Jiehaa

November 24th, 2007

Wij (‘t is te zeggen, Jan) hebben net ontdekt dat wij in de koffer van onze bedrijfswagen een cd-loader zitten hebben, en hij werkt ook nog.

Dat verlicht alleszins de lange routes naar Brussel voor mijn wederhelft.
En het zal de ritten naar de Westvlaanders, ééns in de maand, aanzienlijk aangenamer maken. En dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Rest enkel nog de vraag: Wat leggen we op?
(Willem Vermandere, no doubt, mijn Jan en mijn Anouk hebben daar een soort patent op verworven, zou ik zo denken)
Ik ga resoluut voor mijn gloednieuwe naamgenoot-luister-cd: ‘Het ongelooflijke verhaal van Marie’. Zien wie wint…

Emo-kip

November 23rd, 2007

* Ik ben geen fan van emotionele kippen
* Ik ben geen fan van ‘Steracteur, sterartiest
* Ik heb niet veel zin in meligheid,…

maar ik ben wel fan van
* Britt Van der Borght, die net uit de wedstrijd ligt
* Govert Deploige, ‘t lief van Britt Van der Borght, die zonet in ‘Steracteur,sterartiest’ luidop te kennen geeft dat hij met veel plezier naar zijn lief zal luisteren, als ze staat te zingen in de living.

Is dat geen liefde?

Joepiejij!!

Voor zover de resultaten betrouwbaar zijn, kunnen we stellen dat ons Clarisje een ‘uiterst normaal slaappatroon’ vertoont, om de woorden van de pediater te gebruiken. Het gebruik van de monitor wordt dus niet aangeraden en dat stemt ons blij. We weten wel dat de test niet sluitend is, maar hé, opgelucht zijn we wel.
En alsof ons geluk niet op kon vandaag…we hebben een fles Freixenet cava gewonnen! Gewoon door onze (ruimere) ziekenhuiskamer af te staan aan een mama die claustrofobisch was in haar (piepkleine) kamertje. Plots stond die lieve mama met een geschenkje aan onze deur. Waar onderzoeken allemaal niet goed voor zijn. Nog maar eens genoten van het personeel van Maria Middelares, van hun behulpzaam- en vriendelijkheid.

Tenminste, zijn nieuwe boek. 
Dat wordt lezen vannacht, met die glow in the dark-inkt. Is het niet het geschikte geschenk voor kersverse mama’s (met slechte nachten)?
De luistercd is blijkbaar enkel bestelbaar…Jammer, want ik wou hem graag op voorhand zien. Maar bon, ik vertrouw op Bart Moeyaert en heb hem dus besteld.

Ook nog gekocht van dezelfde auteur: ‘Durf voor drie’ (boekje voor beginnende lezers), om mijn verzameling aan te vullen.
Weeral wat schatten erbij dus, op mijn kast. Zalig.

Eén op drie

November 22nd, 2007

Mijn prinses heeft blijkbaar een doordachte strategie om de nachten door te komen.

Twee nachten na elkaar laat ze me amper slapen, komt bijna elk uur wakker en wil dan precies elke keer drinken. Uiteraard ben ik na 2 uitputtingsslagen bijna doodop. De derde nacht slaapt ze dan in één trek door, zoals vannacht, van half 10 tot half 6. Leve lange nachten! Hiep hiep hoera!

Vannacht is er het beruchte slaaponderzoek. Liever niet, maar na het wiegendoodgeval in ons gezin lijkt het echt aangeraden. Alleen… wat als blijkt dat het risico op wiegendood groter is dan gehoopt? Wordt onze angst dan groter? Vertrouwen we dan op het monitorsysteem? En wat met onze onthaalmoeder? Ziet zij het zitten met een monitor?
Dit wordt toch een beetje bang afwachten.

Sinterklaas

November 21st, 2007

Als je 8 jaar bent, is het wellicht het laatste jaar dat je heilig in de Sint gelooft.

Zo ook hier. Iemand uit de klas heeft Anouk verteld dat de Sint niet bestaat. Haar wereld eventjes ondersteboven.

