We zijn de waanzin nabij

December 31st, 2007

Het bezoek van president Bush aan de Baltische Staten kreeg gisteren een plaatsje in de reportage van Michael Palin op Canvas. Een topkok aan het woord over het bereiden van rivierkreeft voor Bush.
3 dagen. 3 dagen waren nodig, enkel en alleen om het feestmaal voor te bereiden. Een hoop veiligheidsmensen en koks en zo meer ten optelle.
En dat allemaal voor het eten van één man en zijn entourage (22). Waar zijn we in godsnaam mee bezig?

Bovendien nog een onnozele reclame van imodium moeten slikken. (zo in de trant van: je kunt kiezen als je diarree hebt: of je gaat bijna ten onder aan krampen en last of je gaat popcorn eten in de cinema met je maten)

Jakkes. Ik weet soms niet meer of de tv mijn medium wel is.

Schorseneren van de markt

December 30th, 2007

Deze morgen verse schorseneren gekocht bij de bioboer. Ze zijn geschild, gekookt en staan af te koelen om deze avond opgegeten te worden. Ik moet er alleen nog een sausje voor vinden. Iets met kaas, maar geen zin in gewone bechamel. Mijn kaasboer op de markt had een idee: waarom geen vierkazen-sausje?
Met als gevolg dat ik taleggio, gorgonzola en buffelmozzarella mee heb. Parmesan heb ik in huis.

We hebben ook paardenbiefstuk, en krielpatatjes. En toch is het pas morgenavond écht feest. Dat belooft.

Monologen

December 30th, 2007

Je eigen stem ontdekken, en de mogelijkheden ervan, dat moet toch wat doen met een mens.

Clarisse heeft de hare deze week ten volle ontdekt, en blijkbaar vindt ze het leuk: ‘s morgens om zes uur, in bed, tussen ons, brabbelen tot ze weer in slaap valt, in ‘t park, de babysit, zelfs als ze aan het drinken is. Ze kan haar stem heel schril maken, en dan lijkt het een beetje op tieren. Het zijn waarlijks gesprekken geworden sedert gisteren, met hoogtes, laagtes en vooral veel inhoud. Echte monologen dus. 

December 29th, 2007

Zalm met erwtjes en patatjes en rijst en verse cocktailsaus met whisky erin, dat hebben wij gegeten.

Alles klaargemaakt in 13 minuten.
Met veel stoef van mijn wederhelft.

Verzoekjes

December 29th, 2007

Het is de tijd van het jaar en de dag vandaag die me eraan doen denken.

Aan de middelbare school, het uniform en de verzoekjes.

In P heb je niet zoveel scholen, en toen ik er 12 was, had je eigenlijk maar 2 meisjesscholen. Eén met uniform en één zonder.

Het uniform was blauw met wit, en het reglement wou dat het allemaal wat netjes was. Te korte rokken konden niet, felblauw was uit den boze, witte broeken hoorden niet en nog meer van dat.

Regels waren er in overvloed, en wij deden niet liever dan lekker op de grens te lopen: blauw rokje dat je wat kon oprollen als er niemand keek, witte collants die er net door konden. Heerlijk.

Eén keer per jaar, bij de inzameling voor het goede doel, mochten we zonder naar school. Voor 50 frank. Alle verzamelde centen gingen uiteraard naar het goede doel.

En daar stond je dan, de avond voordien, in je kamer, met een hoop kleren in de meest afschuwelijke kleurencombinaties ooit. Ik herinner me oranje en bruin, met een roze sjaal en een gele trui, om maar iets te zeggen. Het was moeilijk, dat kiezen, maar oh zo belangrijk, want daarna was het weer 300 dagen blauw.

En daar liepen we dan, als een bende kippen zonder kop, in lelijke kleren te huppelen alsof het het einde van de wereld was. En we betaalden die dag nog eens 50 frank, voor een verzoekje. Onze schooldj (zo’n hippe kerel uit de zesdes) draaide de hele middag plaatjes. Allemaal voor het goede doel. Loeihard. Op de speelplaats. Smashing Pumpkins was het.

 Ik hoorde het liedje vandaag in de Vooruit. Wij zaten daar lekkere kervelsoep te drinken (jammergenoeg geven ze daar rozijnenbrood bij en dat past niet vind ik) en ik moest lachen, diep vanbinnen.  Om dat liedje, om het uniform, om dat goede doel. En vooral om onze kleinste Clarisse, die al drie dagen zo vrolijk als een bijtje door het huis zoemt.

