zielemensje

April 18th, 2018

‘Mijn vriendin heeft een tweedehands trui’, zegt mijn dochtertje deze week.

‘Ze kreeg daar opmerkingen over van haar vriendinnen. Ze zeiden dat ze dan eigenlijk niet kon weten wie die trui voor haar had, en ook niet of hij gewassen was, iew, zeiden ze ook.’

‘Wij trekken ons dat niet aan he, mama, zulke opmerkingen. Ik alleszins niet, ik vind dat belachelijk dat je iemand zulke dingen zegt, want ik hou van tweedehandstruien, en ook van tweedehandsbroeken, eigenlijk hoe ik van dingen die al eens zijn gebruikt, ik vind dat net leuk.’

Ze kan tegen een behoorlijk stootje, dat kind van mij, dat stelt mij al jaren gerust.

Ze analyseert enorm veel situaties en legt mij dat allemaal uit. Ik luister veel, daag haar vaak eens uit, en dan giechelt ze en vraagt ze verwonderd: ‘hoe weet jij dat allemaal, mama?’.
Ze typeert mensen, vangt hun krachten en hun moeilijkheden op, kan relaties inschatten (en echt, ze kan dat zo treffend doen, met zo een behoorlijk inzicht, ik kijk daar maar een beetje naar) en zich omringen met heel veel mensen die erg verschillend zijn.

In haar klas zit een jongen die het lastig heeft. Hij is gemeen, heeft erg stoute dingen gezegd tegen mijn dochter over de ziekte van haar vader. Echt vreselijk gemene dingen.
Ze vindt dat niet fijn, en kan dat zo verwoorden, ‘dat ze dat echt niet te doen vindt, verdorie’.

Hij herhaalde die gemene dingen maanden later nog eens, en weer zei ze ‘wat doe jij echt gemeen tegen mij.’

Ze fluisterde het me, ze wou haar vader niet overstuur maken, maar ze zei dat ze het echt wel aan mij wou zeggen.
Ik vroeg haar of ze boos was, of verdrietig. ‘Beiden,’ zei ze,’ van alletwee een beetje.’
‘Maar ja,’ voegde ze eraan toe, ‘ik weet niet wat hem bezielt jong.’

Na al die tijd blijft hij haar vriend. Dat zei ze plots. ‘Hij is misschien wel niet mijn liefste vriend, maar hij is wel mijn vriend.’

Toen schreef hij een brief. Een sorry-brief.
Het kwam niet uit zijn hart, dacht ze, want hij moest die schrijven van de juf. Ze voelde dat aan zijn woorden.
Maar ze was er zo blij mee. Ze relativeerde zijn schrijfstijl, koppelde vaak terug naar mij en toonde zijn brief trots aan ons.

Ze heeft een sterke ziel, zou mijn grootmoeder zeggen.
Oh ja, denk ik dan, oh ja.

IM

April 3rd, 2018

Eén van mijn allerbeste vrienden stierf vijf jaar geleden.

Hij overleed plots, en we moesten wel een jaar bekomen van zijn plots afscheid.
Langer, zelfs, maar het eerste jaar moesten we zo vaak naar adem happen dat we er misselijk van werden.

Hij was de zoon van mijn schoonzus en mijn schoonbroer, en wij waren zijn nonkel en zijn tante, maar door ons kleine leeftijdsverschil en zijn heerlijk zijn (oh wat een mens) werd hij snel een van mijn beste maten. Oh wat hebben wij gelachen. En gebabbeld, veel gebabbeld, toen hij nog een puber was en ik al een moeder en dat verschil heel erg duidelijk werd. Dat verschil minderde hoe ouder hij werd, en hoe ouder we beiden werden, hoe gelijklopender onze gedachten.

Ik moest mijn draai vinden zonder hem, moeizaam verliep dat.
Hij zat op kot vlak bij mijn werk, en het was zo fijn te weten dat hij dicht bij ons was. Hij landde af en toe, in zijn druk bestaan, en dat was altijd zo fijn, zo erg fijn.
Het laatste jaar had ik zoveel nood aan hem, wou ik wel duizend keer dat hij er weer was, dat het allemaal veel gemakkelijker zou zijn als hij er was, dan konden we samen lachen (hij met zijn zwarte humor) en bleiten ook een beetje.