– Mama, is het waar dat de Sint niet bestaat? (nog voor ik de tijd heb om te antwoorden, laat staan na te denken over het beste antwoord)
‘ Nee hé, het is niet waar, hoe zou dat nu kunnen? Wie eet er anders die biet op die wij klaarleggen, en wie drinken er die koffie en thee anders uit?’

Een passend antwoord hierop heb ik niet. Natuurlijk niet. Want als ik nu iets zeg, dan stort haar hele wereld in.
En dat wil ik nu niet. Maar ik wil ook niet dat ze later ontzettend boos op mij wordt, omdat ik haar de waarheid niet heb verteld.
Pff… dit wordt lastig. En er zijn 2 mogelijkheden:
* Ofwel vertel ik haar de waarheid en zeg ik dat de Sint niet bestaat en dat mama en papa eigenlijk de weldoeners zijn. Ik smeek haar bovendien het aan niemand anders te zeggen (dat ze de waarheid weet), want ze zou andere kindjes kunnen ontgoochelen, en dat willen we nu ook niet hé.
* Of we doen gewoon voort, nog één jaartje, en leven mee in de wereld van de Sint. Niet te zwart-wit, maar in de stijl van ‘Dag Sinterklaas’, die reeks die ze nu weer verslindt.

Volgend jaar weet ze het zeker, nu komt het nog net iets te vroeg.
‘t Is inderdaad dubbel, dat Sinterklaas-gedoe, maar eerlijk, na al die jaren ben ik er zelf een beetje mee vergroeid. Nog een allerlaatste keer, met de hele boel erop en eraan, inclusief de grote Sintenbrief in gouden letters.

Clarisse is hier nog veel te klein voor, ik weet het wel, maar eens, binnen een paar jaar, begint het hele gedoe opnieuw. Zullen we weer twijfelen? Wie weet…

Hemelse combinatie:

Bart Moeyaert schrijft een boek (De baas van alles) en Stef Kamil Carlens componeert de soundtrack van de bijhorende luistercd…

(morgen haal ik beide versies in huis, na 10 weken borstvoeding heb ik dat verdiend, vind ik zo)

Evidenties

November 20th, 2007

Een mens leeft in evidenties. Zo ook onze kinderen.

Anouk leeft eigenlijk van de ene in de andere vanzelfsprekendheid. En maar goed ook, want het leven is al lastig genoeg. Weten wat er zal komen, of het verwachten, dat maakt het leven draaglijker, denk ik. Ik hou dus bijgevolg wel van dat soort evidenties.

Maar er zijn van die dingen die nooit evident mogen zijn, zeker niet als je 8 jaar bent.
Zoals het kopen van een broodje op school.
Op school kun je boterhammen eten, een warme maaltijd nuttigen, of een belegd broodje kiezen. Het is een trend, denk ik, die broodjes, want vroeger was daar helemaal geen sprake van. Nu, het bestaat, en net als bij elk ander kind lijkt het broodje de meest aangename keuze.
Wellicht is dat ook zo, ik kan mij daar helemaal in vinden, alleen: wat is er mis met boterhammen? Wat is er verdomme mis met gewone boterhammen? Zijn die plots te ordinair geworden? Worden die nu verdrongen door een leger broodjes?
Nochtans, ik koop volwaardig brood (hoop ik toch), ik doe daar meestal beleg op die mijn meid lust. En toch…
“Mama, mag ik een broodje?”

Goh, ik begrijp haar wel, zij is zoals ons allen een kuddebeest dat bovendien verlekkerd is op broodjes met préparé. Alleen, ik wil er geen evidentie van maken, want dan wordt zelfs dat broodje maar middelmatig. Dat is nu eenmaal zo met dat soort evidenties. Wij hadden het dus goed aangepakt vorig jaar.
– Mama, Jan, mag ik morgen een broodje?
– Neen,schatje, boterhammen, schatje. Je zou blij moeten zijn dat wij boterhammen voor je maken.
– Ok, mama. maar mag ik één keertje dit jaar een broodje? Als het bijna grote vakantie is, mama?
– Dat zullen we dan wel nog zien.
En dat zag ze ook. Ze kreeg in juli welgeteld drie boordjes: ééntje van mama, éénje van jan en ééntje van oma. De avond voor het eerste broodje had ze precies zenuwen, ze was overgelukkig. “Joepie! Ik kan niet meer wachten, mama, morgen een broodje!”
Wij waren trots, hadden we dat goed aangepakt, we hadden een dochter die door het dolle heen was…met een broodje préparé.