De Westhoek

December 27th, 2007

De voorbije dagen hebben we doorgebracht op de plaatsen waar we vandaan komen, onze teerbeminde Westhoek.
Vaak heel leuk om er te zijn, ook altijd leuk om weer naar Gent te komen. Het voelt eigenlijk echt als mijn eigen stad, Gent, en dat is jaren niet zo geweest. Vaak kwam ik meer thuis in Ieper en in Poperinge, maar dat is resoluut anders de laatste jaren.
Vrienden, werk, uitgang, het situeert zich allemaal hier (al hebben we er daar ook nog een hoop van), maar vooral -voor mij dan toch- het sociaal netwerk dat de school met zich meebrengt, hebben dat gevoel gevoed.

We hebben daar elke keer een hoop volk te bezoeken, in het westen van het land en deze keer was het fijn zo. Niet het gevoel dat we ons dood aan het tjoolen waren, maar echt een gevoel van: ‘Joepie! Op naar de volgende!’ Er zijn tijden geweest dat het anders was *knipoogt naar Lisa en gniffelt*
Ons mémétje, mama, metje en peter (we hebben lukken gekregen!), pépé, nuzze moatn, ‘t zijn er een hoop, maar het was echt gezellig deze keer.

Met als kerstcadeautje en -primeur: een keer ons nachtleven van lang geleden herbeleven. En dat in een café waar ik anders nooit zou binnenstappen. Alleen wegens gebrek aan andere op Kerstdag, wegens traditie en wegens een hoop zwinneboel van ons Joetje * denkt aan ketchup en geblondeerde karaokegirls*. Met teveel bier, nachtelijk getjool door de straten, oude kennissen en af en toe een sms naar mama die voor de kindjes aan het zorgen was. ‘t Heeft ons deugd gedaan: elkaar doodgraag zien en dat ten volle beseffen tegen dat het ochtend is, zagen dat we dat meer moeten doen, allemaal samen gaan slapen bij mémé in haar klein huisje, veel te veel lawaai maken bij het thuiskomen en nog meer van dat. Hm. Hm. Hm.

En voor Jan ‘t petekind zien, en de andere twee W. waar hij zo van houdt (en ik ook hoor).

Dan tenslotte naar huis rijden en dat allemaal wat herkauwen. En elke keer opnieuw beseffen dat ons hart daar echt waar heel heel veel ligt. Maar dat het hier ook ligt, in Gent, en dat we onze stad ook verdomme graag zien.
(en dat ons dochter content is dat ze weer thuis is, met een gemeende lach naar de kerstboom en een tuksje van meer dan 3 uur in haar eigen bedje)

Van genieten gesproken…

Ik vind dat melig hoor, die wensen en zo, rond het einde van het jaar. Maar ook een beetje gezellig. Ik maak dan ook graag lijstjes in mijn hoofd, vooral met het nieuwe jaar in zicht.
Bij deze:
mensen die ik in 2008 verdomme graag eens (meer) zou zien.
* Rubie
* Melanie
* Lore
* Jessy en de Witn
* Sarah en Wally
* de VBCGA tout court (denkt vooral aan Wim en Isabel en Fre en Lore)
* kleine ukkiepukkie, als het wat kan, voor het einde van februari
* mijn metje en mijn meter
10 11 dingen die ik wil doen in ‘t nieuwe jaar, zonder uitstel deze keer.
* het Fotomuseum Antwerpen (voor de tentoonstelling van Van Fleteren)
* Lembeekse bossen (vanwege het verkwikkend wandelen en de machtige cafetaria ergens halfweg)
* weekendje weg met mi vent (in april, dan zijn we 6 jaar samen)
* veel gaan zwemmen
* eens lezen in de boeken van Isabel, die ik tijdens het ouderschapsverlof ging lezen
* de living een goede beurt geven (en we kijken heel lief in de richting van Pascal die zoo goed kan schilderen)
* koken, en ‘t liefst met veel creativiteit
* het grafje van jelle wat bijwerken
* veel uitprobeersels met het fototoestel dat in de volgende lijst staat
* study study study, al weet ik nog niet exact wat
* in de winter door Gent tjooln, en fenomenaal te laat thuis komen na een avondje pintelieren