Elk jaar vieren we een beetje. We vieren zijn leven, zijn warmte die hij naliet, zijn grappen en zijn zijn.

En toen we zaterdagavond allemaal dicht bij elkaar zaten, en ik keek naar de mensen die bij ons waren, was ik blij.
Blij dat hij al die verschillende mensen samen bracht. Echt allemaal heel erg verschillende mensen.
Mensen die anders kijken naar het leven, die anders leven tout court.

Meerdere van zijn vrienden zitten ondertussen diep diep in mijn hart.
We smeedden plannen voor een vervolg bij ons thuis, met chicons in espe, aan onze simpele keukentafel.

Ik heb daar deugd van.
Alle kleine beetjes vriendschap die hij achterliet in de vorm van allemaal andere mensen, vormen een warm deken van diversiteit rond mijn hart en rond mijn hoofd.

Hoe hard gemis soms kan inhakken, hoe hard het ook de schoonheid van het leven toont.
Het is me soms wat.

Exact een jaar geleden wisten we dat mijn lief heel ziek was.

Een jaar.

Zelden gaat de tijd zo snel en zo intens tegelijk.
Ik ben er niet uit, of ik wil dat hij vliegt of voorbijkruipt, de tijd.
Ik denk dat ik wil dat het leven voorbijvliegt, dat ik het samen met hem kan beleven, dat we alles kunnen zien en beleven met ons twee.
Ik denk ook soms dat ik wil dat het tergend traag gaat, dat ik het goed kan voelen, hoe het nu is, erg goed voelbaar en intens.

Het was lastig, het voorbije jaar: vooral voor hem, het is nog steeds lastig, op veel momenten. Mijn lief is een binnenmens, in zijn zijn, en dat betekent dat hij heel veel dingen niet zegt, ook niet tegen mij. Dat is hoe het is, en dat heeft veel blessings, en soms is dat lastig.
Het was ook moeilijk voor ons, dat zoeken, dat evenwicht, dat anders leven bij elkaar.
Het zou niet kloppen als ik zou zeggen dat ik niet veel keren weg wou van de emoties, de angst, de onzekerheid en de wazige periodes.

Vandaag is het goed.
Deze week is het ontzettend goed.
We logeren in het allermooiste Ardense huis van onze vrienden en toevallig heeft dit huis de warmste ziel die je kunt voelen (als een gebreid deken, of een visser met sterke handen en een puur hart) en de prachtigste keuken ever, waardoor het hier zo fijn toeven is dat alles in orde lijkt.

Alsof het voorbije jaar niet is gebeurd, een beetje.

Alsof we gewoon leven en er niks aan de hand is, gewoon een beetje: ‘gaan we wandelen vandaag, wat denk je?’ Het is zo fijn om eens niet huis, maar wel hier te zijn: na vier dagen voelt het al als een eeuwigheid, met rust en wandelingen en natuur en lekker eten en de heerlijkste bedden en alle goede smaak die zo eigen is aan mijn vriendin en haar man (ze heeft de beste stijl van de hele wereld). Het leven is toch een pak lichter, omringd door schoonheid en de mensen die je graag ziet.Het is hier dat ik goed voel hoe het lang wel is geweest: luchtig, evident, fijn en warm.

Ik hoop dat jaar twee veel van die luchtigheid en evidentie meebrengt, fijn en warm leven zonder teveel zorgen en gepieker en emoties die niet weten waar ze naartoe willen.
Ik kan hier, in deze veilige omgeving af en toe eens kijken naar de voorbije periode en denken: héhé, we zijn hier al.

héhéhé.

Merci Elsje voor je huis, het is de fijnste plek waar ik ooit was.

wens

December 23rd, 2017

We zaten gisteren met ons twee in het Paard van Troje, en we aten een croissant en we dronken koffie.

Een erg lekkere croissant met nog wat extra boter erop: ik denk dat dat behoort tot het allerhoogste geluk.
Ik vind dat zo royaal en zo luxueus dat je als mens de chance hebt om je dat zomaar op een vrijdagvoormiddag te veroorloven.