Maar in september kwam de baby, en er verdween op slag tijd, véél tijd. Tijd die ik anders in de boterhammen stopte. En het kiezen van dat broodje is volgens mij vanzelfsprekend geworden. Te evident naar onze zin.
Dus ze moet weer op dieet, die meid.
Zodat dat broodje préparé in juni weer hemels smaakt.

Oostende

November 19th, 2007

Als ‘t van dat helder winterweer is zoals in het weekend, dan heb ik altijd zin om naar de zee te gaan. En met de zee bedoel ik altijd Oostende. Ik wil nooit ergens anders meer heen, als ik naar de zee ga. Omdat Oostende de mooiste zee van allen heeft. En dat is niet eens overdreven.

Wij zijn gewoontebeesten als we naar Oostende gaan, en toch blijf ik het héérlijk vinden, elke keer opnieuw.

* Met de trein (kan een mens een keer iets drinken zonder zich schuldig te voelen)

* voetejs natmaken aan de kinder-fonteintjes op het plein aan het station

* meeuwen zien en horen

* op ‘t strand wandelen tot aan de galerijen

* honger hebben en frietjes uit een pakje kopen, met mayonaise, en dat dan samen opeten (altijd een beetje onhandig, maar kom)

* in de Crayon belanden,en er Rodenbach drinken met verse geirnaars

* op de rotsen-met-water klimmen (Anouk dan toch)

* veel te dure stokvis kopen (voor Jan en Anouk) en de hele trein doen stinken.

* onze bus missen in Gent, veel te lang moeten wachten, en zagen dat dat elke keer zo is, en dat we vanaf nu de auto zullen nemen

‘t Lijkt bijna routine, man. Maar dat wordt het nooit. Want Oostende brengt het beste in ons naar boven, weet je. En in beste stad aan de beste zee wordt routine nooit sleur.

‘k Geef het je op een blaadje.

Sport is niet echt mijn ding.

Alleen voor wielrennen maak ik een uitzondering. Om ernaar te kijken, dan wel, thuis, in de zetel. Wielrennen is meestal op zondag (op enkele grote wedstrijden na), in de namiddag, en ik associeer dat met gezelligheid, taartjes en koffie, en onze zetel.

Maar ik hou ook echt van het wielrennen zelf: ik vind het een knappe sport, omdat het een harde sport is (en zelfs met doping blijft het keihard afzien), omdat er tactiek aan te pas komt (die ik niet altijd zeer goed snap, maar wel hoe langer hoe meer), omdat ik vaak mooie landschappen zie, en bovenal, omdat ik hou van de ontroering die met winnen/verliezen gepaard gaat. ‘k Vind dat echt mooi zie.

Veldrijden en mountainbiken liggen naast het wielrennen, maar ik vind die ook geweldig. Het is een beresport, en dat maakt het net zo mooi. Ik wil dan ook al lang eens zo’n veldrijd-wedstrijd van dichtbij meemaken. En gisteren was dat het geval. Super Prestige Veldcross in Gavere: een zeer belangrijke, zware wedstrijd, dicht bij huis.

Wij naar Gavere, met draagzak en al. ‘t Was aangenaam jong, er lag net niet genoeg modder om erin wag te zakken, maar laarzen en een regenjas gaven ons toch het gevoel dat we ‘echte’ waren. Het spectaculairste hebben we wellicht gemist (met een baby van 2 maanden blijf je liever op veiliger paden), maar we hebben genoten van Sven Nys, Bart Wellens en de rest van die mannen. Ik persoonlijk nog wat meer van Ben Berden, want ik vind dat een echten veldcrosser. Heerlijk.

Ik bewonder ze dan ook, die sporters, en ben blij voor Sven Nys dat hij gewonnen heeft (‘k had het de anderen ook gegund hoor, maar ‘t was zeker de besten die won?).

En Clarisse? Die sliep en dronk en heeft zich van de rest niet veel aangetrokken. Ze hebben er misschien een piepjonge supporter bij, want we doen dit zeker over!