Twee dochters

January 25th, 2008

anouk-en-clarisse-met-een-cadeautje.jpg

Nu Clarisse wat groter wordt, en daarmee bedoel ik, bijna 5 maanden, voelt ze aan als een echte dochter. Dat prille baby-gevoel is weg, de primaire zorg die ik als borstvoedinggevende mama had, is fel veranderd, en dat kleine mini-mensje is een meisje geworden, een eigen persoontje. Ze heeft haar vreemde grote-mensen-lach, die alleen Anouk kan uitlokken (door ‘èdjoef’ te zeggen, en rond te springen). Ze heeft haar grillige gezicht, dat ongelooflijk smoelen kan trekken, doodernstig kan kijken, en mijn hart doet smelten. Ze heeft eigen handjes en voetjes, die zo anders zijn dan die van Anouk. Maar ze is evenveel een stukje van mij. Anouk is een felle, een doorduwer, zeggen wij. Zo één die keihard valt, en onmiddellijk terug rechtop krabbelt, zonder te verpinken. Ze is ook altijd zo geweest.
Hoe het met Clarisse zal zijn, dat weet ik (nog) niet. Maar ze bezit wel een ongelooflijke rust die mezelf en Anouk vreemd zijn. Die eerder aan papa doen denken. Die rust maakt haar in mijn ogen wijs. Zeer wijs zoals alleen uilen kunnen zijn. Eerst denken, dan doen. Ik redeneer steevast omgekeerd. En handel ook zo.
Hoe anders ze ook zijn, ze voelen allebei natuurlijk aan. Allebei als een stukje van mezelf. Ik kan An helemaal volgen, als ze het over haar dochters heeft.
Ik vind het ook heerlijk, die meiden in ons huis. En ze hebben mijn leven rijker gemaakt, veel rijker dan ik het ooit had kunnen inschatten.

Alleen zijn

January 24th, 2008

Ook al verdelen we de kinderen dit weekend, het lijkt een klein beetje op alleen zijn. Anouk en ik gaan samen met 3 andere dames naar EuroDisney park in Parijs. Jan en Clarisse blijven in Gent. Een logische keuze, want baby’s geven niks om pretparken, en Jan al zeker niet. Dus…
Bijgevolg vertrekken Anouk en ik alleen.Met de andere dames uiteraard. Zaterdagmorgen, op een vreselijk vroeg uur. Maar dat hoort nu eenmaal bij zo’n reis. Want zondag komen we alweer naar huis, en dus moeten we het er van pakken. Het wordt het eerste weekend zonder borstvoeding, maar dat haal ik maandag (en zondagavond) ruimschoots in. Beloofd.
Moeheid neemt momenteel de bovenhand, maar tegen morgenavond, en zeker tegen zaterdagochtend, ben ik wellicht herladen en klaar voor een weekend vol (Disney)plezier.
Eén ding hopen we ter harte: dat dat klein Ukkiepukkietje ondertussen nog eventjes in de buik van mama blijft zitten. Want van toeval gesproken: het is onze familie niet vreemd.

Boos, ow, erg boos

January 24th, 2008

Ja. Ge zoudt het misschien niet denken, maar ook boos zijn ligt in mijn aard. Niet vaak hoor, misschien te weinig. Maar vandaag niet. Vandaag mag je er gerust het woordje ‘erg’ voor plaatsen. Amai.

Naar een nieuw werk vertrekken, dat doet zeer. Ik weet het, ik voel het zelf. Maar mij zo verwijten. Ho ho, ‘t snijdt door mijn hart en ik ben echt boos. Zo boos dat ik waarschijnlijk niet zal kunnen slapen. Zo boos dat al mijn bloed rapper stroomt dan anders. Amai, Lilith, jij had ook een keer zo’n ervaring. Ewel, sedert vandaag deel ik ze met u!

‘t Heeft mij geen deugd gedaan, dat is zeker, maar Jan zegt: ‘Een baas blijft een baas’. En gelijk heeft hij. Hoe jammer ik dat ook vind.