We stonden net daarvoor aan de bank, om wat geld, en er stond een chique mevrouw naast mij, aan het andere automaat.
Ik keek rechts van mij, ik zag haar staan, en haar handtas was zo mooi dat ik niet anders kon dan het haar bij het wegwandelen te zeggen.
Ze lachte lief, haar man nam haar vast en vroeg wat ik had gezegd en ik voelde haar blijheid tot over mijn schouder stralen.
Er zijn op de wereld niet veel handtassen die ik werkelijk mooi vind, maar als ik ze zie dat moet ik het zeggen.
Ik hou van ernaar te kijken, ik hoef ze niet te hebben.

Mijn dochtertje maakte kaarsen op school, en toen ik onze kaars deze ochtend aanstak, bedacht ik hoe wonderlijk een kaars is, en hoe lang mensen afhankelijk waren van het licht ervan, en we er zo weinig bij stilstaan, in de drukte van het leven.

Sedert vorig jaar kopen wij geen geschenken meer, niet voor de Kerst, niet op Oudjaar, niet op Nieuw. Wel op verjaardagen, en ook wel voor de Sint, en eens sporadisch iets omdat het mooi is, maar niet meer structureel. Ik vind het ontzettend fijn om iets te geven, en ook om iets te krijgen, maar zodra ik mijn hersenen moet pijnigen, pas ik.

Wij hebben daardoor tijd gekregen om in de drukte croissants te eten samen. Om uren te breien in de zetel. Om lukken te bakken, wat ik morgen doe samen met mijn lief, voor het eerst. Tijd om te kijken naar al het moois dat ik in huis heb, waar ik soms aan voorbij zou lopen als ik nog meer zou hebben, nog nog nog.

Ik wens je dat, die rust.
Ik wens je de luxe van croissants met boter, of opgeklopte melk bij je koffie.
Een paar minuutjes tijd om te kijken naar alles wat je hebt, naar de warmte van je huis, je zetel, de mensen dicht bij je, het boek dat op je ligt te wachten.

En een gezondheid, dat bovenal.
Ik wéét dat, dat dat overal boven staat, in alle gradaties en bij elke mens.

En als het allemaal een beetje te melig wordt, dan schuif ik een Debra Morgan op je baan.
Er is heel wat schoonheid en zachtheid in de wereld waar ik dankbaar voor ben, maar er moet ook gevloekt worden, nu en dan.
Zij is mijn compagnon de route geweest dit jaar, en ik hoop dat ze nog een tijdje op mijn schouder vertoeft.
(Oh wat vind ik vloeken machtig)

Warme feesten, mensen, tot volgend jaar.
XX

Martha

October 28th, 2017

Wij zijn geen bucketlistmensen hier.

Op wat financiël gegoochel na, denk ik dat we alles wat we wilden al deden en dat we nog altijd bijna alle dingen doen waar we van houden.
Buiten wat structurele verbouwingen (waarvoor we zouden moeten lenen, en dat gaat niet als je zo ziek bent als mijn lief, ha) dus, is onze list behoorlijk goed gevuld met de dingen die we graag doen.

Een hond was not done, dat wel. We hebben een hondenkind in huis, en mijn lief droomt weleens van een grote wilde tuin met een herdershond, maar hier en nu? Geen tijd en geen plek.

Toen werd Jan ziek.

Het was niet dat hij plots met lijsten vol exuberants afkwam, oh neen, zo zit hij niet in mekaar, maar toen we zo eens dicht bij elkaar wandelden, en wat mijmerden besloten we dat een hond misschien wel kon. Ik zag hem glimlachen, die keer, en er speelde wat opluchting en contentement in zijn stem. Een oud beestje, ééntje dat een plekje zoekt. Geen jonge hond, ik gruwel van broodfok en al die voze dingen bij het kweken van honden, neen, bij ons past een gedeukt karakter misschien wat beter, besloten we. We hebben ook geen tuin dus ook geen plek voor wildebrassen. Bovendien: we zijn wat door ons opvoedingsarsenaal heen, ook.

Het zou een lange zoektocht worden, verklaarden we plechtig aan de kinderen, toen we hen het nieuws vertelden, en ze mochten niet denken dat ze nu in één twee drie een schattig hondje op hun schoot zouden hebben. Oh neen, dat kon wel een jaar duren, echt wel een jaar.

Een week of drie later ging ik met de ladies naar het asiel. Zo een keer gaan kijken. Zo een keer gaan wandelen en proeven, je kent dat.
Er was geen hond die bij kinderen kon wandelen dat moment, zeiden ze, en toen plots ‘of misschien Martha wel’.

