Hartenbreekster-monoloog

May 14th, 2008

– Mama?
– F. van mijn klas is verliefd op mij. En hij heeft het me gezegd nét op de dag dat M.* ziek was. Tss.
– Maar ik ben niet op hem verliefd hoor.
– Ik heb het hem gezegd en een beetje boos gekeken.
– Toen begon hij te wenen.
– Alleen maar omdat ik niet op hem verliefd ben, mama. Ik zou daarvoor niet wenen hoor.

* M. is haar zogezegde ‘lief’

Verdoemme verdoemme toch…

December 3rd, 2007

‘t is gelijk mijn dag niet vandaag. Het leven kan ook niet altijd rozengeur en zo voorts zijn hé. Ewel, vandaag is het van dat.
Ik zal mij door de weekendeditie van de Standaard en de Morgen ploeteren, misschien verlicht dat mijn geest (en nu ben ik fel aan het overdrijven).

Op zulke dagen zie ik de eindigheid van het leven altijd in vetgedrukte letters voor mijn ogen verschijnen. Zo van iemand die zeer erg ziek is, ergens ver weg in de familie. Zo iemand die niet meer lang te leven heeft en zelfs bijna zijn sterven op de kalender kan aankruisen. Brrrrr….

Zo heel hard met uw kop tegen de muur boenken, verschillende keren achter elkaar, zo voelt verdriet meestal. Maar dan veel veel langer en nog veel veel pijnlijker.

Verdoemme verdoemme toch…