Gniffelend

January 23rd, 2008

Ik loop al drie dagen met een vreemde, maar zeer grote glimlach op mijn gezicht. Soms besef ik het, soms ook niet (en dan kijken de mensen vreemd jong).’k Ben nochtans moe, had niet zo’n leuke dag op het werk, en verlang naar mijn huis. Maar dat zit er deze avond niet in. En toch blijft die glimlach maar komen. En ik ben (bijna) de enige die weet waarom. En dat hou ik dan ook lekker geheim.

Wat ik niet geheim houd, en sedert vandaag officieel is, is dat ik van werk verander. Het het weer met eten te maken, alleen sta ik deze keer weer wat dichter van het fornuis. En mag ik lekker mijn eigen zin doen. Het Project krijgt dus vorm, en ik heb er veel zin in.

Familieportretjes

January 22nd, 2008

feest.jpganoukje-op-het-feest.jpgopa-roger.jpgpeter.jpg

arletje-en-clarisje.jpgclarisses-peter.jpgde-lekkere-wijn.jpg

4-generaties.jpgik-krijg-kookboekje.jpgisabel-nippend.jpg

liselore.jpgtante-ingrid.jpgmetje-en-clarisse.jpg

keppe.jpg

 Feest.Anouk. Opa Roger.Peter.Arlette. Peter van Clarisse.De wijn.4 generaties.Ik krijg een cadeautje.Isabel nipt.Liselore (fotogeniek). Ingrid krijgt een geschenkje. Ons metje en de kleinste.Keppe.

The day after.

the-day-after.jpg

Eén miljoen vlinders

January 22nd, 2008

Het was niet de bedoeling, zaterdag, om een boek voor mezelf te kopen. Nee, echt niet. Maar toen zag ik het, en ik had het eerder al gezien, en ‘k kon er niet aan weerstaan.

Eén miljoen vlinders. Het is de titel van het boek, en tegelijkertijd een beetje het gevoel dat ik had na het lezen en doorbladeren ervan. Als Edward van de Vendel en Carll Cneut de handen in elkaar slaan, dan ga je best eens een keer zitten.
Niet dat dergelijke samenwerkingen altijd geslaagd zijn, dat wil ik niet gezegd hebben. Wat ik wil zeggen is dat als twee toptalenten zich samen over een projectje buigen, er een redelijke kans bestaat op een top-project.

En dat is bij dit boek het geval, dames en heren. Zeer erg het geval zelfs. Want het is niet alleen fantastisch van vormgeving, het doet me rillen van (inhoudelijk) plezier. Voor zij die niet weten wat verliefdheid is: lezen en bekijken dat boek. Voor zij die wel weten wat verliefdheid is: je zult het herkennen, herbeleven en genieten.
Carll Cneut is een meester in bladschikking, kleurgebruik en vormgeving van figuren.
Edward Van de Vendel is een heer in het vertalen van diep-essentiële gevoelens, met een sober taalgebruik. Naakt tot op de huid, maar oh zo herkenbaar.

Ik zal het koesteren, mijn pareltje. En binnen een paar jaar hopelijk terug bovenhalen. Samen met Anouk. Want die eerste verliefdhe(i)d(en), daar wil ik bij zijn.

20/01 en 09/09

January 20th, 2008

20 januari : viert feest!

Op 20 januari wisten wij dat ik zwanger was. We waren in Ieper en ik dacht dat ik één dag overtijd was. De test was onmiddellijk positief. Blijdschap langs alle kanten (tussen ons 2 dan toch). Vreemd, want die avond gingen we met P en S eten, en S at geen rauwkost, dronk geen alcohol en nam geen kofiie na het eten. Ik dronk wel alcohol (een beetje), maar geen doorbakken vlees en ook geen koffie. Op de terugweg hadden we het erover. ‘Amai, eigenlijk zou ik degene moeten zijn die alcohol laat.’ Maar verder schonken we er geen aandacht aan en hielden het nieuws nog lekker voor ons twee. Wat bleek enkele weken later? S ook zwanger, en ook voor september. Joepie jij!