Een half uur later stond mijn lief met zijn fiets daar, en we knikten naar elkaar en een kwartier later zaten we aan het bureautje en maakten we afspraken en keek ik boos naar de mensen die met Martha wilden gaan wandelen, want al mijn moederinstinct speelde op en ik wilde haar het liefst sebiet meenemen.

Ze is ondertussen drie weken bij ons, vandaag.

Ze plakt gigantisch aan mijn lief en kijkt een beetje geërgerd naar mij als ik mijn lief kus. Als ik perentaart van Dorien maak, echter, dan ben ik haar beste vriendin. Ze palmt onze zetel in, we moeten meer stofzuigen dan ooit, en ze snurkt zo luid dat ik het tot boven hoor. Ik vind het niet eens erg. Ze houdt erg van alle recepten van Dorien, want ze geniet van gegrilde groenten gelijk geen een, en ze likt rijstkorrels op alsof het kaviaar is. Ze legt haar poot op de blote billen van de kindjes alsof ze wil zeggen: blijf hier nog een beetje, en toen de dierenarts vorige week zalf in haar ogen wou doen, en ze dat niet echt zag zitten, wou ik hem een blauw oog slaan, ook al wist ik dat het voor haar eigen goed was. Ik wist niet dat het gewoon een gemuteerde versie van moederinstinct is, die dierenliefde. Eén die mijn hormonen aantast, onvoorwaardelijkheid geeft en elke keer als ik richting huis ga, denk ik ‘oh Martha, wat verlang ik om je te zien’.

‘Wat heeft ze geluk’, zeggen ze ons.

‘Wat hebben wij geluk’, bedenk ik vaak, dat ze hier wil zijn, dicht bij ons, met haar te grote kop, haar gesnurk en haar ontwapenende blik.

Wie had dat een jaar geleden gedacht?

Berbers

October 9th, 2017

We waren van de Elzas zeer impulsief naar de Provence gereden, want het weer in de Elzas was zo slecht dat de mevrouw van de camping zei dat ze zelf niet zou willen kamperen in dit weer.

Wij zaten daar jong, in de eerste nacht van onze reis met twee, klaarwakker om halfvier ‘s nachts, terwijl de regen gutste op onze tent.

‘We gaan weg’, zei mijn lief, en als hij impulsieve beslissingen neemt dan kriebelt het altijd een beetje bij mij, want hij is niet de meest impulsieve mens die ik ken, oh neen.

Een dag later zaten we aan een bank in Cavaillon, en vond ik na wat surfen een aire naturelle in de buurt.
Het bleek een gigantische voltreffer te zijn: klein, een beetje rommelig (past bij mij) maar vooral: wat een hartelijkheid.
En vers appelsap, dat ook, dat we gekoeld meekregen toen we onze tent opzetten.

We toerden ‘s avonds wat rond en we belandden in een buurdorp, en ik zei tegen mijn lief ‘oh hier wil ik zijn’. Het dorp had gefeest het voorbije weekend, er hingen nog wat lichtjes en er was nog wat volk, maar dagen na een feest zijn vaak de schoonste. Iedereen is blij, het zindert na, en het dorp dommelt een beetje in van al dat jong geweld. Ik voelde het aan de stenen, werkelijk.

Toen we opnieuw in de auto stapten en richting de camping vertrokken, huilde onze auto.
‘Hoor je dat ook?’, vroeg ik aan Jan. Uiteraard hoorde hij dat ook. Het leek of wij en passant een liftende wolf hadden opgepikt, en het werd alsmaar erger. Toen ik hem vroeg wat het zou kunnen zijn, zei hij alleen maar ‘shit’, of zoiets.

Het was 11 km ver naar de camping, het was ondertussen donker en we wisten met moeite of we het gingen halen, maar het lukte.
‘Allee zeg’, zeiden we daarna, toen we samen in onze tent lagen (en ik mij afvragend waarom ze geen dubbele slaapzakken maken), en we hoopten dat het allemaal niet zo erg zou zijn.

‘Kapotte turbo’, zei de Berber die op de camping meehielp, en zijn jonge vrienden had opgetrommeld ‘il faut avoir un nouveau turbo’.
Wij knikten, en na wat opzoekwerk en een telefoontje naar een van onze vrienden die zelf mechanicien is, leek dat inderdaad het geval.
‘Dat is duur hoor’, zei iedereen, ‘en garagisten, je kent die wel’.

