrekken naar school.
Anouk wakker om kwart voor 6.

* Anouk meestal vrolijk en opgewekt ‘s morgens. Altijd klaar om me een beetje te helpen en groot genoeg om al veel dingen zelf te doen.
Hulpeloze Anouk deze morgen. ‘Ik kan mijn kousjes niet aandoen, mama. Ik vind mijn schoenen niet. Mijn boekentas weegt te zwaar.’

* Ik heb meestal een goed gemoed, van zodra ik opsta (ik zeg wel, meestal).
Ik heb gehuild deze morgen, en argumenten als ‘ik wil haar niet alleen laten, ik ben de enige die haar zo goed kent, ik zal haar verdomme zoveel missen vandaag, ennogmeervandat’ spookten de hele morgen door mijn kop. En de tranen bleven maar stromen. En stromen.

7.15. vertrek thuis.
7.45 Clarisse afgezet bij om. Ze lachte, kraaide, en het leek heel erg alsof ze het zag zitten. (en ik bijna ook)
8.00 terug thuis. tijd zat. anouk en ik nog eventjes alleen.
8.30 Anouk naar school
8.45 Op naar het werk, alwaar ik me goed geamuseerd heb, veel aan mijn dochter gedacht heb, veel over haar verteld heb aan alle klanten, keihard gewerkt, mijn boel er terug georganiseerd (en dat was echt nodig, man man man, als je 4 maanden weg bent…), beseft heb dat ik keigraag ga werken en dat werken mij zo’n deugd doet.

17.56 na de hele omgekeerde weg (werk, school, om) terug thuis en nog bijlange niet zo moe als ik gedacht had.

Ik zie morgen al helemaal zitten!