10 9 zaken die ik wil kopen, ‘t liefst in 2008
* een goeien kodak (als ik genoeg centjes gespaard krijg)
* kadertjes, voor alle foto’s die ik in de slaapkamer aan die grote muur wil hangen
* flatscreen-tv (als het bakje van onze oude tv het eindelijk begeeft en we geen nieuw bakje meer vinden)
* een huis met een tuin en véél plaats (hmm)
* een mooi jurkje voor de doop van Clarisse (voor mij hé, dat jurkje, de kleine dame is al wel besteld: ze heeft een ongelooflijk mooi dooppakje gekregen van mijn lieve vriendin, en daarboven zal ze het familiekleed dragen)
* bruine laarzen voor Anouk én een mooie winterjas voor mijn dochters
* dé plaid van mijn leven, gehaakt, duur en bloedmooi
* een haardroger
* allerhande kookboeken, met een voorkeur voor vegetarische versies en Zilveren Lepels deze keer
* een echt donsdeken ( zo één die licht aanvoelt, maar ontzettend veel warmte geeft; dan kan ik dat onding waar we nu onder slapen héél ver weg kieperen w&ant ik heb altijd koud in bed)
Update: We hebben van mama waarlijks een echt donsdeken gekregen, het heet Dublin en ik zal het koesteren als een echte parel. Merci mama! 

Zelfs als deze wensen het niet halen, wegens geen tijd, geen plaats, geen geld genoeg, zelfs dan nog, zullen we hier ten huize zeer gelukkig wezen, bij de aanvang van het nieuwe jaar.
Want clichés gelden in deze periode net iets meer dan anders:

een goede gezondheid en veel liefde, wat heeft een mens meer nodig?

Voor u allen wens ik net hetzelfde, een heel jaar lang.
* kijkt erg melig, maar meent het wel*

Update: Check comments, please! Vooral die veelbelovende van Machteld

Update bis: Het weekendje weg met Jan staat niet meer in de lijst, wel in ons hoofd, en we hebben waarlijks een bon gekregen van onze vrienden: weekendje weg in stijl…met ontbijt…amai amai amai

Crème brûléé en Lilith

December 21st, 2007

Hoe komt dat toch?

Ik heb ongelooflijke zin in een potje crème brûlée.
Ik neem er ééntje uit de frigo, strooi er kandijsuiker op en zet het onder de grill.
Ik loop naar de pc, lees geamuseerd verder bij Lilith (ik ken V.! Ik voel en ruik en smaak Ieper! Jiehaa!!)
Ik ruik plots een geur die mij aan verbrande crème brûléé doet denken.

*snikt*zucht*eet de crème op zonder het krokant suikerlaagje waar ze zoooo van houdt*
(voornemen voor 2008: bunzenbrandertje kopen)

Het Plan

December 21st, 2007

Het Plan, dat enige tijd geleden kriebels veroorzaakte in het diepste van mijn binnenste, krijgt vorm.
En het ziet er nog altijd goed uit, veel beter dat ik had durven denken.
‘t Klopt precies allemaal, net zoals ik het gewild had. Nog eventjes netjes wat zaken afhandelen en dan kan ik het verklappen!

Leerlingenbegeleiding

December 20th, 2007

Deze maand kwam de verpleegster van het CLB Anouk wegen op school. Bovendien werd er een oogtest uitgevoerd. Vandaag kregen we de resultaten.

Lengte: 119,2 cm
Gewicht: 24,7 kg

OPMERKINGEN en/of AANBEVELINGEN

Anouk is aan het stijgen op de gewichtscurve! Het is belangrijk hier tijdig aandacht aan te besteden, en te letten op gezonde voeding en voldoende lichaamsbeweging.’

Du-u. Ik vind dat niet leuk.

Ten eerste: die dokter plaatst die gegevens in een curve, en curves zijn typisch gemiddeld
Ten tweede: die dokter was niet eens bij het onderzoek aanwezig.
Ten derde: ik ga geregeld bij mijn huisdokter langs, dus ik heb geen nood aan extra controles van dokters die, mijn excuses voor hen, bandwerk verrichten.
Ten vierde: ik voel mij in mijn gat gebeten want ik kook gezond, wij wandelen elke dag (en ‘t is koud zulle, van de week) te voet naar school en terug. En dat is telkens een kwartier stappen. Anouk doet (voorlopig toch) elke vrijdag trampolineles en gaat zwemmen. Ze eet bijna nooit chips, en snoep ook al niet. Ze eet elke dag fruit en een gewone droge koek.

Moeit u met uw eigen zaken! Voilà!

(Ik weet dat Anouk stevig in haar vel zit. Maar die boodschap, formeel, van iemand die ik niet ken, vind ik beledigend)