We zaten daar, op onze idyllische camping, met gelukkig voldoende vis in blik, en eitjes en kikkererwten en we hadden heerlijk gekookt de avond voordien. We zouden alvast niet sterven van de honger.
Een paar uur later zaten wij op de achterbank van een oude Volkswagen Golf, met twee jonge Berbers die noch Frans noch Engels spraken, dus ik moest een beetje gesticuleren en zeggen ‘merci on est si content’ en af en toe een beetje over hun rug wrijven om te tonen dat wij hen dankbaar waren. Ze zeiden ‘ok’, en toen niks meer. Ze spraken onze taal niet, en ik dacht aan de berbermuziek die ik kende. Ze begrepen niet wat ik zei, dacht ik zo. We kochten een turbo, maar die moest worden geleverd, dus we besloten te voet naar het stadje dicht bij de camping te gaan. Toen pikte de campingBerber ons op, onderweg, en zette ons af waar we moesten zijn.

Tjooln, mijn grootste liefde. Gelukkig ook die van mijn lief.

We ontdekten een heerlijk terras, dronken een pintje, er kwam een zeer vriendelijke oude Fransman met een legerbroek en Crocs aan zeggen dat we beslist nog wat moesten stappen, en dat deden we, en toen zagen we dit:

We waren daar helemaal alleen, en ik dacht: ojoo. We babbelden nadien met onze Fransman, en zoals dat gaat als de zon schijnt en de platanen blinken: dat is gezellig he, zo wat keuvelen in een andere taal.

Toen stapten we terug naar de camping, we kregen een binnenwegje geserveerd (ik denk dat we daar bijna konden blijven wonen) en plots was er dit magische zicht.

Ik ben een seute als het gaat over plotse magie van bergen.

Met de auto hadden we dit nooit zo echt gezien, ook, bedachten we, en toen moest ik bijna een beetje wenen van al die schoonheid (en het feit dat een mens zoveel daarvan verliest in de auto).

Enfin, het was uiteindelijk een zeer schone dag en het duurde aan halfuur voor we beiden beslisten dat we onszelf niet verdrietig zouden maken voor de kosten van de auto, want dat er toch niks aan te doen was.
We bedachten ook fijntjes dat we dat jaren geleden ook niet zouden hebben gedaan, onszelf verdrietig maken voor een auto, ook al zouden dat toen niet hebben kunnen betalen. Het is niet dat we nu rijk zijn, en de ziekte van Jan deed ons budget nog meer slinken, maar we konden het wel betalen.

Een dag later was de auto in orde, en ik wou zo graag zeggen aan mijn nieuwe vrienden dat we ze zo ontzettend dankbaar waren, die twee schone jonge mannen met hun oliehanden, hun verweerde huid en hun treurige ogen. Ik wreef wat over hun rug, en ze lachten een beetje, en ik besefte dat waarschijnlijk weinig mensen over hun rug wreven, allee wat een zonde.
Toen liep de ene man naar de auto en kwam terug met een cd. Hij maakte hem schoon met zijn mouw en zei: musique Berbère pour vous.

Van alle muziek die we in ons leven kregen (behoorlijk wat), van alle cassetjes, platen en cd die vrienden samenstelden voor ons is dit het summum.
Een gehavende cd waarvan de helft van de nummers niet meer leesbaar is.

We staken hem toch in, en toen we naar de camping reden luisterden we naar hun muziek, en het voelde alsof hun leven voor altijd een klein beetje in dat van ons zou blijven bestaan.

verbinding

September 21st, 2017

‘Of we niet mee wilden aan tafel schuiven op de camping?’, vroeg de eigenaar.

Om acht uur ‘s avonds (oh wat eten ze laat in het zuidelijke deel van Frankrijk) schoven we aan tafel.
We kregen een wit plastieken bordje met wat sla, een tomaat uit de tuin, een toastje met everzwijnpaté en een toastje met abrikozenconfituur die ze zelf hadden gemaakt.