20 januari: herdenk!

20 januari 1998. 10 jaar geleden. Onze zoontje wordt geboren.  Hij is gestorven in september van datzelfde jaar. 20 januari blijft een beetje een speciale dag voor ons. Soms vieren we dan een beetje feest, en Anouk danst dan. We doen een beetje alsof hij erbij is. We missen hem niet meer dan anders, die dag, want we missen hem nog altijd, nog altijd evenveel. Maar die dag is net iets anders dan alle andere dagen. Door Jelle, en sedert vorig jaar ook een beetje door de komst van Clarisse.

9 september: herdenk! viert feest (2X)!!

Op 9 september verjaart de meter van Jelle en van Anouk.
Op 9 september stierf Jelle.
Op 9 september werd Clarisse geboren.
Al jaren een droevige dag. Sedert vorig jaar vieren we nu ook feest, want Clarisse kwam precies die dag, twee weken te vroeg, op de wereld.

Vreugde en verdriet liggen vandaag echt dicht bij elkaar. Hier toch.

Koffie

January 18th, 2008

Slechte koffie met een goede smaak. Dat is wat ik drink ‘s morgens, na school en crèche en voor mijn werk. Want dicht bij de school van Anouk is er een naftestaosje waar je voor 0.50 euro een warm drankje kunt drinken dat graag koffie zou genoemd worden. Het smaakt echt naar weinig, maar dat is daar zo gezellig jong. We hebben zo een gehein bendetje. Van allemaal mannen en af en toe een vrouw. En ik mag daar bij. Joepie-jij. We hebben een acteur (nen goeien zu), nen zelfstandigen speciale dingen maakt, die dweept met Jean-Marie, een andere kijk heeft op de dingen dan ik, maar wel een beetje veel mijnen maat is/zou kunnen zijn. We hebben een binnenhuisarchitect en een lieve jongen uit de straat die in een mega-huis woont en echt zo lief is als je zou wensen als het je schoonzoon was die met je dochter wou trouwen. We hebben een echte directeur van een school die met kunst te maken heeft. En we hebben af en toe eens Marleen, als ze niet moet werken.
En we hebben de waard des naftestaosjes, de patron, de echte, onvervalste Luc. Die dat allemaal in goede banen leidt.
En ge kunt uzelf megacool maken door luid te roepen dat ge gaat trakteren, ge kunt dat zelfs veel keer doen, want ‘t kost u 2.5 euro dan. En ge zijt dan megacool achteraf.
‘t is daar wijs jong. Ik zou het missen als ik het niet meer zou hebben.

Lang leve Luc!

de Geruchten

January 18th, 2008

Ge zijt geen boerenpummel omdat ge uit een groot dorp komt hé. Ge zoudt beter uit een groot dorp komen als je in de Geruchten wil spelen. Want alleen wie uit een dorp (en ik reken daar Poerpinge bij, en zelfs Ieper) komt, weet wat het is. Hoe het zoemt in een dorp, en hoe iedereen krampachtig doet alsof ze het niet weten (maar ze weten het wel).
Als ge in Gent woont, of in Antwerpen, dan ken je dat niet. En je moet dan ook niet doen alsof.

(‘t Was wel niet zo cru, maar ‘t was wel ongeveer wat Dries deze morgen wou zeggen over de productie van de Geruchten. En nee, ze hebben het niet. Ze hebben niet alles in Antwerpen. Ze hebben daar al meer dan genoeg.)

Violent femmes

January 17th, 2008

Er zijn weinig mannen die me sedert zes jaar nog echt kunnen bekoren buiten mijn liefste. Maar tiens, hm hm. Er is er ééntje mijn leven binnengeslopen en ‘k had het niet eens door. Zanger van Violent Femmes. Zeker als hij staat te freaken op het podium. In zijn Marcelleke.

Hm. Hm. Hm. mijn dochters zien hem niet echt zitten, maar Jan gunt me een avondje met hem. Hm. Hm. Hm. 

Update: wel in zijn jonge jaren hé. Wat dacht je.