Er kwam wijn op tafel van de bevriende wijnboer, en we maakten kennis met twee mensen die op de Mont Blanc wonen. Naast ons zat een fijn Duits koppel en het was heerlijk om onze eigen taal te verlaten en een beetje van de wereld te zijn. Mijn lief praat ontzettend goed Engels en ik hou meer van Frans, maar zo fijn zeg, zo eens onder de mensen zijn.

Na het slaatje kregen we een echt bord. Op dat bord lag stoverij van everzwijn, met grove stukken wortel en wat simpel gekookte pasta. De kok, een vriend van de meneer van de camping, had twee oorringen aan en een bloemenschort. Hij was ontroerend schoon, die mens, hoe hij zich uitsloofde voor de gasten. Na de eerste ronde werden de kommen doorgegeven: wie wou nog wat stoverij, wie nog wat pasta?

We kregen nadien een bord vol dessert. Maar echt: een bord vol zoetigheid. Met tassen gevuld met koffie als je dat wou.

Het was verrukkelijk.
Mijn lief zei, net voor hij in slaap viel: ‘oh wat heb ik een fijne avond gehad’, en ik kon alleen maar hevig knikken.

Het is die simpelheid waar ik zoveel van hou.
Het is het kleine potje vijgenconfituur van de madam van de camping, die ontzettend heerlijk smaakte bij wat goede kaas.
Het is de crappy hotelkamer (toen we te moe waren om een camping te zoeken) met dunne muren maar verrukkelijke Saint-Marcellin bij het ontbijt (van 3 verschillende kaasmakers dan nog wel).
Het is de forel die mijn liefje op de camping klaarmaakte, gewoon met citroen en een beetje olie. Toen het al bijna helemaal donker was en hij mij voederde omdat ik daar zo van hou, dat hij mijn voedert.

Echte rijkdom ligt daar, mijmer ik vaak, daar waar je geen honger hebt en mensen met een ziel hebben gekookt.

(Oh ik moet zoveel vertellen, want hij en ik tjoolden tien dagen met ons twee en het was, nou het was, verrukkelijk.)

de H is van havik

September 9th, 2017

‘Ik wil een keer een havik zien’, piepte ik maanden geleden tegen mijn lief.

‘Ja, moksje’, zegt hij dan het vaakst als ik zulke dingen piep. Ik heb al veel gewild, soms wil ik een meer zien, of wil ik naar een berg, of wil ik in een heide gaan wandelen.
Hij gaat dan altijd mee met mij.

De tijd verstreek, die zat voor hem vol met zaken die weinig met haviken te maken hebben, maar met klinieken en foto’s en chemo en bestralingen en rust. Er was niet veel tijd om te tjoolen, laat staan om naar vogels te gaan turen.

Toen werd alles wat rustiger, ook de storm in mijn hoofd (oh wat een vreselijke radicale storm).
We vertrokken voor twee weken weg van huis. Eerst een week naar Friesland, dan een week naar de Westhoek.

Onderweg kruisten we het IJsselmeer, en ik was weer zo erg onder de indruk, dat we afreden en besloten daar ergens in de buurt te eten. Wij hebben een traditie van keigoed eten mee te nemen voor de eerste onderwegmiddag, dan ben ik altijd opgelucht dat we geen voze half opgewarmde worstenbroodjes moeten eten langs de weg.

Hier picknickten we.
Geen mens te zien.
Alleen maar bomen en water te horen.

In tegenstelling tot de betonnen plekken waar we soms strandden in het verleden, was dit een paradijsje.

Na een half uur vertrokken we en toen we allemaal in de auto zaten, en Jan de moto startte, keek ik links naar de struiken.

Er zat een havik.

Er zat een echte havik op de grond. Een gigantisch herkenbare prachtvogel, daar, op een meter of twee van onze auto.
‘Ik heb een havik gezien,’ piepte ik.

Ik denk dat het geen enkele vakantie in mijn leven zo schoon is gestart.

.
.
.
.
.
.
.
Leestip
De H is van havik
Auteur: Helen Macdonald
Uitgever: De Bezige Bij
Nederlandstalig 336 pagina’s 9789023492412 september 2015

wat lang

September 7th, 2017

Hèhè.

Dat is lang geleden.

Eerst kwam dat omdat wij vakantievierden, en ik wel honderd keer dacht ‘oh daar schrijf ik over’, en toen liet Dorien me weten dat er iets raars was met mijn blog, en toen, ja toen, toen kwam mijn internetsuperheldin eraan, die zelf schoon verwoordde hoeveel miserie het was. Kort gezegd: ik heb hier weer een plekje.

Ondanks de zorgen die zo’n gigantische sluimer boven ons hoofd hielden, was het fijn.
Het was heel erg anders dan anders, omdat het snerpend was, maar het was ook heel vaak heel erg hetzelfde: hoe wij het liefst leven hier: dicht bij elkaar en in de zomer het liefst met veel groen.

Eind augustus moest Jan voor het eerst naar de arts terug, en die zeiden dat het resultaat momenteel zo goed mogelijk is.
Dat is heel wat, en het leek alsof een sluis opende, van opgehouden gevoelens en angst en wachten en opluchting en zoveel intens besef dat het leven soms kronkelt dat het zeer doet.

Het is de zomer geweest van veel met mijn ogen rollen, omwille van alle overbodig gezever dat een mens zijn pad kruist.
Ach, dacht ik soms, ach ach ach.

Het was ook de zomer van heel veel intensiteit, van met mijn mond open kijken naar het magische spel van onze dametjes, en hoe ze in de natuur tjoolden alsof ze het altijd al hebben gedaan. Van kijken naar water, van het leren kennen van kwelders, van de havik die ik zag, zomaar, als geschenk op mijn eerste echte dag verlof.

Oh ik moet nog veel vertellen, denk ik zo.
Welkom terug, ik ben ook blij dat ik er weer ben.

over echt

July 1st, 2017

Vorige week, toen het nog warmer en zonniger was, gingen we na het avondeten petanquen hier in de buurt.
We kochten een eind geleden een setje op de rommelmarkt, en het stond nog ongebruikt in de kelder.

Ik stopte wat ijsjes in mijn fietstas (het is dichtbij dus ik hoopte dat ze niet gingen smelten), en we koersten tot aan de heerlijkste petanqueplek van Gent.

We speelden al bij al een half uur.
Ik stond op voorsprong, het kleintje bleef achter en toen mijn lief op het laatst opzettelijk zijn bal misgooide, zodat ze ook één punt scoorde, krakte mijn hart.
Omdat het zo fijn was en omdat vaders zulke dingen doen voor hun dochters.

Ze vonden het verrukkelijk, en wij ook.
Clarisse las een strip (ons lees- en schermkind is zo moeilijk te verleiden tot buitenshuis), en wij scoorden om het meest.

Dat is echte tijd, he.
Dat is niet rushen doorheen het leven, dat is echt leven, vind ik.

Dat staat op dezelfde lijn als écht luisteren naar kinderen, als ze iets willen vertellen.
Ik doe het vaak niet, maar ik probeer het soms echt te doen. Stil zitten en luisteren naar hen. Stilstaan en kijken naar wat ze willen tonen.
Echt nadenken over wat ze zeggen. Met hen praten en niet tegen hen.

Onze dagelijkse wandelingen naar school zijn ideale momenten, maar ze zijn wat verwaterd doordat mijn lief ze vaker naar school brengt, en we met het mooie weer soms fietsen in de plaats van stappen.

‘Ik wil naar school stappen, samen met jou’, piepte het middelste kind, en ik zag haar herleven toen ze een half uur aan een stuk gedetailleerd kon vertellen over dieren, vriendinnen en de boeken die ze leest.
Ik zie de blinkers in de ogen van onze tiener, als ze met ons praat over gedragswetenschappen en over hoe boeiend ze dat vindt.
Mijn kleintje herleeft als ze naast ons kan tjooln, heelder dagen zou ze niets anders willen doen.

Ik denk dat het nodig is, als ouder, dat we dat doen. Veel meer nodig dan de kleren waarmee wij hen kleden om onze eigen stijl uit te drukken (ik ga daar iets over schrijven binnenkort!), en veel meer nodig dan materialisme van gelijk welke soort.
Ik denk dat we oprechte en weerbare mensen maken, die later ook echt zullen luisteren, en stil zullen staan bij wat andere mensen denken en doen.

Ik ga veel luisteren naar hen, deze zomer.
Naar hen en naar mijn lief.
Mooiste voornemen van de zomer, alvast.

Fijne vakantie, mensen, één met zon en veel tijd en goei eten en een lijf dat mee wilt.
x